RE: Brief aan BMF

Reactie op deze brief.

Lieve BMF,

Ach ja … 40. Het aantal graden waarop de was schoon zou moeten worden zonder dat er iets krimpt. Het kengetal van Eindhoven de gekste, het landnummer van Roemenie (die moest ik natuurlijk even opzoeken) en de Top40. Wat kan ik er verder over zeggen? Niks dus ook eigelijk aangezien ik die leeftijdscategorie dus nog niet betreden heb.

Ik wil wel iets zeggen over jouw 40-zijn, het afgelopen jaar. Het jaar waarin jij dus wel al 40 was en ik niet. Sterker nog, ongeveer anderhalve maand lang was jij al 40 en ik nog maar 38 … ja echt.

Ergens in dat afgelopen jaar liepen wij in Ijmuiden bunkers te zoeken. Of nou ja, de bunkers hadden zichzelf niet zo goed gecamoufleerd dus we hoefde weing te zoeken.  Alleen maar naar de aanwijzigingen IN de bunker (waarbij het best heel handig was dat ik 2 zaklampen mee had … best donker he, zo’n bunker J). En onder het zoeken kwebbelde we over van alles en nog wat. Weet je nog? Als een stel tieners eigenlijk. Want eigenlijk zijn we dat ook gewoon. Vind ik. Tieners. Lang niet iedereen ziet dat natuurlijk, maar wij zijn eigenlijk nog gewoon jonge blommen. Maar dan wel met de wijsheid van een 30-jarige en natuurlijk zonder die grote mon .. eh… puisten.

Maar goed, to the point. Toen begon je dus over je voornemen om te gaan hardlopen. Omdat je obesitas zou hebben … right … of nee, je zat tegen de obesitas-grens aan volgens de BMI-dinges. Zoiets was het. Nou B ik heb die TV programma’s ook gezien, NO WAY dat jij obesitas had.

Ik begon me overigens wel een beetje zorgen te maken over die BMI-dinges en mijn eigen geblubber rond de buik. Geblubber wat volgens jou bij mij dan weer  best “mocht” aangezien er 2 kids in hebben gezeten. Dank voor dit excuus, maar het blijft toch geen pan, zo’n rand bungelend over de bovenkant van je broek. Kids of geen kids.

Dus hoe moest ik dat dan gaan aanpakken? Zoals je weet is hardlopen, of gewoon sporten uberhaupt, niet voor mij weggelegd. Dus dat moest anders. Een diepgaand gesprekje met mijn ortho deed ‘t ‘m.

Een beetje harder aandraaien van den beugel resulteerde in tandpijn en dat dan weer in minder eten en dat dan dus weer in “minder geblubber”.

En toen kwam het grote dilemma. Strakke jeans of niet? Ik dacht eerst van niet. Bijna 40 en dan in zo’n strak geval rondlopen. Maar weet je, er is gewoon bijna niks anders meer te krijgen. En heb je wel eens opgelet wat voor vrouwen er in dat soort broeken lopen? Sowieso ook gevallen die veel ouder zijn dan 40 en een hele hoop meer geblubber dan jij en ik bij elkaar. Dus ik was om. Puur gemakzucht ook eigenlijk omdat ik geen zin had om verder te winkelen op zoek naar een niet-zo-strakke-broek. Wij denken hetzelfde over shoppen dus dat hoef ik jou niet uit te leggen.

Maar wat denk je?! Ik kreeg zowaar laatst een compliment, dat ik zo’n mooi figuur had. Misschien moet ik er niet bij vertellen dat het van een 65-plusser was … een beetje een ouwe snoepert. Doet namelijk wel wat af aan de waarde van het compliment… maar toch.

Conclusie: vooralsnog voel ik mij, met mijn tienergekwebbel, strakke jeans en last but zeker not least mijn beugel, nog laaaaang geen 40. Want das oud hoor, 40.

  

Missing

Op 1 week na alweer bijna 2 maanden geleden. Het laatste logje.
Tis gewoon even op. Over en uit. Zat mijn inspiratie eerst in Verweggistan. Nu issie missing, verdwenen, foetsie.

Het is niet dat ik niks meemaak hoor. De kindjes maken ontwikkelingen mee, eerste hapjes (ene kind), leren fietsen (andere kind), allemaal blogwaardig. De verbouwing is eindelijk soort van klaar en nu moeten we de tuin nog gaan doen. Verjaardagen, feesten en partijen zitten er aan te komen. Ik sport. Soms. Ook blogwaardig :)
Offeh, Twitter. Valt ook veel over te vertellen. Een soap, geheime relaties, stukgelopen (potentiële) relaties, ruzies, vriendschappen, van alles. Van alles, maar eigenlijk niks om het in de openbaarheid over te hebben.
Enneh, trouwringen, of iets wat daarvoor doorgaat, kan ik ook nog wel wat over vertellen ... niet van mij natuurlijk he, ik ben niet van het trouwen.
Nieuwe gezichten, nieuwe bekenden. Geocache-bijeenkomsten ergens in het donker in een bos, met zaklantaarns en enge monsters. Of met z'n 2en een cache loggen op een veerpondje bij Vlaardingen ergens.
Of dat ik ineens mijn naam op Twitter voorbij zie komen... dat ik iets verloren was en dat ik dat zelf nog geeneens wist. Bleek een mapje met 2 bankpassen en m'n rijbewijs te zijn. Teruggevonden door een Twitterende geocacher, of een geocachende twitteraar. Net hoe je het wilt bekijken.

Op zich dus nog wel verhalen te vertellen, maar het komt er niet uit. En om nou alleen maar iedere keer met dit soort lijstjes aan te komen zetten.
Halve verhalen, waar sommige mensen misschien ook nog wel nieuwsgierig van worden ... niet zo'n goed plan.

Dusseh, jullie hadden het al door, maar ik ben er effe niet.
Als de inspiratie genoeg heeft van rondzwerven, zijn GPS heeft opgeladen en zijn weg terug weer heeft gevonden dan zien jullie me vanzelf wel weer verschijnen. Maar wanneer.... geen idee.

Hypocriet gebeuren

OK, ik geef het meteen toe. Ik ben best wel hypocriet als het aankomt op het eten van dieren. Dat doe ik namelijk wel. Behalve als het dier in kwestie een hoge aaibaarheidsfactor heeft. Konijntjes / kalfjes / hertjes... die eet ik dus niet.
Ook duif en eend sla ik over. Dat voelt / voelde namelijk best wel dubbel. Dat je ze aan de ene kant aan het redden bent (in mijn dierenambulance-tijd) en dat je ze dan dus wel opeet...

Ik koop wel zoveel mogelijk biologisch vlees en we hebben onze eigen scharrelkippen door de eieren. Maar ook als de kippen van de leg zijn koop en eet ik echt alleen maar weide-eieren.
Dus toen Ro laatste per ongeluk een doosje legbatterij-eieren had gekocht en ik ontzettende trek had in een boterham met ei, heb ik toch maar Pindakaas gesmeerd.

Jaha, en u leest het goed. Er worden dus gewoon nog wel legbatterij-eieren verkocht. Bij mij in de buurtsuper, de COOP.
De kippenboer is er 1 uit het deurp. En ons kent ons, dus daar zal het wel mee te maken hebben.
Toen ik dit voor de eerste keer zag heb ik eerst uitgezocht hoe dat dan zat met die legbatterij-eieren, ik dacht dat ze ondertussen wel verboden zouden zijn. Niet dus.
Er is wel 1 of andere afspraak met supermarkt ketens dat ze geen legbatterij-eieren meer verkopen, maar de supermarkten zijn niks verplicht.
Nog niet, want in 2012 gaat het in de EU verboden worden, legbatterij-eieren.

Dus ik stuurde toen een mailtje naar Wakker Dier. Misschien dat zij iets kunnen betekenen in de strijd tegen de legbatterij-eieren. Maar nee, van Wakker Dier krijg ik alleen maar een mailtje terug dat ik de eigenaar er maar op moet aanspreken.
Pffff... oooowkeeee. Dat doe ik dus. De eigenaar zit achter de kassa. Maar als ik hem vervolgens vraag waarom hij legbatterij-eieren verkoopt en dat dat toch niet erg diervriendelijk is, krijg ik een soort antwoord van: "mja .. nou ja ... er is vraag naar he, de mensen willen goedkope eieren".

Ik denk: deurp = boeren = kan-mij-het-schelen.

Dus dan laat ik het er maar bij. Wat anders te doen? Ik zou het niet weten.

Maar wat zag ik vandaag tot mijn grote verbazing? Midden in de COOP staat een TV. Met reclame. En wat "roept" deze reclame: "COOP, de enige supermarkt met ballen" Dat COOP als eerste en enige supermarkt varkensvlees van ongecastreerde varkens verkoopt. Goed natuurlijk, daar niet van.
Vervolgens liggen er overal folders en hangen er borden. Dat COOP varkensvlees met het milieukeur verkoopt, als eerste supermarkt.
En dat stuit mij dan tegen de borst. Heel hard brullen dat je iets goed doet, maar vervolgens aan de andere kant dus gewoon kippen in heeeeele kleine hokjes laat zitten. Daarbij vergeleken is mijn hypocrisie echt helemaal niks.

Dus ik denk: ik ga een klacht indienen bij COOP Nederland. Wie weet.
www.coop.nl. Dacht ik. En dat klopt ook wel. Dan kom je op de site van de COOP. Met een linkje naar de klantenservice. Klik. En daar staat dan:

Klachten lossen wij het liefst in onze supermarkten op. Dat is wel zo makkelijk. Bent u teleurgesteld over een aankoop, mist u iets in ons assortiment of is er iets anders wat u niet bevalt? Meld het dan direct aan de bedrijfsleiding van uw Coop. Overigens staan bij alle bekende merken en onze huismerken gratis telefoonnummers of antwoordnummers op de verpakking. Deze service is niet voor niets. Als u hier gebruik van maakt komt de klacht direct bij de fabrikant terecht en krijgt u een rechtstreeks en persoonlijk een reactie.

Service service? Klantenservice? Hier kan ik dus niks mee. Niks.
En ik wil wel gewoon mijn verhaal kwijt... dus doe ik het maar hier. Maar dan nog. Het zit me niet lekker.


En dus stuurde ik net toch ook maar weer een mail aan Wakker Dier. Of zij toch niet weten wat te doen. Tenslotte verklaren zij in een nieuwsbericht op hun site van 15 maart 2009 dat de supermarkten hier in 2004 al allemaal mee gestopt zouden zijn. Dankzij aktie van Wakker Dier. Ik wacht af.

Gepikt

Heb het Idee (met de I van Iphone) van haar gepikt. Zoals ze zelf al zegt: beter goed gejat dan slecht bedacht... Thanks Irène :).

Ik heb mijn fototoestel bijna altijd bij me. In m'n tas. Maar mijn Iphone heb ik altijd bij me, meestal in m'n broekzak (mits ik een broek aan heb natuurlijk, die ook nog zakken heeft). Dus ik maak ook wel eens een fotootje met mijn Iphone. Omdat ik die dan even wil Twitteren of mailen aan iemand. Of om effe snel op te slaan als geheugensteuntje. Of gewoon omdat die bij de hand ligt en er NU een foto gemaakt moet worden.

Dus... hieronder een overzichtje van de laatste 2 (?) weken. Opvallend veel lucht zit er tussen...

Verweggistan

Daar is mijn inspiratie te vinden denk ik.

Dus doe ik maar even aan fotospam. Sorry. Maar is ze niet om op te vreten?

Hoe gaat dat vannacht?

Eigenlijk weet ik er geen blogje omheen te freubelen. Maar voor de statistieken wilde ik het toch even vastleggen.
Vanavond ligt die kleine meid voor het eerst in haar ledikantje op haar eigen kamer. Dus niet in haar wiegje in haar eigen kamer (waar ze trouwens erg weinig in gelegen heeft), niet in haar ledikantje in onze slaapkamer, maar dus in haar eigen kamer.
Voor het eerst 's avonds. En voor het eerst dat ze daar dan dus ook de nacht doorbrengt. Dat zal wel effe wennen zijn. Vooral voor mij natuurlijk.
Maar ook wel rustig. Want ze zal nu niet meer wakker worden van Ro die ergens midden in de nacht naar bed komt. Waarna ze vervolgens de hele tijd ligt te mopperen dat ze niet meer goed in slaap kan komen. Waar ik dan dus weer wakker van lig. Totdat ik er dan maar een fles in giet zodat ze in ieder geval weer moe wordt.
Hopelijk slaapt ze dus gewoon door vannacht.

En Timmy ook. Die is ziek namelijk. Echt ziek. Geen koorts, wel verhoging. En alles kwam er ineens aan alle kanten uit zeg maar. In vloeibare vorm.
Ik heb het arme kind nog nooit zo horen en zien schreeuwen van de pijn in z'n buik. Dat ik dacht: dat wordt HA-post. Blindedarm ofzo.
Nadat ie leeg was op een paracetamolletje-in-z'n-holletje (..) na, viel het gelukkig allemaal weer mee met de pijn en is ie gaan slapen.

Ik hoop dus heel erg dat iedereen goed doorslaapt vannacht. Maar iets zegt mij dat die kans redelijk klein is.

Mijn engeltjes (hopelijk ook vannacht).

geen wekker nodig

Je knippert met je ogen en de eerste werkweek is alweer voorbij. Best snel gegaan eigenlijk.

Het viel me mee.  Maar misschien kwam dat wel omdat ik eigenlijk nog niet echt gewerkt heb. Ik heb bijgekletst en m'n mailbox geschoond. Veel gedelete en een paar gelezen.

Het 's morgens opstaan ging eigenlijk ook wel ok. Ik was maandag al voor de wekker wakker, eerst 13 minuten voor de wekker, toen 8 minuten, toen 3 en toen 1. En toen ben ik er maar uit gegaan. Nadat ik de wekker dus niet af heb laten gaan.

Opstaan / aankleden / zelf wat eten / flesje voor de dame / luier voor de dame / schone kleertjes voor de dame / Timmy wakker maken / Ro wakker maken / hapje/drankje voor Timmy om mee te nemen klaarzetten en in de auto. Rijden maar. Half 8 werd het niet. Geen van de dagen. 10 voor 8 meestal. Ach, dat betekent ongeveer half 9 op kantoor (waar iedereen een hartverzakking van kreeg) en om 5 uur weer naar huis.

Het was leuk om sommige collega's weer te zien. Het was vervelend om sommige collega's weer te zien. Het was niet verbazingwekkend dat ik geen werkplek meer had en deze zelf even moest regelen. Het was verontrustend en tevens compleet geen verrassing dat sommige projecten nog steeds lopen / de mist in zijn gegaan of gewoon ineens in de koelkast staan. En dat sommige processen nog steeds niet verzonnen zijn en men maar wat aanmodderd *zucht*.

Aan de ene kant genoeg te doen dus, aan de andere kant weet ik wel dat deze dingen een hoop energie en irritatie gaan opleveren. Waardoor ik me dan weer afvraag of ik die zooi niet moet laten bij de mensen waar het nu ligt. Weten zij veel.

Toen ik maandag de kids ging halen van de opvang was het trouwens even heel raar. Loop ik naar binnen bij de babygroep. Zit MIJN kindje daar op schoot bij iemand die ik nog nooit eerder heb gezien. Dat was gek. Zo gek dat ik een split-second twijfelde of het wel mijn kindje was. Echt maar heeeeel even dus he. Gewoon omdat de setting en de iemand zo afweken. 

3 dagen vroeg opstaan. 1 avond gewone tijd naar bed, 1 avond heel vroeg naar bed (gister ... ik was MOE). En nu heb ik weekend :).
Dus ga ik zometeen 3 tassen klaar maken. 1 voor Rosalie (creche) 1 voor Timmy (school/overblijf/BSO) en 1 voor mama (sporten). Morgenochtend brengt Ro de kids weg en ben ik voor het eerst even helemaal alleen thuis.... oh nee... dat is trouwens niet waar want de aannemer is er dan weer. U weet wel, van die verbouwing. Terug van vakantie.

Het echte leven begint weer

Oké, we zijn er klaar voor. Nou ja, soort van klaar. En ik spreek alleen voor mezelf en dan nog niet eens op alle vlakken. Psychisch weet ik het nog zo net niet, maar praktisch gezien wel.

Mijn kleren voor morgen liggen soort van klaar. Een gedeelte ligt klaar en een ander gedeelte heb ik wel al bedacht. En daar gaat meestal het meeste werk / tijd in zitten. Te bedenken, "wat doe ik aan vandaag". Hopelijk is het niet te koud morgen.
Verder liggen de kleertjes van madame klaar. Inclusief luier.
Alle fruithouders (voor Timmy, niet dat u denkt dat ik Rosalie al fruit geef) / flesje / voedingsbakje / slaapzakje / mapje-om-dingen-in-bij-te-houden zijn gelabeld. Timmy's bekers en lunchboxje (niet gelabeld want voorgedrukt) staan klaar om gevuld te worden en alle tassen zijn gevuld met hetgeen erin moet. Tenzij hetgeen erin moet eerst nog even gevuld moet worden met hetgeen daar weer in moet (beker melk bijv).

Mijn tas staat ook weer klaar. Agenda / telefoon, zelfs mijn toegangspasje vant werk heb ik gevonden en ik ben ook nog net even wezen tanken. Scheelt morgenochtend weer.
Want natuurlijk was mijn tank leeg. Lekker handig voor de eerste werkochtend. Net als dat mijn koffiecupjes natuurlijk weer eens op zijn. Ook al zo handig voor de eerste werkochtend.

Planning is nu dus dat ik morgenochtend om 07.30 uur wegrij *ahum* en de mensen die mij kennen weten dat dat dus een giga uitdaging is.
07.30 weg betekent iets van 06.30 uur op *oooooow*, Rosalie flesje en aankleden. Zelf aankleden. Broodje en melk voor Timmy klaarzetten om mee te nemen, Ro wakker maken (meeste tijd voor ingecalculeerd) en dan dus om 07.30 uur in de auto. Uurtje of 8 beginnen ergo uurtje of half 5 weer naar huis om boodschappen te doen en kindjes op te halen. Waarna we moeten eten en waarschijnlijk alle 3 instorten.
Mijn eerste werkdag / Timmy's eerste schooldag in groep 2 / Rosalies eerste crechedag.

Tijdom te gaan slapen.

Het echte leven gaat weer beginnen. Wish me luck.

Ik tilde olifanten

Ik deed heel veel en ook heel weinig in de maand juli. Ik ging een weekje naar Hoenderloo, bezocht de Apenheul en Koningin Julianadorp. Deed wat boodschappen, shopte online. Twitterde wat, blogde iets minder. Hield Timmy bezig en zag Rosalie groeien. En draaien. Ik stond vroeg op en sliep uit. Zocht en vond een paar caches en deed een lange fietstocht. Oh ja en ik tilde 2,3 Afrikaanse Olifanten. Geen Aziatische, maar  Afrikaanse. Wat dan weer een beetje jammer is, want Aziatische olifanten zijn zwaarder dan Afrikaanse en waren dus stoerder geweest.
Maar ach, ik doe het ook wel voor 2,3 Afrikaanse Olifanten. Dat is zo'n 8.480 kg. Dat u het even weet.

En ik verbrandde een paar calorieen. Niet zoveel. Maar een half roomijsje. Dat zijn zo'n 218 calorieen.

Leuk hoor, die beeldvorming. Maakt dat je het in perspectief kunt zien.
De vorige keer bewerkstelligde dit "motiverende" mailtje van de sportschool precies het tegenovergestelde. Namelijk dat ik dacht: "al die moeite voor een half roomijsje? Right. Zonde van mijn tijd en inzet." Dat ik toen weet-ik-veel hoeveel olifanten getild had toen deed niet ter zake. Toch lastiger in-perspectief zien, olifanten tillen. Doe ik niet dagelijks namelijk.

Deze keer kreeg ik dus ook zo'n "motiverend" mailtje. En ik heb maar bedacht dat ik het ga vergeten, dat halve roomijsje. Dat ik het hier nu even op-pen (intyp) en dat ik het dan ga vergeten. Of eigenlijk beter, dat ik ervoor ga zorgen dat het de volgende keer meer is dan een half roomijsje. Misschien wel een hele ...

Moet ik denk ik toch op dat cross-ding-from-hell.

Time flies

Ik SMSde het net naar een jarige vriendin, time flies. Maar echt, het is ook zo. Time flies. Heul hard.
Zo hard dat je de dingen die je in die tijd had willen doen dus niet voor elkaar krijgt. Ik niet in ieder geval. En hoe dat komt... geen idee. Op de hormonen kan ik het eigenlijk niet meer gooien nu.
Zo wilde ik dus in mijn zwanger- / bevallings- / ouderschapsverlof / vakantie (totaal 6 maanden) op z'n minst Timmy's fotoboekjes maken. Baby / dreumes / peuter / kleuter. En ik wilde heel veel caches gaan vinden en ook nog de 3 boeken van Stieg uitlezen. Allemaal maar een beetje gelukt. Timmy's foto's heb ik een klein betejeuitgezocht, ik heb een paar caches gevonden en ik heb 2 boeken van Stieg gelezen. In het derde deel ben ik bezig. Al heel lang. Zo lang dat je iedere keer weer opnieuw moet beginnen met lezen, want hoe zat het nou ook alweer.

Ik heb nu dus nog anderhalve week om deze 3 dingen voor elkaar te krijgen en dat gaat dus niet lukken. Anderhalve week mensen ! En dan moet ik weer aan het werk, an die arbeit. Ik weet niet zo goed of ik er zin in heb. Gisteravond in bed ben ik eens terug gaan denken aan de laatste weken voor mijn verlof. Heel kort en toen heb ik het snel weer geblockt. Oh ja ... ellende ellende. Dingen die niet goed gaan,. ergernissen frustraties. Misschien gevoed door de hormonen (vast een beetje), maar ongetwijfeld ook gewoon omdat het zo is.
Toen ik met verlof ging heb ik alles heerlijk opzij kunnen zetten. Af en toe een mailtje aan collega's over hoe het ging, maar vooral niet teveel en vooral niet meegedacht. Maar dat houdt op. Eerdaags moet ik weer vroeg op, in de auto richting hoofdstad en werken.
Zal wel even wennen worden aan het nieuwe ochtendritme. Zomervakantie is dan ook over, dus Timmy weer naar school en Roaslietje voor het eerst naar de creche. En afkicken van Twitter ook. En van blogjes lezen / schrijven wanneer ik dat wil en van uitslapen en van boodschappen midden op de dag doen.

Gelukkig ga ik in eerste instantie 3 dagen werken i.p.v. 4. Dus dat scheelt al wel iets. En misschien krijg ik er in de loop van de anderhalve week ook wel weer een beetje zin in... zou kunnen. Theoretisch.

Dank je wel boom

Ik weet het, eigenlijk mag het niet. Wildplassen. Maar ja, wat moet je dan als je mannetje roept dat ie moet plassen en je nog heel erg ver van een toilet af bent.
Juist, dan zoek je een boom op. Kan ie mooi tegen mikken. En dat deed is ook. Om vervolgens te zeggen:

"zo, ik heb lekker geplast"
de tak van de boom te schudden en te zeggen
"dank je wel boom"

Sportactie nummer 2

Een paar weken geleden deed ik een wandeling voettocht van ruim 8 km door de duinen van Katwijk. Op zoek naar een cache. U weet wel. Het was warm, het was lang en het was vermoeiend, want lopen door rul zand, duin op duin af, is nou eenmaal vermoeiend. Voor zo'n sporty-girl als dat ik ben in ieder geval.
Vermoeiend dus, maar ook bevredigend. Niet alleen omdat we de betreffende cache hadden gevonden, maar ook omdat ik nou niet dagelijks 8 km loop. Oke oke, ik was wel stuk aan het einde van de rit, maar hé, that's all in the game.

En dus werd ik een beetje overmoedig en dacht ik niet helder na toen ik hoorde dat dezelfde twitteraarster met wie ik door de duinen wandelde ook een andere cache ging doen. Op de fiets. Hoe vermoeiend kan dat nou zijn dacht ik nog. Fietsen.
35 km. Nouw, moet toch ook geen probleem zijn, dacht ik nog.
Dus zaterdagochtend draaide Ro nog even wat moertjes (of zijn het boutjes) aan op mijn fiets en propte hij mijn fiets in mijn auto. Want ik ga natuurlijk geen km teveel rijden op die fiets. Auto, fiets en ik reden zo dus naar Leiden. Om daar bij het station een parkeerplek te vinden en naar de ingang van het station te fietsen. Waar mijn mede-cachers bijna allemaal al klaar stonden. Met fiets. Met mountainbike-fiets met heul veel versnellingen. Heb ik niet. Versnellingen op mijn fiets. Wel een geinig kratje voorop en een leuk bloemig zadelhoesje. Maar die helpen je niet makkelijker fietsen. Eerder lastiger. Geen versnellingen dus. En ook geen fiets-broekje. Had ik ook niet aan.
1 van de medecachers had zelfs zo'n banaan mee... zo'n ligfiets met omhulsel. En hij was dus vanuit Brabant ergens komen fietsen en had er al 100 km opzitten.
Nou, dat gaf dus even de sportifiteit weer van de rest van het groepje zeg maar. Sa far so good, dacht ik toen nog.

Goed, onderweg. De heenweg ging aardig. Met mij dan. Met mijn fiets minder, Die schoot compleet in de stress van al die actie ineens. Sja, die is gewend om naar de andere kant van het dorp te fietsen voor wat boodschappen. Niet om in gezelschap van mountainbikes heuveltje op heuveltje af op een fietspad te fietsen. Fiets dus in de stress. Deed iets van kawoem kawoem, ik stop, KNAL. Klapband.

Daar sta je dan. Ik beken hier maar even eerlijk dat ik geen plaksetje bij me had. Nooit aan gedacht. En ook gelukkig maar, want nog eerlijker, ik zou niet weten hoe ik een band zou moeten plakken. Iets met een emmer water (die we niet hadden) om de bubbeltjes op te sporen en daar houdt mijn kennis dan dus op. Nou, die bubbeltjes hoefde niet opgespoord te worden en plakken zat er ook niet in begreep ik. Het was namelijk een best groot gat in mijn binnenband die ook nog eens tussen mijn buitenband vandaan stak. Oei oei. Ik hoorde mijn medecachers al denken: "ja hoor, ze fietst al zo langzaam en dan ook nog een klapband, schiet lekker op zo".
Uiteindelijk is de klapband opgelost doordat ik achterop sprong bij een medecachers (met een tourfiets en dus bagagedrager gelukkig) / een andere cacher mijn fiets bij de hand nam / wij zij naar het huis van die 2e cachers fietste (en ik achterop heel hard mijn best deed om niet van de bagagedrager te vallen... buikspieren ... pfff) / ik daar een fiets leende en naar de HEMA fietse om een nieuwe binnenband te kopen / die 2e cacher die er voor mij opzette en we weer verder konden fietsen.

Nou hè hè, na een aantal uurtjes dus de cache gevonden (yeah) en toen moesten we nog terug. Mèn, ik was in staat Roland te bellen om me maar op te komen pikken. Met fiets en al. Maar dat ging niet, want hij had de kids en in zijn auto passen wij niet met z'n allen plus fiets met kratje. Dus ik moest echt fietsen. Weer heuveltje op heuveltje af. Ik kreeg daar ter plekke al spierpijn.

Eénmaal bij mijn auto aangekomen hees ik in m'n up en met mijn laatste krachten die fiets in de auto en ging ik zitten. In mijn autostoel. Oooooh, die had nog nooit zo lekker gezeten, die autostoel.
 De volgende keer zullen ze me wel niet mee willen hebben ga ik eerst even goed checken hoe lang de rit duurt en zorg ik op z'n minst voor een versnellingenfiets.

En hier heb ik dus de hele week van moeten uitrusten. Vervelend hoor ...

Sporty-Linda in een bungalowhuisje

Ik ben er effe niet hoor. Niet thuis dan, wel in het land. Ik zit op de Veluwe, of is het "in" de Veluwe. Of IN het bos OP de Veluwe... Nou ja, ik zit dus in een bungalow op een bungalowpark. Alweer. Voor iemand die eigenlijk niet houdt van bungalowparken zit ik er eigenlijk best wel vaak. Want het is zo lekker praktisch met kinderen. En that's me hè, misses praktisch.

En wat doe ik hier dan op dat bungalowpark? Uitrusten. Uitrusten van vorige week. Want toen deed ik hartstikke sportief.
Om te beginnen had ik een afspraak gemaakt met mijn sportschool. Die sportschool waar ik een hele tijd geleden lid van werd om er een paar keer langs te gaan en vervolgens alleen maar dure contributie aan overmaakte. Ik ging niet meer, maar zegde/zei ook niet op. Want als ik dat zou doen dan zou ik echt nooit meer gaan. Maar ik ging dus ook al niet, dus eigenlijk sloeg dat nergens op.
Deze week kwam het eindelijk goed uit dat ik nooit had opgezegd want ik kreeg ineens de geest. Nou ja, ook weer niet helemaal ineens eigenlijk. Het kwam door een blik in de spiegel en het reflectererende spiegelbeeld van mijn buik en ik in badpak, de vorige keer dat ik in zo'n bungalowhuisje zat. Zo'n buik waardoor je nog eens even een blik werpt in het campingbedje annex box, daar een heel schattig babytje in ziet liggen en denkt: ja, zie je wel, ik was WEL al bevallen.
Dus afspraak gemaakt. Zodat ze me die apparaten nog maar eens een keer konden uitleggen. Zo geschiedde. De ga-maar-lekker-zitten-op-dit-niet-lekker-zittende-apparaat-dat-doe-ik-ook-altijd-en-daarom-zie-ik-er-zo-goed-uit-instructeur legde mij in een half uur uit hoe al die moe-en-spierpijn-makende-apparaten ook weer werkte en ik ging aan de bak.
Het was best OK. Het viel me niet tegen. Alhoewel ik het apparaat from hell maar even over heb geslagen. Dat cross gebeuren ding.
Na ruim een uur lopen / fietsen / spieroefeningen tracteerde ik mijzelf op zwembad / Turks stoombad / bubbelbad en hete douche. En het was zelfs gewoon even lekker om met niemand te hoeven praten en op niemand te hoeven letten. Voor herhaling vatbaar zeg ik.

Tot zover sportieve actie nummer 1. Actie nummer 2 krijgt een eigen logje heb ik net bedacht. Aangezien ik in dit bungalowhuisje dus gewoon internet heb ga ik eerst even wat logjes bijlezen. Want ik kwam hier dus om uit te rusten.

Met andere woorden: to be continued.

p.iemeltjes geheim van een kleuter

Ik heb lang na zitten denken of ik dit verhaal nou wel of niet moest vertellen en zo ja, hoe dan. Om het punt 1 niet raar te laten zijn (want toch een p.iemeltjes-onderwerp) en punt 2 om het net zo grappig op te schrijven als dat ik het ervaarde, Ik ga m'n best doen hieronder.

Bedtijd. Voor die kleine man dan. Dus ik loop naar de badkamer om hem uit bad te halen.
Stop eruit, handdoek klaar.
"Heb je wel even je p.iemeltje schoongemaakt?" Standaard vraag aan Ro.
Dat was dus niet het geval en dus haalt Timmy zijn velletje een beetje naar achteren. "Hé zegt Timmy, nu heb ik net zo'n p.iemeltje als B.". Neefje B. is besneden en heeft dus een iets ander p.iemeltje.
Aangezien neefje B. en Timmy elkaar naar mijn weten een jaar geleden voor het laatst naakt hebben gezien (pierebadje ofzo) vind ik dat toch een beetje gek. Dattie dat nog weet dan. P.iemeltjes zijn op dit moment wel een beetje een item, maar een jaar geleden nog niet zo volgens mij.

Neefje B. en Timmy hebben wel vorige week alleen boven gespeeld. B.'s mama en ik waren allebei op visite bij mijn ouders. En de kleine mannetjes wilde graag alleen spelen. Boven. Want ze hadden allebei een zaklamp gekregen. En die zie je niet schijnen met die felle zon. Dus boven spelen. In het donker. Maar wel met kleren aan.
Dus ik vraag: "hoe weet je dat dan? Hoe B's p.iemeltje eruit ziet?" Geen reactie. "Vertel 'ns dan?" Geen reactie. "Heb je dat gezien toen je bij opa en oma was". Een jajajajajaja op een toon van ja-ja-laat-me-nou-maar-met-rust volgt. Ondertussen blijft hij z'n velletje naar achteren doen om maar net zo'n p.iemeltje als B. te hebben.

En dan kijkt ie ineens heel schuldig en fluistert heel zachtjes en samenzweerderig: "Dat is een geheimpje".

Timmy is niet zo heel goed in het bewaren van geheimpjes. Sterker nog, als iets een geheimpje is komt ie vlak na het horen dat iets een geheimpje is aan mij vertellen dát het een geheimpje is en meteen ook wat dan het geheimpje is. Dus ik dacht: "Eitje. Die vertelt mij meteen wat dan dat geheimpje is". Dat bleek iets anders.
"Wat is dan dat geheimpje?" "Dat mag ik niet zeggen" "Jewel, tegen mij mag je dat wel zeggen" "Nee hoor, dat is een geheimpje en dat mag ik niet zeggen".

Oké, toen begon ik mij toch een beetje lichterlijk ongerust te maken. Wat voor acties doen die kiddo's met z'n 2en in het donker? En waarom riepen ze heel hard "wij doen niks hoor!" als er een volwassene boven kwam. En vooral, waarom wil hij het me nu niet vertellen dan...

Na veel ge-maar-ik-ben-je-mama begon ie toch te twijfelen, kijkt heel schuldig en fluistert dan in mijn oor:
"we hebben alle chippies opgegeten ....".

Edit 0.10 uur: in reactie op dit logje kreeg ik via Twitter deze link opgestuurd met een grappig en ook "eng"  p.iemelverhaal.

Verjaardagen in de middag

In het pre-kids tijdperk waren feestjes nog feestjes en was stappen nog echt stappen. De kroeg in of gewoon lekker met of bij vrienden een hapje eten en een drankje drinken, allemaal bij elkaar.
Verjaardagen begonnen niet eerder dan een uur of 21.00 en duurde tot de volgende ochtend. Toch teveel gedronken of te moe om naar huis te rijden, een luchtbed was zo opgeblazen en op een bank kan je ook best pitten.

En toen. Toen poepte ineens binnen een jaar na Timmy's geboorte mijn hele vriendenkring en bijna al mijn neven / nichten en zussie een kindje eruit.
Gevolg: stappen zat er even niet meer in en verjaardagen werden ineens in de middag gevierd. Want dat was zo makkelijk met de kinderen.
En dat bleef eigenlijk wel een beetje zo. Want de 2e leg moest ook weer uitgepoept worden en opgroeien.
Tot vandaag. Mijn nichtje (of eigenlijk de vriendin van mijn neef) besloot haar 35ste verjaardag weer eens echt te vieren.
Ouderwets gezellig. Dus niet 's middags, maar gewoon 's avonds.  Deze avond dus.

Deze avond van bliksem / donder / regen / lekkages / veel brandweermeldingen en vooral harde wind.
Harde wind waar de bomen in Nederland niet goed tegen kunnen. De watjes. Harde wind waardoor die bomen dus omvallen. En dan natuurlijk midden op de snelweg waar ik overheen moest.

Dus na deze plakkerige dag, het snel naar binnen werken van een broodje, een extra keertje douchen, haar goed, make-up goed, bikini uit en iets leuks aan, oorbellen in, tutterdetut, cadeautje inpakken, kindje 1 welterusten wensen, kindje 2 ook, TomTom instellen, gas geven en gaan met die banaan. Na dat alles stond ik dus ineens stil. Midden op de snelweg. File. Door omgevallen bomen dus.
Ik kan je vertellen, dat is vrij saai. Stilstaan in de file. Zeker als je internet het soms wel en meestal niet doet op de Iphone. 
Dat saaie stilstaan duurde 2 uur.

Dus toen het zooitje weer een beetje begon te rijden heb ik de eerste de beste afslag genomen en ben weer naar huis gereden. Terug naar mijn kindjes. Die trouwens gewoon doorsliepen tijdens al dat onweer-kabaal.

Leuk. Ik ga ook weer eens een zaterdagavond op pad. Volgende verjaardag maar weer 's middags?

Over ...

Ruim 2 weken nadat ik mijn vorige logje schreef kreeg ik een reactie van haar. Of ik nog stééds saggo was. In eerste instantie snapte ik de reactie niet helemaal, totdat ik me realiseerde dat dat dus wel mijn laatste logje geweest was. En sindsdien hoorde u dus niks noppes nada van mij.
Ik was een soort van vergeten dat ik een blog had eigenlijk. Druk met andere dingen. Baby, kleuter Mario Bross en mooi weer voornamelijk.
Dus niet dat ik niks te schrijven had ofzo.

Ik had kunnen schrijven over ons midweekje België. Met bezoek aan Plopsa-land, een afschuwelijke Belgische frituur en een bloedheet zwemparadijs.
Of over mijn kleine meiske dat zo übercute is als ze lacht. En dat doet ze veel. Lachen. Hang maar boven het bedje of de box en na een beetje verwarde blik en een oh-ja-dat-is-mama-blik gaat het mondje zo ver als mogelijk open. En af en toe doet ze er ook nog een lachgeluidje bij.
Of over de verbouwing. Die dus nog steeds niet af is. Verder typ ik er niks over.
Of over de screens voor de ramen die eigenlijk best wel de verkeerde kleur groen zijn ... slik ...
Of over hoe blij ik ben dat ik nog niet hoef te werken.
Of over mijn moeder die bijna 4 weken met een bebroken scheenbeen heeft rondgelopen zonder het te weten. Ze had wel pijn, maar volgens de dokter was het een ontstoken pees. Uhhu.
Of over de belastigdienst. Niet makkelijker en al helemaal niet leuker.
Of over mijn 8 km lange tripje door de duinen van Katwijk. Op de dag van de hittegolf. Om een doosje te zoeken. Hoe gek kan je zijn.
Of over mijn bezoekje aan de Amsterdam Arena om de Studio 100 melkkoeien te zien. Dat was misschien geen logje waard, maar wel het MacDonalds bezoekje daarna. In de Amsterdamse Poort (Bijlmer). Waar ik, laat ik het zo zeggen, heeeeeel hard hoopte dat Timmy niet ineens iets over Zwarte Piet ging zeggen.
Of dat ik best wel een klein beetje schrok van mijn size buik toen ik mezelf in de spiegel in badpak zag. Nadat ik het ledikantje nog even gecheckt had wist ik toch écht zeker dat ik al bevallen was. Waar kwam die zwanger-buik dan vandaan ... En dat ik dus nu het 2 weken durende Kellogs Special K gebeuren doe. *Hmmm "doe" je een Special K gebeuren? Nou ja, u snapt me wel*

Oh ja en dat ik er serieus aan zit te denken om misschien eventueel weer eens langs de sportschool te gaan.

Nou ja, dat dus allemaal. Had gekund. Niet gedaan. Nou, hier dan een fotootje om het goed te maken.

Saggo

Pffff. Ik ben saggo.

Het lukt me niet m'n logjes bij te houden. Zowel lezen als schrijven.
Het is wederom K*T weer. Fijn. Neem ik even 2 maanden vakantie / ouderschapsverlof en dan gaat het regenen.
M'n hele huis ligt onder de stof. Van de stucadoors.
Oh, u dacht dat ik allang klaar was met de verbouwing? Nou guess again. Niet dus. Nee hoor, ik heb gewoon nog iedere dag een aannemer over de vloer. Meestal uit het zicht (niet uit het gehoor) op de zolder. Dus ik heb er niet heul veul last van. Maar hij is er wel.
En ik ben er een beetje klaar mee. Dat ik door de gang loop en dat er een plakaat van stof of zaagsel (of allebei) onder je voeten blijft plakken die je dan gezellig meeneemt 1 van de slaapkamers in. Of m'n bed. Of dat je de trap afloopt zonder schoenen en dat er ineens een schroef uit je voet steekt. Of IN je voet eigenlijk.
En dat je de hele tijd maar keuzes moet maken. Wat wil je op deze muur. Welke kleur. Wat wil je voor deuren? Welke kleur? Hoe hoog moet dit en hoe laag moet dat. Moet dit vóór dat dingetje of erna. Weet ik veel allemaal. Doe maar wat. Doe maar wat het snelste klaar is.


Er ligt niet alleen maar stof. Neehee, nu is het ook nog vochtig boven. Van dat stucwerk. En vocht stinkt. Het stinkt in m'n huis naar een leeg huis. Naar een bouwplaats. En het slaat meteen op m'n borst dat vocht. Als in lastiger ademhalen. Want ik ben namelijk allergisch voor vocht. En trouwens ook voor stof.
Het lijkt wel of ik in mijn zwangerschap een soort van immuun was geworden voor deze allergie. Nergens last van. Nou ja, van andere dingen dan, maar niet van mijn allergie. Zwangerschap is over, huppa, kom maar op met dat benauwd voelen en gekrab aan je lijf.

En verder regent het dus. En iedere keer dat ik in mijn auto rij met regen denk ik: oh ja ... moet ik regelen. Want mijn ruitenwisserrubbers zitten lossen en doen dus niet wat ruitenwisserrubbers zouden moeten doen, namelijk ruiten wissen. Dus bewegen ze maar wat doelloos heen en weer. Over het voorraam met die onwijze barst die alleen maar groter wordt ook. Moet ik ook nog regelen.
Net als de kinderopvang voor Rosalie. Formuliertjes ingestuurd, mailtjes gestuurd, maar nog geen bevestiging cq antwoord op mijn mail. Pffff. Moet ik ook weer even achteraan.
Maar niet vandaag, want vandaag moeten we geloof ik deuren uit gaan zoeken. En misschien ook nog wel tapijt voor op zolder. En moet ik van mezelf een bladblazer / zuiger gaan kopen. Voor al die irritante blaadjes die nu van de boom denderen. Nu? Ja nu ... niet in de herfst. Nee, juist op het moment dat je theoretisch gezien in de tuin zou willen zitten vallen die krengen in grote getale naar benee. Het zijn ook nog hulstblaadjes, dus sommige prikken. Nu zijn mijn voeten ondertussen wel wat gewend met al dat stof / zaagsel / schroeven / splinters, maar toch doet dat zeer.
En niet dat ik er dan wat aan heb vandaag hoor. Aan een bladblazer / zuiger, want het regent en is dus nat. En natte blaadjes kun je dan weer niet blazen / zuigen volgens mij. Dat ook al niet.

Snapt u waarom ik saggo ben?

Goed geregeld al zeg ik het zelf

Toen ik gisteravond naar bed ging realiseerde ik me ineens dat het gister best een bijzondere dag was. Niet door dat hele Joran verhaal (alhoewel, HOERA dat ze 'm hebben, nu lekker laten wegrotten in een Peruaanse cel. En nee, voor Joran geldt niet onschuldig totdat tegendeel is bewezen. Althans, niet in het gevoel van de mensen).
Niet door Joran dus. Niet omdat het de herdenkingsdag van 1 of andere wereldreddende knakker was, niet omdat het de dag van de martelaren in Uganda was, niet omdat het 31 jaar geleden was dat er ook al een giga-olielek was (ergens in de Golf van Campeche), niet omdat het de geboortedag was van Josephine Baker (hoera voor Wiki) en ook niet omdat Rue McClanahan (Blanche uit Golden Girls) overleed.
Niks van dat alles.Gister was een bijzondere dag omdat het de laatste officiële dag van mijn zwangerschapsbevallingsverlof was. Kwam ik achter toen ik in bed stapte dus.

Vrijdag is altijd al een vrije dag voor mij, zaterdag en zondag werk ik natuurlijk niet en maandag had ik dus weer moeten beginnen. Had weer moeten beginnen. Want ik hoef dus niet te beginnen. Thank god.
Ondanks dat dat verlof dus afloopt. Ik heb namelijk nog zo'n 2 maanden vrij. Ik herhaal even: nog 2 maanden vrij. Vakantie. En ouderschapsverlof. 2 maanden !! 2 maanden met zon. Toch?
Goed gepland niet?

En als ik dan weer moet gaan beginnen, ergens halverwege augustus, tegelijk met Timmy's eerste schooldag na de zomervakantie, dan hoef ik (voorlopig) nog maar 3 dagen te werken. In plaats van 4.

Ik zeg nog een keert HOERA, voor het ouderschapsverlof deze keer !

En nu ga ik van de zon genieten.

Sssssjjjjjj

Ergens in de middag hoorde ik het. Een vreemd geluid ergens op de achtergrond. Een soort van sissend geluid SSSSSSJJJJJ.
Eerst deed ik net of ik het niet hoorde en besteedde er geen aandacht aan. Maar het bleef maar aanhouden en ik kon het niet plaatsen. Dus ging ik uiteindelijk maar op zoek. Als eerste checkte ik het gasfornuis. Stond uit. Hoofd in het keukenkastje waar de gasslang zit. Nee, daar kwam het niet vandaan. Het klonk verder weg. Apparaten in het huis langs gelopen. Wasmachine, droger, afwasmachine. Niks. Keuken, bijkeuken, badkamer, toilet. Niks. Hoofd in het kruipgat en op zolder gestoken. Je weet het maar niet met die verbouwing nog steeds aan de gang. Overal was het geluid even hard, of zacht.
En het was geen zoem. Als van een insect ofzo, het was echt een gesis. En het kwam niet van de harde wind die buiten waaide. Hoeze lente trouwens?

Toen ik naar buiten keek viel ineens het kwartje en wist ik waar het gesis vandaan kwam. Het was het gesis van de stoom die uit de oren van mijn buurvrouw kwam.

Ter verduidelijking: mijn buurvrouw is van het type: jouw boom, jouw kastanjes, dus als die kastanjes aan mijn kant van de muur vallen, dan raap ik ze bij elkaar, pak een ladder, klim erop en kiep mijn emmertje met kastanjes aan de nadere kant van de muur weer leeg.

Wat zal ze blij geweest zijn met al die blaadjes :-)  .

10 is geen 5

Ik schreef er al eerder wat blogjes over. Ik doe "aan" geocachen. Dus dat je met een coordinaat en een GPS op zoek gaat naar een cache / schat / doosje om daar vervolgens op een stukje papier je naam op te schrijven (en eventueel een speelgoedje te ruilen).
Mja, dat klinkt wat suf als je het zo neertypert, maar als je van puzzels en speurtochten houdt dan is dit het ding om te doen. En eenmaal gedaan werkt het verslavend. Echt. Het gaat niet om dat speeltje, het gaat om de weg erheen. Coordinaten vinden / doosje vinden. Vaak na een lange of minderlange leuke wandeling. Op plekken waar je normaal gesproken niet snel komt. Een wandelroute langs de Haarlemse Hofjes bijvoorbeeld, of door het centrum van Amsterdam, langs de Dam, het Anne Frank Huis en het homomonument. Of gewoon ergens in een bos of over een golfbaan.
En ik hou dus helemaal niet van wandelen. Maar dit is leuk.

Wat uitgebreidere info: hier.

Die coordinaten die je dus nodig hebt die haal je van de geocache-site. En dat kan op verschillende manieren. Zo heb je dus de traditionals. Die coordinaten kun je zo oppikken en op zoek gaan. Maar je hebt ook de multi's. Dat zijn zeg maar de speurtochten. Je krijgt het startcoordinaat en moet op die plek een (meestal simpele) vraag beantwoorden. Zoiets als "hoeveel paaltjes zie je hier". Met dat antwoord kan je dan naar de volgende plek met de volgende vraag totdat je op de plaats van bestemming bent. Voor de kids zijn de multi's denk ik het leukst.

En dan. Dan heb je dus ook nog de mysteries.En dat zijn vaak klerelijers. Je moet eerst thuis een puzzel oplossen en de oplossing van die puzzel leidt dan naar de coordinaten. De puzzels varieren ontzettend, van sodoku tot zweedse wegstreeppuzzels, van woordraadsels tot plaatjes. En denk nou niet dat dat simpele puzzels zijn, meestal zijn ze vrij pittig. En wat zijn al die bedenkers creatief zeg.
Letters omzetten naar cijfers A=1 / B=2 etc... das simpel. Maar als je vervolgens ergens in de Noordzee terecht komt (altijd eerst checken op Google natuurlijk voordat je op pad gaat) dan klopt er iets niet. Dan blijkt bijvoorbeeld dat de cijfers een RD coordinaat waren die je nog even om moet zetten naar een Noord / Oost coordninaat.

Of dat je plaatjes van bekende mensen ziet en daar de naam bij moet zoeken. Sja, zoek maar eens op een plaatje. Als je die mensen niet kent zul je ze op de 1 of andere manier moeten vinden. En googelen op een plaatje gaat (nog) niet.

Of vragen beantwoorden over een film (De Lift bijvoorbeeld) of een TV serie (Huis Anubis) of over hele oude zwart-wit series van vroeger.

Of bijvoorbeeld dat je alleen een plaatje ziet. Verder niks. Ik wist echt niet wat ik daar dan mee aan moest. En wat blijkt. Je moet het plaatje downloaden en in de data-gegevens (exif) kijken. Wat dan weer niet zomaar kan, nee daar moet je eerst wel even een tooltje voor downloaden.
Kijk, als je het weet klinkt het simpel. Maar kom er maar eens achter.

Of letters die blijken de scheikundige afkorting van een element te zijn. Omzetting: het atoomnummer gebruiken. Kom er maar eens achter.


Er zijn echt ontelbaar veel manieren om de cijfers van een coordniaat te verbergen. En de clou is dus om te vinden hoe en waar. En daar gaat het nu dus even mis.
Ik zit vast. Kom niet verder. En dat is frustrerend. Want het lijkt zo simpel. Zeker voor iemand die met cijfertjes werkt. Maafr het lukt niet. Dus nou dacht ik, misschien kunt u mij even helpen.

Het gaat om het volgende raadsel:

Een zwerver wil ons hotel binnen en ziet een portier voor de deur van het hotel staan. Hij weet dat hij niet zomaar binnen komt natuurlijk en blijft in de buurt van ons hotel wachten om te kijken hoe iedereen binnen komt:


Een rijke gast met een blauw pak komt bij de portier aan. De portier zei 'acht' en de gast antwoordde 'vier' en mag naar binnen. Daarna kwam de schoonmaker aan. De portier zei 'zes', de schoonmaker antwoordde 'drie' en mag naar binnen. Vervolgens komt er opnieuw een gast bij het hotel aan. De portier zei 'twaalf', de gast antwoordde 'zes' en mag naar binnen. De zwerver meent nu te weten hoe het werkt en komt bij de portier aan. De portier zegt 'tien' en de zwerver antwoord 'vijf'. De portier slaat alarm en de zwerver wordt in de boeien geslagen.

Welk antwoord had de zwerver moeten geven om in ons hotel binnen te komen?

Dus:

8		4
6		3
12		6
10		?

Het antwoord is dus niet 5. En 5 is dus het enige antwoord waar ik op uit kom. Wat ik ook doe.
Natuurlijk 8 / 2 = 4 etc etc en dus 10 / 2 = 5.
Of 84 / 63 / 126 zijn allemaal onderdeel van de tafel van 7. Net als 10X .. nou, 105 dus. Weer 5.
En zo waren er vannacht nog een paar uitkomst die op 5 uitkwamen waarvan ik nu even niet meer weet hoe ik daar dan aankwam.
Snappu hoe frustrerend? Nee, sommige van jullie niet. Maar er zitten vast dames bij die dit ook als uitdaging zien en die de uitkomst zo uit hun mouw schudden (Mammalien?).

Edit 19.30 uur: zodra Timmy weer naar school was 's middags ben ik in de auto gestapt en ben naar de coordinaten gereden die ik kreeg met de uitkomst van Novy's antwoord. En tada, ja hoor, ze had gelijk. Mèn wat goed en snel zeg.

Edit nog een keer: omdat ik het voor de maker van de cache lullig zou vinden dat mensen gaan googelen  en hier dan het goeie antwoord vinden heb ik Novy's kloppende antwoord even verwijderd.