Dank je wel boom

Ik weet het, eigenlijk mag het niet. Wildplassen. Maar ja, wat moet je dan als je mannetje roept dat ie moet plassen en je nog heel erg ver van een toilet af bent.
Juist, dan zoek je een boom op. Kan ie mooi tegen mikken. En dat deed is ook. Om vervolgens te zeggen:

"zo, ik heb lekker geplast"
de tak van de boom te schudden en te zeggen
"dank je wel boom"

p.iemeltjes geheim van een kleuter

Ik heb lang na zitten denken of ik dit verhaal nou wel of niet moest vertellen en zo ja, hoe dan. Om het punt 1 niet raar te laten zijn (want toch een p.iemeltjes-onderwerp) en punt 2 om het net zo grappig op te schrijven als dat ik het ervaarde, Ik ga m'n best doen hieronder.

Bedtijd. Voor die kleine man dan. Dus ik loop naar de badkamer om hem uit bad te halen.
Stop eruit, handdoek klaar.
"Heb je wel even je p.iemeltje schoongemaakt?" Standaard vraag aan Ro.
Dat was dus niet het geval en dus haalt Timmy zijn velletje een beetje naar achteren. "Hé zegt Timmy, nu heb ik net zo'n p.iemeltje als B.". Neefje B. is besneden en heeft dus een iets ander p.iemeltje.
Aangezien neefje B. en Timmy elkaar naar mijn weten een jaar geleden voor het laatst naakt hebben gezien (pierebadje ofzo) vind ik dat toch een beetje gek. Dattie dat nog weet dan. P.iemeltjes zijn op dit moment wel een beetje een item, maar een jaar geleden nog niet zo volgens mij.

Neefje B. en Timmy hebben wel vorige week alleen boven gespeeld. B.'s mama en ik waren allebei op visite bij mijn ouders. En de kleine mannetjes wilde graag alleen spelen. Boven. Want ze hadden allebei een zaklamp gekregen. En die zie je niet schijnen met die felle zon. Dus boven spelen. In het donker. Maar wel met kleren aan.
Dus ik vraag: "hoe weet je dat dan? Hoe B's p.iemeltje eruit ziet?" Geen reactie. "Vertel 'ns dan?" Geen reactie. "Heb je dat gezien toen je bij opa en oma was". Een jajajajajaja op een toon van ja-ja-laat-me-nou-maar-met-rust volgt. Ondertussen blijft hij z'n velletje naar achteren doen om maar net zo'n p.iemeltje als B. te hebben.

En dan kijkt ie ineens heel schuldig en fluistert heel zachtjes en samenzweerderig: "Dat is een geheimpje".

Timmy is niet zo heel goed in het bewaren van geheimpjes. Sterker nog, als iets een geheimpje is komt ie vlak na het horen dat iets een geheimpje is aan mij vertellen dát het een geheimpje is en meteen ook wat dan het geheimpje is. Dus ik dacht: "Eitje. Die vertelt mij meteen wat dan dat geheimpje is". Dat bleek iets anders.
"Wat is dan dat geheimpje?" "Dat mag ik niet zeggen" "Jewel, tegen mij mag je dat wel zeggen" "Nee hoor, dat is een geheimpje en dat mag ik niet zeggen".

Oké, toen begon ik mij toch een beetje lichterlijk ongerust te maken. Wat voor acties doen die kiddo's met z'n 2en in het donker? En waarom riepen ze heel hard "wij doen niks hoor!" als er een volwassene boven kwam. En vooral, waarom wil hij het me nu niet vertellen dan...

Na veel ge-maar-ik-ben-je-mama begon ie toch te twijfelen, kijkt heel schuldig en fluistert dan in mijn oor:
"we hebben alle chippies opgegeten ....".

Edit 0.10 uur: in reactie op dit logje kreeg ik via Twitter deze link opgestuurd met een grappig en ook "eng"  p.iemelverhaal.

Bij gebrek aan inspiratie en tijd

Dan maar een filmpje.
Deze is wel erg leuk / goed gemaakt.

Rob en Emiel

Of Emiel en Rob. Zijn geweldig.
Wat heb ik een leuke avond gehad zeg. Ongelofelijk.
Rob en Emiel zijn, misschien wat plat gezegd, goochelaars. Maar dan wel leuke. En goeie ook vooral. Mentalisten, illusionisten, kaartwizards, ze zijn het allemaal. Konijnen en bier toveren ze alleen niet. Dus niet categorie Hans K. Waarvan ik me, terwijl ik dit teruglees, realiseer dat dat er 2 zijn. Nou, allebei niet dus.

Ik had ze al eens gezien bij de Uri Geller-show. Nou vind ik Uri een beetje eenneh... eh ... lamzak zou ik willen zeggen, maar is dat een woord?
Zo suf als Uri is, zo flitsend zijn deze heren. Dus voor hen bleef ik wel even kijken naar de Uri-wat-vind-ik-mezelf-toch-geweldig-show.
Niet al te lang geleden zag ik ze ook bij Pauw en Witteman. Met een truc die ik helemaal geweldig vond en de volgende dag aan iedereen vertelde die het maar wilde horen en die het niet zelf gezien had. Raar genoeg kan ik nu niet meer vertellen hoe die truc ook weer ging en wat er zo goed aan was. Iets met kaarten en een whiteboard. En goed dus, vooral goed en onbegrijpelijk.

En toen ben ik dus maar eens gaan googelen. En vond ik dat je ze in kunt huren voor allerei soorten evenementen. Dus ben ik gaan nadenken over een evenement. Of een beurs. Of een workshop. Ofzo. Maar er kwam niet veel uit mijn vingers. Ik bedoel, regel maar eens even een evenement, Duhhuh. Maar ik wilde ze wel zien. In het echie.
En dus maakte ik vriendin K. enthousiast (was niet veel voor nodig) en reserveerde een tafel voor 4 in de Burg in Noord Scharwoude. Dat ligt ergens daar bij Alkmaar in de buurt. Wist ik ook niet. Heb ik ook gegoogeld. Want daar doen de heren dus dinner-shows.

5 gangen-diner en tussen de gangen door in een apart zaaltje 2 keer een show.
Eigenlijk zou ik nu wel van alles willen vertellen over wat ze dan deden en wat er zo goed was en hoe wij denken dat ze dingen deden en vooral ook hoe we geen idee hebben. Maar dan gaat dit een heeeeeel lang logje worden.
Het komt erop neer dat het gaaf was. Losjes, snel, knap, grappig, relaxed en heel dichtbij. En het eten was erg goed en de bediening was ook top. Dat zie je ook niet vaak meer tegenwoordig. Ik weet 't, ik klink nu als een ouwe doos.
En natuurlijk deden ze DE truc. De truc met de blinddoek, die ik maar niet ga omschrijven, maar die ik wel even laat zien. Want dezelfde truc deden ze bij Jensen. Met andere voorwerpen overigens.

En echt, voor zover wij hebben kunnen zien zat er niks in zijn oren.

Het was echt een hele leuke avond en ik ben erg van plan om nog eens bij ze op visite te gaan. Misschien dat we dan de truc waar Ro het haasje was (en K. trouwens ook) uit kunnen dokteren. Kijk, dat ze aan Ro's criminele hoofd zagen dat hij de fictieve moord gepleegd had. Tsja, wat wil je met dat langige haar en die stoppelbaard. Maar dat ze ook nog wisten dat hij het met een pistool gedaan was (hetgeen op het kaartje stond dat hij al een tijdje in zijn achterzak had zitten).... is, zoals alle trucen die avond, 1 groot raadsel.

Volkomen kut !

Had ik het eerder over de column van Joep bij Giel, iedere dinsdag. Zij waren er ook. Iedere woensdag.
Met (bijna) iedere week een aan de actualiteit aangepaste tekst. Geweldig hoe ze dat deden.
Los van het feit dat het grappig was is het ook gewoon een erg lekker liedje. Waar je vrolijk van wordt. Ondanks de titel natuurlijk.

De liedje van iedere week bij Giel kun je hier vinden. Maar met het zoeken naar de liedjes kwam ik ook nog de officiele, ook wel grappige maar wil minder als de wekelijkse actuele versies, versie tegen. Met videoclip.

Have fun.

Boos voor Joep

Ik een beetje, maar Joep dus heel erg. Boos. Ik kan het me zoooooooo goed voorstellen. Ik zou hier ook laaiend over kunnen worden.
Vanmorgen in de auto luisterde ik, zoals altijd, naar Giel. En aangezien ik zoals altijd weer eens te laat op m´n werk was (verslapen, sorry baas) had ik de mazzel om Joep´s column weer eens te horen.
En Joep was dus boos. Issie waarschijnlijk nu nog. En Joep deed daar dus een stukje over. En ik werd gewoon boos voor Joep. Maar omdat het ook een erg grappig stukje was moest ik ook wel erg lachen en wil ik jullie mee laten delen in deze lol.

Dus zet je boxjes aan en klik hier.

Ik hoop dat Joep z´n geld ondertussen terug heeft.

TimmyTalk in de Efteling

Ik kan natuurlijk een heel vehaal gaan vertellen over hoe leuk het was en wat een heerlijk weer !
En hoe Timmy heel veel heel leuk vond, die keek z'n ogen uit. En hoe Timmy sommige dingen ook wel eng vond. Maar dat ga ik dus allemaal niet doen.

Wat ik u niet wil onthouden:

We zijn bij het spookslot. Ro wil graag naar binnen. Jeugdsentiment. Ik wil eigenlijk niet mee want ik denk dat Timmy dat heel eng gaat vinden. Hij vond de reus al eng en die snurkt alleen maar.
Zonder dat ie weet wat ie zegt zegt Timmy dat ie ook spoken wil kijken. En volgens Ro stelt het helemaal niks voor... dus ik doe een stap of 10 naar binnen maar zie Timmy dan al een beetje wegduiken in z'n wagentje. En dan is er alleen nog maar donker en geluiden.
Dus ik draai om en loop snel terug. We wachten buiten wel even.

Terwijl we buiten in het zonnetje staan te wachten op Ro komen er mensen langs lopen. Allerei soorten mensen met allerei soorten kleding.

Zo ook een meisje met lange wapperende rok en een lange hoofddoek. Timmy komt een beetje dichterbij me staan, wijst en zegt op zachte toon "mama, is dat een spook?"

TimmyTalk

Kijk Timmy! L. heeft een baby in d´r buik.
*drukt zacht op m´n buik* Mama ook?
Nee schatje, mama heeft geen baby in d'r buik.

*drukt op m´n tiet* Misschien hier?

Onder vuur

We liggen onder vuur. En niet alleen wij, eigenlijk ons hele huis. Niet letterlijk vuur als in vlammen, of als in kogels (alhoewel dat eigenlijk niet letterlijk is), met wel als in aanval.

Vanmorgen toen ik de eerste keer naar beneden liep zag ik er 1, bij het raam onder aan de trap, wegvliegen. Natuurlijk geen aandacht aan besteed, want he, ik zie zo vaak vogeltjes hier.

Maar de tweede keer dat ik naar beneden liep (nadat ik natuurlijk eerst naar boven was gegaan) zag ik het vogeltje op de vensterbank buiten zitten. Wat grappig (dacht ik toen nog), hij kijkt naar binnen. En dat was ook echt zo, hij keek naar binnen en deed van tjiep tjiep. De camera lag natuurlijk in de woonkamer, dus geen foto's.
En natuurlijk schrok ie toen ik vlak langs het raam verder de gang in liep en vloog ie weg.

Onder het mom van "je weet het maar nooit" pakte ik, behalve de kopjes koffie ook mijn camera en toog weer naar boven.
En ik wist het inderdaad maar nooit, want toen ik voor de derde keer naar beneden liep zat het vogeltje er weer. Dus ik sloop de trap af met mijn camera in de aanslag en had er weer eens spijt van dat ik de zoom-functie niet belangrijk had gevonden bij het uitzoeken van de camera.

Redelijk dichtbij kwam ik, dus ik ging op de trap zitten, camera in de uiterste zoomstand en schoot wat foto's en een filmpje.
Toen die er save opstonden riep ik Timmy of hij ook even kwam kijken. Ook Ro was net wakker dus het hele gezin in rep en roer door het vogeltje dat niet alleen naar binnen keek, maar ook wel naar binnen wilde komen.
Hij tjielpte en fladderde een end weg. Naar binnen wilde ie natuurlijk niet, maar ik dacht dat ie misschien het spinnetje wilde dat binnen op de vensterbank liep, of dat ie een takje van het plantje van de vensterbank wilde voor z'n nestje. Beetje dom, dacht ik og, dat ie dat nou nog niet snapt dan... ja, weet ik veel, waarom doet zo'n beest anders zo maf.

Na een tijdje gekeken te hebben hadden we er genoeg van en liepen de woonkamer in.
En daar was het vogeltje weer. Nu tegen het raam van de woonkamer aanpikken en vliegen. Zou ie met ons meegevlogen zijn. Nee toch?

Nee dus inderdaad. Dit was een ander vogeltje. Zelfde merk, maar meer kleurtjes. Het mannetje. Het vrouwtje zat nog steeds tegen het andere raam te tikken en te tjielpen.
Een mannetje en een vrouwtje en een grote boom in de tuin. We denken dat ze een nestje aan het maken zijn, zichzelf zien in de ramen en zichzelf dus duidelijk maken om op te rotten.

Hoe schattig. De eerste paar minuten.

Nou, nu dus eigenlijk helemaal niet meer schattig. Het mannetje zit nu. Uuuuuuren later. Nog steeds tegen het raam te tikken en te tjielpen en te vliegen.
Gordijnen dicht gedaan. Hielp niet. Zonnescherm naar beneden (de buren zullen wel denken dat we mesjogge zijn geworden, het regent namelijk), hielp niet.
En het is dus ondertussen best heel irritant. Dat getik. En ook wel dat gevoel dat het toch ook wel zielig is. Ro zei al, leg maar wat paracetamol buiten. Maar wat te doen?

M'n ramen insmeren met zeep, zodat ze zichzelf niet meer zien vind ik wat te ver gaan. Misschien moet ik maar even wat papier of karton tegen het raam aanplakken ofzo, dat het niet meer spiegelt.

Of wachten totdat ze moe worden.










Edit 15.38 uur: 1 raam is nu afgeplakt en terwijl ik daarmee bezig bent komt het mannetje heel dicht naast me zitten en kijkt me aan met een blik van: wat ben jij nou aan het doen? Volgens Ro ziet ons huis er nu uit als een kraakpand. Maar hé, als het helpt, dan helpt het.
Afwachten maar. Ik ben natuurlijk niet zo lang, dus ik kon niet bij de bovenkant van het raam komen... Misschien dat ze daar dan nog een poging willen wagen.

Zo'n verhaal

Zo´n verhaal dat je al vaak hebt verteld. En waarschijnlijk ook nog wel vaak zal vertellen. Soms een beetje aangedikt en soms niet.

Dit verhaal is niet aangedikt. Echt niet ! Het is al dik genoeg van zichzelf.

Het is 1996. Ik rij met mijn ex-vriend terug in de auto van Apeldoorn naar Amstelveen en we hebben ruzie. Ik weet niet meer precies waarover, maar het zal er ongetwijfeld iets mee te maken hebben gehad dat hij spijt had van de break en ik al een ander vriendje.

Nee ik ben geen sloerie, ik ben nog steeds met dat “andere vriendje” en het ex-vriendje is zelfs mijn enige echte ex-vriendje, dus.

We komen van de begrafenis van zijn oma af. Omdat ex-vriendje zo´n 6 a 7 jaar lang nog vriendje heette, en dus ook nog in een periode dat we nog bij paps en mams thuis woonde, kende ik ex-oma goed, dus ik was mee.

In de auto van m´n moeder, een peugeotje 205, een rooie. Ik had namelijk op dat moment wel een autootje (een witte Fiat Panda met zwarte koeienvlekken over de roestplekken en een bijbehorend toetergeluid) maar daarmee durfde ik de snelweg niet echt op. En al helemaal niet helemaal naar Apeldoorn.

Ik rij We rijden dus in dat autootje en we hebben ruzie. Dus we besluiten even te stoppen op een P. Langs de snelweg. Om het even uit te praten. Ofzo. Ik weet niet meer precies waarom we stopte, maar we stoppen dus. En praten. Ja echt, praten. Ruzie dus.

Vlak achter ons stopt een vrachtwagen. In eerste instantie besteden we er geen aandacht aan alhoewel ik het wel raar vond dat ik in mijn achteruitkijkspiegel zie dat hij zijn koplampen aan laat staan. En waarom zet ie die wagen zo dicht achter ons? Er is toch genoeg plek op die P.

Ineens wordt er aan de bijrijderskant (de kant waar toch vaak nog de vrouwen zitten, maar dus niet in dit geval) op het raampje getikt. We schrikken ons natuurlijk rot want dit hadden we niet aan zien komen.

Tik tik. Ex draait raampje een klein beetje open.

"Ja?"
"U mag wel in de wágen komen hoor" … ik hoor die zachte G nog steeds.

Ex antwoordt, netjes opgevoed en Amstelveens als ie is: "Nee, dank u wel."

Want, tsja, wat moesten wij nou in die wagen. Beetje rare vraag. Dat wel. Maar voor ons nog geen reden tot vermoeden wat er ging volgen dus we gaan fijn door met ruzie maken.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik nu dat de vrachtwagenchauffeur zijn cabinelicht ook aan doet, maar ik kan verder niet zien wat ie daar aan het doen is.
Ineens zie ik ´m de cabine uitkomen en naar mijn deur lopen. Ik schrik me de t*ring en draai me om om de deur op slot te klikken. Terwijl ik m´n focus van het knopje op de deur afdraai kijk ik recht naar de vrachtwagenchauffeur.

Hij staat naast mijn raampje. Met alleen een T-shirt aan. Ik herhaal: alleen een T-shirt aan. Verder helemaal niks. En ik weet niet of je het doorhebt, maar als je in een auto zit kijk je iemand dus niet recht in z´n blauwe ogen. Nee, dan kijk je op “waar het T-shirt ophoudt” hoogte. En normaal zit daar dan een broek. Maar nu niet. Geen broek. Wel een hand. En die is bezig, die hand.

Ik heb nog nooit zo snel een auto gestart (die door de zenuwen niet wilde starten natuurlijk) en ben weggereden, met mijn gedachten in mijn geheugen gebrandt:

oh god, laat m´n moeders auto kwak-vrij zijn

Ruzie met Timmy

Ik: je bent een schattepetat
T: NEE mama, jij bent een schattetat
Ik: nee hoor, jij bent een schattepetat
T: neehee, JIJ bent een schattetat
Ik: nee, jij bent een schattepetat
T: nee mama ! jij bent zelluf een schattetat

En toen zijn we maar gaan knuffelen.

-x-

Moeder - zoon conversatie

HIER

-x-

OK Nijntje

Timmy heeft van Sinterklaas een electro-Nijn gekregen.

Dat is een plastic gebeuren waar kartonnen kaartjes bijhoren waar een magneet-dinges inzit waardoor het plastice gebeuren herkent welk kartonnen kaartje er op het plastice gebeuren ligt (de foto zal wel eea verduidelijken).

Timmy vindt het een leuk speeltje en zaterdag- zondagochtend zijn we er dus mee in de weer geweest.

Vanmorgen stond ik even in de keuken en schijnbaar had Timmy de kaartjes en plasticding even weggelegd ... en schijnbaar roept de Nijntje-mevrouwen-stem die in al het Nijntje speelgoed zit dan ineens: "leg maar een kaartje neer".

Waarop Timmy een kaartje pakt en heel lief antwoord: "OK Nijntje".

Op het nippertje ....

Gelukkig dat ze me even hielpen herinneren.

Anders had ik er nooit aan gedacht.

Blues on tuesday

In een poging om de puberende puistenkoppen te interesseren in gedichten kregen we van onze leraar maatschappijleer iedere week een apart gedicht.

Deze is de enige die ik me nog kan herinneren (ik had wel een beetje hulp van internet nodig):

Geen geld, geen vuur, geen speed
Geen krant, geen wonder geen wiet
Geen brood, geen tijd, geen weet
Geen klote, geen donder, geen reet

Jules Deelder

Opvallend in het nieuws

Wereld waakt online over Obama-bordje

De zestienjarige Preston Fosback werd er zo ziek van dat het Obama-bord steeds uit zijn tuin werd gestolen dat hij er een webcam op zette. Inmiddels volgen tienduizenden mensen het bordje online.

Na een dag werd de videostream van Fosback al door 450 mensen uit alle tijdzones gevolgd. 's Nachts wordt het bordje in de gaten gehouden door internetters uit Azië en Australië.
"We hadden niet de intentie om het zo groot te maken", zegt Fosback in de Wall Street Journal. "Het ging gewoon vanzelf." Inmiddels wordt de videostream wereldwijd door zo'n 40.000 mensen gevolgd.

Is het niet saai om zo'n stilleven op video te volgen? Nee, zegt Elena Johansson, een rechtenstudente uit Finland: "Er lopen eekhoorns rond." Johansson blijft regelmatig tot vier uur 's nachts wakker om het bord in de gaten te houden.

Community
Rond het Obama-bord is inmiddels een heuse online community ontstaan onder de naam CHAOS (Citizens Hanging Around Obama Sign).
Naast de videostream is het mogelijk om met andere 'bewakers' te chatten. Deze gesprekken gaan over de verkiezingscampagne, persoonlijke kwesties en natuurlijk het bord.
Omdat er over het algemeen weinig op de stream te zien is wordt door de bezoekers op de chat vaak opgewonden gereageerd op kleinigheden. Als een passerende auto zichtbaar is roept er altijd wel een chatter: "CAR!".

O'Merkley
Echte opwinding ontstond op de chat toen twee meisjes een keramieken tuinkabouter uit de tuin ontvreemdden. De tuinkabouter werd door de chatters O'Merkley genoemd, een combinatie van Obama en een lokale politicus.
Toen de chatters doorhadden dat de meisjes het op O'Merkley voorzien hadden werd opgeroepen 911 te bellen. Op dat moment werd de makke van de webcommunity duidelijk. Niemand kon immers in contact komen met Preston Fosback om hem te alarmeren.
"Ik voelde me hulpeloos", zegt Candice Smith die de diefstal live op de stream zag. De dag erna werd een minuut chatstilte in acht genomen ter nagedachtenis aan O'Merkley.

Video streaming by Ustream

Schadelijke thee

In de categorie “beter niet voor kinderen” en “uit de handel genomen”.
Zoals ook de Chinese Melk en verschillende soorten (veelal Chinees) speelgoed.

Onderstaand bericht geldt overigens niet alleen voor Chinese thee …

Het ontbreken van zang-kunsten

De 1 kan dit, de ander kan dat.

Ik kan een heleboel, maar ik kan dus niet zingen.
Helemaal niet ... ook niet een klein beetje.

Door mij is Ro van zijn geloof gestapt dat "iedereen kan leren zingen".
Ik dus niet.

Zelfs niet met al die knopjes in een geluidsstudio. Het is niet anders, ik moet ermee leven en doe dit dan ook maar.
Alhoewel ik wel zou willen dat het anders was, lijkt me helemaal geweldig om goed te kunnen zingen...

Ik vind zingen namelijk wel leuk, dus doe ik het dan maar in m'n 1tje in de auto. Of samen met Moon op de dierenambulance, lekker met z'n 2en heel hard vals bleren.

Aangezien ik dus meestal alleen ben of met iemand die net zo "lekker" zingt als ik krijg ik weinig kritiek.
Toen ik Ro net kende zat ik eens heel zachtjes met de TV mee te zingen. Denkende dat hij mij niet zou horen in de andere kamer.

Totdat daar heel subtiel ineens vandaan klonk: "ehm Lin, dit nummer is in D en jij zingt het in B"... (of iets van soortgelijke toonsoorten).
Wat het precies betekende, geen idee, maar ik wist wel dat het niet OK was... tot zover mijn zangactiviteiten bij Ro in de buurt.

De andere liefde in mijn leven heeft tegenwoordig (sinds ie kan praten) ook een mogelijkheid om mij, veel minder subtiel, tot de orde te roepen.

Niet subtiel, maar toch wel erg schattig.

Lieve klant, neuk een vishoofd

Van: http://www.onzetaal.nl/

De Postbank waarschuwde zijn klanten vorige week voor een valse e-mail waarin naar inloggegevens wordt gevraagd. Maar ook zonder die waarschuwing was het overduidelijk dat het om een nepmail ging: de bizarre taal sprak boekdelen.

"Actuliseer uw persoonlijke records bijgevolg dat u zult niet lipen tegen het lijf enig toekomstige problemen met de on line-service." Die zin moest de Nederlandse internetgebruiker vorige week overhalen zijn inloggegevens af te staan op een website waarvan de naam enige gelijkenis vertoonde met die van de Postbank. We konden gerust zijn volgens de afzender: "Eens u uw rekening cijfers hebt geactualiseerd, zal uw Online Rekening dienst niet onderbroken worden." En hier zou het niet bij blijven: "Wij kijken ernaar uit om verdergaan met verzorgen u uitstekende dienst."

Dat niemand hierin zou trappen was eigenlijk al vanaf het eerste woord van het bericht overduidelijk. "Lieve klant van Postbank" stond er weinig overtuigend boven. Een gemiste kans voor de oplichters, die toch duizenden e-mailadressen van potentiële slachtoffers in hun verzendlijst hadden staan.

Manchetknoop

Wat de oplichters hebben gedaan laat zich makkelijk raden. Het kan bijna niet anders of ze hebben een tekst in hun eigen taal door een vertaalmachine als Babelfish gehaald. Als zo'n machine in een tekst een bepaald woord tegenkomt, weet die vaak eigenlijk nog niets. Een Engels woord als link kan in het Nederlands staan voor een internetlink, maar het kan net zo goed verwijzen naar een van de andere betekenissen uit het woordenboek (onder veel meer 'schakel', 'manchetknoop', 'fakkel', 'presentator', 'middenvelder' en - als werkwoord - 'zich verbinden').

En zo kan het gebeuren dat computers, die toch al jarenlang moeiteloos weten te winnen van de slimste schaakgrootmeester en die op de centimeter nauwkeurig kunnen berekenen waar ze een Marssonde moeten laten landen, een zin over het aanklikken van een link in een nepbericht van de Postbank vertalen als: "Begonnen te worden, alstublieft om de schakel beneden te klikken."

Yale helpt Uw

Krukkige computervertalingen zijn misschien nog wel het bekendst van voedingsmiddelen, elektronica en andere goedkope producten uit het buitenland. De afgelopen jaren waren er bijvoorbeeld klokjes te koop met het advies "afschrijven macht dekken" ('remove battery cover'). Vanuit Italië werden bakjes "verbrande room ijs" ('crème brûlée') geïmporteerd en er verscheen een tijdje terug een Spaans-Nederlands woordenboekje met op de achterkant de dubieuze aanbeveling: "Laat niet toestaan dat de taalbarriere zich tussen voegd in Uw toerisme. Yale helpt Uw."

Misbruikte kip

Soms is de woordenbrij zó mallotig dat je nieuwsgierig wordt naar wat er ongeveer bedoeld zou kunnen zijn. "De commissaris van sociale zaken heeft koorts het gerecht te neuken met de binnenjolui", zo staat er in de handleiding van een rijstkoker uit China - het land dat ongetwijfeld het beruchtst is om dit soort ontsporingen.

Maar misschien niet lang meer. Als voorbereiding op de Olympische Spelen werden de voorbije maanden veel ontspoorde vertalingen uit het Chinese straatbeeld gepoetst. Foutieve Engelstalige borden werden voortvarend vervangen, en officieel uitgevaardigde woordenlijsten moeten voorkomen dat toeristen straks in restaurants kunnen kiezen uit gerechten als "door de overheid misbruikte kip", "gesmoord enterovirus in kleipotje" en " neuk een vissenhoofd".

Maar het zal nog wel even duren voordat álle rare vertalingen de wereld uit zijn. Computerprogramma's hebben op dat gebied nog een lange weg te gaan. Of zoals Babelfish het op z'n Engels zou zeggen: "Computer programme in that area has to leave still long."

-x-

Kijk ook eens bij de beschrijving van dit stukje software.

Nieuwveen loopt achter

Het bewijs?

Deze flyer die ik op de dag van de bekendmaking van de reorganisatie van TNT in de bus kreeg. 6.500 - 7.000 en misschien 11.000 moeten eruit ... en in Nieuwveen zoeken ze mensen, apart.