Missing

Op 1 week na alweer bijna 2 maanden geleden. Het laatste logje.
Tis gewoon even op. Over en uit. Zat mijn inspiratie eerst in Verweggistan. Nu issie missing, verdwenen, foetsie.

Het is niet dat ik niks meemaak hoor. De kindjes maken ontwikkelingen mee, eerste hapjes (ene kind), leren fietsen (andere kind), allemaal blogwaardig. De verbouwing is eindelijk soort van klaar en nu moeten we de tuin nog gaan doen. Verjaardagen, feesten en partijen zitten er aan te komen. Ik sport. Soms. Ook blogwaardig :)
Offeh, Twitter. Valt ook veel over te vertellen. Een soap, geheime relaties, stukgelopen (potentiële) relaties, ruzies, vriendschappen, van alles. Van alles, maar eigenlijk niks om het in de openbaarheid over te hebben.
Enneh, trouwringen, of iets wat daarvoor doorgaat, kan ik ook nog wel wat over vertellen ... niet van mij natuurlijk he, ik ben niet van het trouwen.
Nieuwe gezichten, nieuwe bekenden. Geocache-bijeenkomsten ergens in het donker in een bos, met zaklantaarns en enge monsters. Of met z'n 2en een cache loggen op een veerpondje bij Vlaardingen ergens.
Of dat ik ineens mijn naam op Twitter voorbij zie komen... dat ik iets verloren was en dat ik dat zelf nog geeneens wist. Bleek een mapje met 2 bankpassen en m'n rijbewijs te zijn. Teruggevonden door een Twitterende geocacher, of een geocachende twitteraar. Net hoe je het wilt bekijken.

Op zich dus nog wel verhalen te vertellen, maar het komt er niet uit. En om nou alleen maar iedere keer met dit soort lijstjes aan te komen zetten.
Halve verhalen, waar sommige mensen misschien ook nog wel nieuwsgierig van worden ... niet zo'n goed plan.

Dusseh, jullie hadden het al door, maar ik ben er effe niet.
Als de inspiratie genoeg heeft van rondzwerven, zijn GPS heeft opgeladen en zijn weg terug weer heeft gevonden dan zien jullie me vanzelf wel weer verschijnen. Maar wanneer.... geen idee.

Time flies

Ik SMSde het net naar een jarige vriendin, time flies. Maar echt, het is ook zo. Time flies. Heul hard.
Zo hard dat je de dingen die je in die tijd had willen doen dus niet voor elkaar krijgt. Ik niet in ieder geval. En hoe dat komt... geen idee. Op de hormonen kan ik het eigenlijk niet meer gooien nu.
Zo wilde ik dus in mijn zwanger- / bevallings- / ouderschapsverlof / vakantie (totaal 6 maanden) op z'n minst Timmy's fotoboekjes maken. Baby / dreumes / peuter / kleuter. En ik wilde heel veel caches gaan vinden en ook nog de 3 boeken van Stieg uitlezen. Allemaal maar een beetje gelukt. Timmy's foto's heb ik een klein betejeuitgezocht, ik heb een paar caches gevonden en ik heb 2 boeken van Stieg gelezen. In het derde deel ben ik bezig. Al heel lang. Zo lang dat je iedere keer weer opnieuw moet beginnen met lezen, want hoe zat het nou ook alweer.

Ik heb nu dus nog anderhalve week om deze 3 dingen voor elkaar te krijgen en dat gaat dus niet lukken. Anderhalve week mensen ! En dan moet ik weer aan het werk, an die arbeit. Ik weet niet zo goed of ik er zin in heb. Gisteravond in bed ben ik eens terug gaan denken aan de laatste weken voor mijn verlof. Heel kort en toen heb ik het snel weer geblockt. Oh ja ... ellende ellende. Dingen die niet goed gaan,. ergernissen frustraties. Misschien gevoed door de hormonen (vast een beetje), maar ongetwijfeld ook gewoon omdat het zo is.
Toen ik met verlof ging heb ik alles heerlijk opzij kunnen zetten. Af en toe een mailtje aan collega's over hoe het ging, maar vooral niet teveel en vooral niet meegedacht. Maar dat houdt op. Eerdaags moet ik weer vroeg op, in de auto richting hoofdstad en werken.
Zal wel even wennen worden aan het nieuwe ochtendritme. Zomervakantie is dan ook over, dus Timmy weer naar school en Roaslietje voor het eerst naar de creche. En afkicken van Twitter ook. En van blogjes lezen / schrijven wanneer ik dat wil en van uitslapen en van boodschappen midden op de dag doen.

Gelukkig ga ik in eerste instantie 3 dagen werken i.p.v. 4. Dus dat scheelt al wel iets. En misschien krijg ik er in de loop van de anderhalve week ook wel weer een beetje zin in... zou kunnen. Theoretisch.

Goed geregeld al zeg ik het zelf

Toen ik gisteravond naar bed ging realiseerde ik me ineens dat het gister best een bijzondere dag was. Niet door dat hele Joran verhaal (alhoewel, HOERA dat ze 'm hebben, nu lekker laten wegrotten in een Peruaanse cel. En nee, voor Joran geldt niet onschuldig totdat tegendeel is bewezen. Althans, niet in het gevoel van de mensen).
Niet door Joran dus. Niet omdat het de herdenkingsdag van 1 of andere wereldreddende knakker was, niet omdat het de dag van de martelaren in Uganda was, niet omdat het 31 jaar geleden was dat er ook al een giga-olielek was (ergens in de Golf van Campeche), niet omdat het de geboortedag was van Josephine Baker (hoera voor Wiki) en ook niet omdat Rue McClanahan (Blanche uit Golden Girls) overleed.
Niks van dat alles.Gister was een bijzondere dag omdat het de laatste officiële dag van mijn zwangerschapsbevallingsverlof was. Kwam ik achter toen ik in bed stapte dus.

Vrijdag is altijd al een vrije dag voor mij, zaterdag en zondag werk ik natuurlijk niet en maandag had ik dus weer moeten beginnen. Had weer moeten beginnen. Want ik hoef dus niet te beginnen. Thank god.
Ondanks dat dat verlof dus afloopt. Ik heb namelijk nog zo'n 2 maanden vrij. Ik herhaal even: nog 2 maanden vrij. Vakantie. En ouderschapsverlof. 2 maanden !! 2 maanden met zon. Toch?
Goed gepland niet?

En als ik dan weer moet gaan beginnen, ergens halverwege augustus, tegelijk met Timmy's eerste schooldag na de zomervakantie, dan hoef ik (voorlopig) nog maar 3 dagen te werken. In plaats van 4.

Ik zeg nog een keert HOERA, voor het ouderschapsverlof deze keer !

En nu ga ik van de zon genieten.

Happy award

Heel blogland heeft 'm al gehad, en ik dus ook. Van zij die nu in Turkie vertoeft.
Ik moet zeggen dat ie me eigenlijk wel een beetje van pas kwam. Want inspiratieloos de laatste dagen.

Dus hier komt ie. 10 dingen waar ik blij van word, in willekeurige volgorde:

1) de lach van mijn meisje
2) een dikke knuffel van mijn ventje
3) als ik mijn ventje hoor zingen in z'n bedje. Vooral engelse liedjes waar ie natuurlijk de tekst niet van kent.
4) het vinden van een cache (ja sorry, daar kan ik dus heel blij van worden, zeker als er veel voorwerk aan vast zat).
5) chips
6) met z'n 4en iets doen, maakt niet uit wat, naar de kinderboerderij, Mario spelen op de WII, whatever, gewoon samen iets doen.
7) een hete douche
8) op de lange latten staan, hoog in de bergen, helemaal alleen op een piste
9) kittens / puppy's en al het kleine beestenspul
10) met het zonnetje op m'n bol in de tuin zitten en niks hoeven doen (ook niet van mezelf)

Ik geef het ding niet door, want zoals gezegd, volgens mij heeft iedereen 'm al gehad.

De munt

Mja, die munt dus. Uit dat vorige logje.
Laat ik beginnen te zeggen dat het onzin is. Dat cola dus helemaal geen roest oplost. Niet mijn cola. Niet met mijn vondst.
Nou ja, misschien dan een heel klein beetje. Want ik kon wel iets lezen op de munt. Na 4 dagen cola. Maar misschien kon ik dat voor de cola ook al wel, dat weet ik eigenlijk niet.

Ik ben er dus achter wat die munt is.
En nou had ik bedacht dat ik hier dan een heel verhaal zou gaan houden over heule oude munten uit heule verre landen. Die dan heul veul geld waard zijn.
Had ik bedacht.
Om dan aan het einde te verklappen dat dat dus niet het geval is.
Maar daar had ik geen zin in, geen puf voor en trouwens ook geen tijd (zieke vent, pasgeboren kindje, schoolvakantie dus kleuter thuis, hond die uit moet, kippen die eten moeten, huishouden dat moet gebeuren, boodschappen, koken, Twitteren, bloggen). Want ik wil dan wel een beetje een kloppend verhaal ophangen.  En dat zou ik dan weer eerst moeten gaan uitzoeken. Een kloppend verhaal. Zodat u niet meteen doorheeft dat het nergens op slaat.

Want het zou dus nergens op slaan, zo'n verhaal. Ik zei het al, de kans was erg klein, zo niet nihil, dat het hier om een archeologische vondst zou gaan. Onmogelijk eigenlijk gewoon.

Goed, ik ga het dan maar verklappen. Als u beloofd niet te teleurgesteld te zijn.
Ik haalde de munt dus uit de cola. Pakte een schuursponsje om nog wat roest weg te poetsen en zag wat letters verschijnen. Ik had dus al gezien dat er iets opstond over CULTUUR en iets met cijfers. Gewone huis-tuin-en-keuken-cijfers. Geen Romeinse. Maar nu zag ik dus een nieuw woord.
Iets met een B.
B A N K. Nou, das niet zo gek op zich. Dat er iets over een bank op een munt staat. Tenslotte komen munten van een bank.
Ik poetste en las verder. G I RO. Giro ? Dat is wel iets van vroeger, de giro. Maar niet van zo heul vroeger.

B A N K
G I R O
L O T E R I J

Bank Giro Loterij !

Huh? Dus ik google. En kom op de volgende site uit. Yep, dat is 'm. Zo ziet mijn munt eruit.
En heel langzaam gaat er ergens in mijn achterhoofd een deurtje open. Oooh ja. Opgestuurd gekregen met de post. Vorige zomer ergens. Mooi weer. Post opengemaakt in de tuin. Wilde munt bewaren, leuk voor Timmy om mee te spelen.

Nu dus vuilnisbakkenwerk.

Weirdo haar

Je kent ze wel, van die vragen waarvan je eigenlijk al weet welk antwoord de steller wil horen. Het is op zich niet erg om dan ook dat gewenste antwoord te geven, tenzij dat dan dus eigenlijk niet het antwoord was dat je wilde gaan geven. Als je eerlijk bent.
Toennet kreeg ik zo'n vraag. Van Ro. Hij belde vanuit de studio en vroeg of ik even mijn mail wilde checken. Dus dat deed ik braaf, volgzaam typje als ik ben. En in mijn mail vond ik een linkje. Naar een foto. Van een "vent". Of ik dat kapsel leuk vond en of ik dacht dat het bij Ro zou staan.

Even ter achtergrondinformatie. Ro speelt in een band. Of eigenlijk in een paar bands. En 1 van die band is een Rammstein cover band. Of nee, een Rammstein tribute band. Dat is namelijk wat anders. Een cover band speelt covers en een tribute band ook speelt niet alleen de nummers van een band maar ziet er ook zo uit als die band en doet bijvoorbeeld ook de show precies zoals die band.
Ik weet niet of u Rammstein kent (Joel wel weet ik ondertussen), maar dat zijn weirdo's. Vind ik. Met weirdo-muziek. Van die Duitse hard-rock. Van die teksten die je niet verstaat omdat het allemaal WRAAAAAH is. Zoiets.
Zo'n band waarvan de laatste videoclip niet op MTV vertoond mocht worden omdat het teveel op een p.ornofilm leek en het nummer Pussy heette, zegt genoeg. Of misschien was het niet MTV maar Amerika ofzo. Eén van de twee. Of misschien wel allebei.

Nou goed, Ro is in die band de gitarist. En moet er dus ook zo uit zien als die gitarist. En dat neemt Ro vrij serieus. Want het is ook een serieuze zaak natuurlijk, zo'n tribute band. Al maanden is hij bezig nummers uit te zoeken / te oefenen met van die andere weirdo's / de show te programmeren maar vooral op internet te zoeken naar kleding die er net zo uit ziet als van die gitarist. Lippenstift, witte lenzen, een leren jas en rode banden om z'n arm (die z'n moeder maakte van een T-shirt), hij moet het allemaal hebben.

En dan dus ook het kapsel. Eigenlijk. Als je het goed wilt doen moet je eigenlijk ook het kapsel hebben van die gozer. Gelukkig "speelt" Ro niet die kale uit de band, want hij was in staat geweest om zich kaal te laten scheren. Pfff. Of degene die die kale wel "speelt" daar ook toe bereid is vraag ik me trouwens zwaar af gezien de haardos die ie van zichzelf heeft.

En dat was dus de vraag. Of ik dacht dat dat kapsel ook bij Ro zou staan. Hij wilde natuurlijk horen van wel. Maar eerlijk gezegd dacht/denk ik van niet. Het kapsel op zich is best leuk, daar hou ik wel van, warrig stekelig. Maar of dat dan ook bij Ro staat dat kapsel .... mwah.
Dus mompelde ik iets als: "ik denk het eigenlijk niet ... maar als je het niet probeert weet je het nooit" en "ach, het groeit wel weer aan" en dat soort clichés.
Het gesprek eindigde met dat Ro zei: "ik denk dat ik het maar ga proberen".

En nu ben ik dus aan het wachten. Of ie het ook gedaan heeft en hoe het dan staat.... oh oh...

Edit 22.00 uur: nou, hij heeft het dus laten doen. Afknippen. Laten we even zeggen dat het ... ehm ... wennen is. Op z'n minst.
Overigens verknipte hij zelf binnen een half uur meteen al 1 van z'n bakkebaarden. Hij dacht dat ie het wel even bij kon knippen. KNIP weg bakkebaard.
Enneh, die foto hier recht boven is de gitarist van Rammstein. Zo ziet Ro er dus (nog) niet uit...

ik zeg maar even niks

En toen had ik dus een logje geschreven. Over dat ik m´n huis begin te missen. En ook waarom ik m´n huis begin te missen.
En terwijl ik het typte kwam ik er dus achter dat het allemaal gezeur is eigenlijk. Allemaal luxe-problemen. En ondanks dat het m´n eigen blog is waar ik natuurlijk alles op mag schrijven wat ik zelf wil, ga ik dat logje dus niet publiceren. Zeker niet vandaag.

Dus in de plaats dan maar even een logje waarin schrijf dat ik dat andere logje dus niet ga plaatsen.

Enneh, ik zeg toch wel iets: stort u ook even? Giro 555 !!

PsychoTim ?

Voer voor psychologen zou ik denken.

Timmy had bij oma een tekening voor me gemaakt. Leuk. Dacht ik.
"Niet schrikken hoor mama" zei oma. "Geef je tekening maar". En hij kwam tevoorschijn.
Deze dus.


Zwart. Heel zwart.
En toen ik vroeg: "wat is dat dan?" Antwoorde Timmy: "dat ben jij".
"Ben ik dat??" "Ja, jij. Met bloed".

Goh. Ik vraag me af hoe ik dat op moet vatten. Of gewoon maar niet moet opvatten en me er niks van aan moet trekken.

Tuu tuu tuu tuu

Ik wil mijn Vodafone mobiele abonnement opzeggen. Dus ik ga naar de site en vind deze informatie:

Het is mogelijk dat er voor jou verschillende opties zijn om je
abonnement te annuleren. Neem voor informatie contact op met onze
Klantenservice via het nummer 1200, optie ‘verlengen of beëindigen van uw
contract’. Of bel met een vaste lijn naar 06 54 50 01 00.

Je kunt je abonnement ook schriftelijk opzeggen. Stuur een brief met je naam, adres, mobiele nummer, gewenste einddatum contract en je handtekening
naar: etc.

Dus ik denk:

verschillende opties + bel met een vaste lijn naar 06 54 50 01 00 + ook schriftelijk opzeggen = het kan dus (ook) telefonisch .

Wel apart voor de beëindiging van een contract, maar wel klantvriendelijk, makkelijk en handig. En aangezien mijn oude mobiel met oude abonnement ligt te verstoffen ergens in een laadje (laDe, dus laaDje ipv laatje ??) denk ik (onder het mom van: zwangerschapsdementie, dus anders ga ik het vergeten) laat ik het nu dan maar even regelen via die vaste lijn en dat hierboven genoemde 06-nummer.

Dusss ik bel.

"Druk een 1 voor iets wat ik niet wil, druk een 2 voor iets wat ik niet wil, druk een 3 voor iets wat ik niet wil of druk een 4 voor overige vragen."

4

"Voor al uw vragen kunt u terecht op vodafone.nl of bel nu met uw mobiele telefoon naar 1200, wij verbreken nu de verbinding. Tuutuutuutuutuutuut".

Grrrrrr.....

Achmea ontzorgt

En ongetwijfeld met die gedachte ... eh ... in gedachten heeft de speciaal in het leven geroepen projectgroep voor de Mexicaanse Griep iets bedacht.

Schoonmaakdoekjes om je toetsenbord en telefoon schoon te maken. Handig. Ik zeg NOT !
Want de kans dat iemand anders met mijn telefoon belt of op mijn toetsenbord rammelt is vele malen kleiner dat iemand de verpakking van de schoonmaakdoekjes heeft aangeraakt.

Want wie maakt die schoon dan ?

Snurken

Oh ja. En in dezelfde categorie van "ben ik de enige die dat hoort" nog een voorbeeld. Ook een reclame.
Een TV reclame van een anti-snurk middel.
Een slapende man en een wakkere vrouw in bed en "de stem" vraagt: "Waar ligt u nou wakker van?" en zij zegt: "Van slapen naast hem.".

FOUT

Want als je slaapt lig je dus niet wakker. Duh.

Stilstaan

Iedere ochtend hoor ik de reclame op de radio. Van Goedemorgen drinkontbijt. Over een man die geen drinkontbijt heeft gehad en alles negatief inziet en een vrouw die wel een dinkontbijt heeft gehad en dezelfde dingen dan juist über-positief ziet.

En iedere keer dat ik die reclame hoor denk ik: "Zou dat nou aan mij liggen ? Dat me dat opvalt en dat ik het eigenlijk wel dom vind. Zou daar nou niemand van dat reclamebureau of bedrijf iets van gezegd hebben? Of ben ik gewoon aan het mierenneuken ? Zou ook heel goed kunnen."

Ze zeggen namelijk: "8 kilometer stilstaan".
Hoe kan je nou 8 km. stilstaan? Als je stilstaat kom je dus niet vooruit. Laat staan 8 kilometer.
Je kunt natuurlijk wel in een langzaamrijdende en stilstaande file van 8 km. terecht komen. Maar je kan gewoon echt niet 8 kilometer stilstaan.
Dat kan gewoon niet. Met de beste wil van de wereld niet.
En nee, ook niet als je Goedemorgen drinkontbijt hebt gedronken.

Een soort van poeplogje

Beste D.,

Eigenlijk zou ik willen zeggen: make up your mind. Neem eens een beslissing in het leven. Het hoeft niet altijd heel goed doordacht te zijn. Er hoeft niet altijd een lange tijd overheen te gaan. Je hoeft niet de mitsen en de maren af te wegen. Ga op je natuurljike gevoel af. Doe wat je instinct je ingeeft en waarvoor je op deze aarde bent.
Want wat kan er nou eigenlijk misgaan. Vrij weinig. En trouwens eigenlijk heb je niet echt een keuze. Het komt er toch wel van op het 1 of andere moment. Het is onvoorkombaar.

Ik snap wel dat het een beetje eng kan zijn. Je warme donkere omgeving verruilen voor een kille lichte. Maar bedenk dat wit staat voor het goede. Er is licht aan het einde van de tunnel.

Kijk, ik wil je best een handje beetje helpen hoor, daar ben ik de beroerdste niet in. Je een beetje pushen richting het einde van de tunnel en het begin van nieuwe avonturen, maar het moet niet te gek worden. Het moet ook een beetje uit jezelf komen in plaats van alleen uit mij.
Kijk, ik snap ook heus wel dat je af en toe twijfelt, wel niet, wel niet, maar uiteindelijk zal het altijd op “wel” moeten uitkomen. Bekijk dit dan ook positief. Maak het jezelf niet te moeilijk en kies meteen voor “wel”, daar help je niet alleen jezelf mee, maar ook mij. Dan weten we allebei waar we aan toe zijn.
Hoe langer je wacht met de beslissing, hoe moeilijker het wordt. Uiteindelijk zal het zelfs pijn gaan doen. En daar is nooit iemand beter van geworden, van pijn.

Dus kom op ! Ga ervoor. Beter nu dan morgen, beter gister dan vandaag. Wie weet wat je nog allemaal te wachten staat en wat je allemaal tegen gaat komen.

Dussssssss, beste drol, de volgende keer dat ik het toilet een bezoekje breng, zou ik graag zien dat ik ook tot die 88% behoor die het allermeest genietvan een toiletbezoek. En dat gaat echt alleen maar als jij besloten hebt om soepeltjes je weg te vervolgen en de nieuwe avonturen tegemoet te gaan.

Suc6 en hopelijk tot snel.
Linda

Slecht blogje

Wat een slecht blogje zeg. Van vrijdag.
Een beetje een combi van "ik heb een paar zinnen in m´n hoofd" en "ik moet er toch weer eens wat opzetten".
Geen reacties ook. Zegt genoeg. Soms moet er gewoon even een slecht blogje tussen staan. Om de leuke eruit te laten springen. Maar nu heeft ie wel lang genoeg bovenaan gestaan. Time for a change.

Mijn ervaring is dat meestal de leukste blogjes nergens over gaan. Zoals deze. Nee hoor, ik weet nog helemaal niet of ie leuk gaat worden. Ik heb nog geen idee echt. Ik ratel maar een end in de rondte en dan zie ik wel waar ik eindig.
En dat is nou net het leuke van een leuk, nergens-over-gaand blogje. Blogjes die wel ergens over gaan worden vaak een opsomming van gebeurtenissen, met oh-ja-dit-MOET-er-echt-in-aspecten.
Valt het u ook op dat ik de laatste tijd zoveel met-van-die-uit-streepjes-bestaande-woorden neertyp? Geen idee waar dat nou weer vandaan komt. Maar je gaat het wel anders lezen hè, zo´n woord zin.

Ik denk dat ik gewoon een beetje leeg ben. Of eigenlijk juist vol. Vol met allerei dingen die ik nog moet doen. In een week waar ik allerei afspraken heb staan. De pré-vakantie week ook nog. Lekker gepland dus.
Zoveel nog te doen voor de vakantie en het enige dat ik graag wil doen is zelf een kist timmeren schroeven voor m´n lounchekussens. Want die kan je dus alleen maar in heeeeel groot formaat kopen ,die kisten. En ik hoef dus niet zo´n groot formaat.
Maar goed, het is dus niet heel erg nodig dat ik dat ding NU heb. Ik ga dus namelijk op vakantie. En op vakantie heb je daar dus niks aan. Aan zo´n kist. Neemt veelsteveel ruimte in in het vliegtuig en de hotelkamer.
Moet ik nu iets zeggen over decadent? Vliegtuig en hotelkamer. Ik doe het niet. Zoals gezegd ratel ik dus gewoon even door.
Tijd voor het in elkaar zetten van een kist heb ik niet, het kopen van de materialen ook niet. Tenzij ik nog een dag vrij neem. Maar dat vind ik dan weer zonde ofzo.
Oh ja, en laatst waarschuwde men in de mdeia om je vakantieperiode niet op internet te pleuren. Dom dom dom want inbrekers lezen mee.
Nou, als ze dan ook maar lezen dat ons huis veilig beveiligd blijft door een grote (boze) wolf en een vervangend baasje.

En over beestjes gesproken. Afgelopen zaterdag was het open dag bij de vogelopvang in Amsterdam. Waar dus ook de cavia´s van een paar weken geleden zitten.
Status: het OM wil dat de eigenaren afstand doen van de dieren, maar dat willen de eigenarren niet. Gevolg is dat er óf officieel beslag gelegd gaat worden ó dat ze toch weer teruggaan. Maar de kans op dat laatste lijkt me heel klein.

En moet ik nog iets zeggen over de warmte / m´n fotocursus / het zwembadje in de tuin / hoe alle kinderen vervelend worden van die warmte / dat ik nog steeds niet weet wanneer ze aan m´n opbouw gaan beginnen / dat ik nog steeds geen bouwvergunning voor m´n schuur heb / m´n afspraak met de buurvrouwen vanavond om een buurt-bbq te organiseren / dat ik wel heel blij ben met m´n tuin die nu bijna af is / dat ik al een paar dagen tijd zoek om m´n lay-out eens aan te passen / dat ik twijfel over een minilaptop / dat ik na de vakantie een coach-sessie met medeblogster Susan ga meemaken / m´n moeders verjaardag / dat ik heel benieuwd ben naar de volgende aflevering van LOST, maar dat ik ze liever samen met Ro zie / dat ik niet weet wat voor telefoon ik wil ?
Nope, denk het niet. Zeg er gewoon niks over (alhoewel dat van Susan vast nog wel vervolgd). Dan wordt dat weer zo´n slechte opsomming en dat was nou net niet de bedoeling van dit blogje.

Poepgeluiden op het werk

Naar het toilet gaan / poepen en plassen doen we allemaal. Toch? En volgens mij heeft niemand er een geluidsdemper op. Waarom is het dan een ding. Of is het alleen voor mij een ding?
Dat als ik dus op de WC zit, dat ik dan geen geluid wil maken? En dat is lastig kan ik vertellen.
Met plassen wil het nog wel lukken. Bergje WC papier op de landingsplek of zorgen dat je zover naar voren op de pot zit dat je op de pot zelf piest in plaats van recht in het water. Dat gaat nog wel.
En het plonsje van het poepje gaat ook nog wel.

Maar met geluiden die uit het lichaam komen ligt het toch even anders. Te lang opgehouden plas die eruit komt schieten als een hogedrukspuit, of poepjes die samen met een berg lucht je lichaam verlaten.
Dat hebben we allemaal wel toch? Ik ga me bijna schamen dat ik het hier op zit te typen.

En het is ook allemaal niet erg. Thuis. Thuis is het allemaal niet erg. En ergens anders natuurlijk ook niet. Maar toch voel ik mij bezwaard om op het toilet op m´n werk alles met geluid en al te laten lopen als er nog iemand op de WC zit. Of erger, iemand die z´n handen staat te wassen. Of nog veel erger. Iemand die zich aan het optutten is. Of iemand die staat te wachten. Die heel stil staat te wachten. Totdat je klaar bent.
Iemand anders op een andere pot kan ik nog wel hèndelen. Die zal toch ook wel wat geluid maken en zich op z´n minst net zo bezwaard voelen als ik. Of gewoon het geluid z´n gang laten gaan. Waardoor ze mijn geluid dan niet meer kan horen.
Handen wassende collega´s zijn al iets erger. Die maken ook geluid, maar dat is maar van korte duur en hygiënisch van aard. Het grootste voordeel van handen wassende collega´s is dan weer wel dat ze snel weer weg zijn.
Maar die wachtende of zichzelf optuttende collega. Een ramp gewoon. Ga effe ergens anders staan zeg. Dit is niet de schoonheidssalon of de bushalte. Waar je gewoon maar kan gaan staan wachten.

Eigenlijk zouden ze gewoon hele harde muziek op de WC moeten hebben. Dat niemand meer iets kan horen. Dat zou fijn zijn.

Moederdag

Het is 10.00 uur en het is moederdag. Nou, fijn.

Vanmorgen om 07.00 uur werd ik wakker door een kip die heul hard aan het tokken was. En ik hoopte heel hard dat dit het "ik ben een ei aan het leggen-tokken"was.
Volgens mij is het om 07.00 uur allang licht, anders zou je denken dat de kip in een identiteitscrisis zit en denkt dat ie een haan is.
Goed, dus ik val weer in slaap. Maar niet voor heel lang, want dan wordt Timmy wakker.
Dus ik ga m'n bed uit, maak pap voor 'm en duik er weer even in. Maar dat gaat dus niks worden. Timmy is klaarwakker en wil kietelen en springen.

Dus naar beneden. Koffie zetten. En even kijken of de kippen een ei hebben gelegd. Nope, geen ei dus.

Ro had gister tot diep in de nacht een klus, dus die ligt nog in coma en ik vertrouw het Timmy met z'n 3,5 jaar niet toe om een ontbijtje op bed te maken.
Mijn moederdag begint dus zonder ontbijt op bed, met eigen gemaakte koffie, zonder versgelegde eieren en zonder cadeautjes.
Maar wel met een heel lief jongetje dat van boven aan de trap roept: MAAAMAAA !!! Vieze neus, het kietelt !

En ook op moederdag ben ik moeder, dus ik beklim de trap met een zakdoekje.
Ik ben blij dat ik moeder ben.

Inspiratieloos

Niet te verwarren met idee- of onderwerploos. Die heb ik wel. Blogonderwerpen.

Een update over de tuin, weer een update over de tegels voor de keuken, de ring van mijn oma, lange 2e tenen, dat leuke hart-foto-ding dat ik gekocht heb, rijst met een vork, maatje S of hoe we in de pizzeria bezocht werden door geesten ... allemaal onderwerpen waar ik wel een verhaal over zou kunnen schrijven. Zou kunnen schrijven dus. Want inspiratieloos.

Het lukt niet. Er komt alleen maar een beschrijving van de feiten uit mijn vingers. Not very funny om te lezen.

En dus wil ik dan maar even melding doen van een liedje uit mijn schooltijd die op wonderbaarlijke wijze in mijn hoofd terecht kwam vandaag. U mag nu afhaken.

Tien pond bananen
Bananen zijn gezond
Adam sloeg Eva op haar blote
Constantinopel is een mooie stad
Daar lopen de meiden in hun blote
Ga je mee naar Frankrijk
Frankrijk is zo leuk
Daar wordt in de bosjes heel wat afge
Neushoorntjes vangen in het hoge riet
Daar lopen de meiden in hun blote
Tita Tovenaar heeft een lange sik
Als ie zich verveeld dan speelt ie met z´n
Pikken is verboden
Stelen mag je niet
Dit is het einde
Van dit fraaie lied!

Appelmoes, madeliefjes en zeep

Ik loop met vriendin K. in een winkel. Zo'n grote winkel met verschillende dingen te koop.

En ineens ruik ik iets. Iets bekends. Maar wat? En waar?

We staan ter hoogte van de zeepjes. Heel veel verschillende zeepjes. Ja, dat is het, ik rook zeep. Bekende zeep. Maar bekend van wat dan? En welke van deze giga berg aan zeepjes was het?

Het kan nooit aan mijn goeie neus hebben gelegen want ik ben een sleche ruiker. Dus ik denk dat ik aangetrokken werd door de kleur en de vorm van de zeepjes want ik liep recht op de goeie zeepjes af. Ik ruik eraan. JA, dat is de geur die ik net rook. En ik weet ook weer waarvan ik geur ken.

Van oma. Weer oma. Oma had een grote pot met zeepjes in de vorm van hartjes, roze en witte. En die roken net zo als deze groene zeepjes. Ik was het bestaan van de hart-zeepjes vergeten, maar door de bekende geur kwam het beeld weer terug.

De geur is niet eens echt lekker, maar zo vertrouwd, dus natuurlijk heb ik de zeepjes gekocht. Voor m'n zusje ook. Ben benieuwd of zij zich de geur herinnert.

Die oma. Appelmoesbakje, madeliefjes, zeep, what's next?

Tic-tag

Getikt. Of getagged. Vroeg ik me ooit af hoe het zat met die stoktjes. Of je die zelf moest pakken of dat die doorgegeven moesten worden.
Dit principe is een beetje hetzelfde.

Susan heeft me getagged en nu "moet" ik de vragen in haar logje overnemen - beantwoorden - 1 vervangen - 1 verzinnen en doorgeven. Aan 8 mensen ! Ja doei, Susan deed er 2, dus doe ik er ook 2.

Here we go.

Mijn obsessie op dit moment
Mijn blog/obsessie is een beetje gaan liggen op dit moment.

Vandaag de dag is het De tuin. De achtertuin. En HET hek. Maar daar ga ik nog ff niks over zeggen.

Wat ik nu draag
Een spijkerbroek, een T-shirt en een capuchon-trui-ding. Zo’n zondagsding die gewoon lekker zit, maar … nou ja, die dus gewoon lekker zit.
En gympen. Met een kapotte zool. Allebei. Tijd voor nieuwe.

Doe ik vaak een dutje
Nee, eigenlijk nooit. Alhoewel ik dat meteen weer moet tegenspreken omdat ik eergister nog een flinke dut heb gedaan. Gewoon ’s middags terwijl Timmy ook lag te slapen. Ik kon niet zitten en niet staan ivm pijnljke stuit, dus dan liggen. En waar ligt het het lekkerst? In bed. En wat gebeurt er dan. Juist ja, dan val je in slaap. Ik wel.

Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Timmy natuurlijk. Die knuffel ik ontelbare keren per dag. Nu hij nog wil.

Wat ik zou willen veranderen
Dan kan ik natuurlijk diep gaan en dingen over mijn karakter of leefsituatie of zo noemen, maar ik hou het meer oppervlakkig: de tuin. De achtertuin. En de voortuin. De achtertuin is nu bijna klaar, maar nog niet helemaal. Oh en de gezinssamenstelling :-) .

Wat wordt het avondeten
Pita - kipgiros ala Roland.

Wat ik het laatst gekocht heb
Poeh, daar moet ik dan eigenlijk heel hard over nadenken. Los van de normale huis tuin en keuken boodschappen.
Ik denk dat het de stenen en tegels zijn voor in de achtertuin. Of misschien wel dat boedha-hoofd-beeldje. Ook voor in de achtertuin.

Ik luister nu naar
Het geluid van racende motoren op TV. Net was er iets met racen en auto’s en dat vond Timmy wel heel interessant. Hopende dat het weer een stukje was over auto’s die op paaltjes botsen (zoals van de week op TV over die paaltjes die uit de grond komen, soms ook als er net een auto overheen rijdt).

Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Warm, zonnetje, maar niet van dat vochtige bedrukkende weer. Lekker buiten zonder jas. Nadeel: geen dikke / lange kleding om vetrolletjes te verbergen. Maar dat weegt niet op tegen alle voordelen.

Mijn doel is
Zou flauw zijn om te zeggen: een mooie achtertuin te hebben. Zou cliché zijn om te roepen: gelukkig te zijn en te blijven. Zou het dom zijn om te zeggen: eh, weenie, volgens mij heb ik geen doel?

Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Susan, dank je wel voor deze tag. Hij kwam goed van pas in dit inspiratieloze weekend. Maarreh, niet dat jij er iets aan kunt doen, veel vragen zeg ...

Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Eén van de leidsters van het kinderdagverblijf. Heerlijk al dat kleine grut ! En ook leuk om te zien hoe mijn mannetje zich daar gedraagt.

Welke film kan ik keer op keer bekijken
Ik heb zelf geen film die ik keer op keer zou willen bekijken. Maar animatiefilms van Disney en Dreamworks komen toch wel in de buurt. En dat komt goed uit met zo’n klein ventje in huis. Dan moet je sommige films wel keer op keer be meekijken.

Wat ik lees
Boeken lezen kan ik alleen op vakantie. Alleen dan heb ik de rust. Wachtend op de volgende vakantie is het nieuwste boek van John Grisham.
Thuis lees ik bladen als 101 woonideeen of van die bladen voor moeders, over peuters / kinderen en dat soort grut.

Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Nou ja, het meeste plezier niet. Maar ik denk dat ik moet zeggen: werken. Het geeft me plezier om een eigen persoontje te zijn en niet alleen de dochter van … de vriendin van … de moeder van … en dat lukt me dus in mijn werk. Maar ja, zoals waarschijnlijk alle werkende moeders levert dat natuurlijk / dus ook een schuldgevoel op.
Alhoewel Timmy het geweldig heeft bij papa / oma en de creche.

Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Noem mij dom, maar ik snap deze vraag dus niet. *checkt wat mijn tagger heeft geantwoord*
Snapt het nog steeds niet helemaal, maar antwoord dan maar: als een gebergte, op en neer. Van druk bezig naar rust en kalmte. Ofzo.

De laatste quote
Quote quote ? Ondanks dat ik er toevallig 3 in m’n sidebar heb staan die me erg aanspreken, ben ik niet van de quoten. Ik zou het dus echt niet weten.

Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Ik zou zo graag goed willen kunnen zingen. Dat lijkt me nou zo leuk. Helaas ben ik zo A-musicaal als dat Ro musicaal is.

Waar wacht ik op
Een lentezonnetje. En weer die achtertuin. En gezinsuitbreiding (die dus nog moet komen en niet al onderweg is... voordat ik daar weer allemaal reacties op ga krijgen :-) ).

Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Timmy, omdat ie zo knap een Nespresso kopje koffie voor me zette.

Het laatste compliment dat ik kreeg was
Eh eh … sjee … ik weet het ff niet.

Ik heb dus geen vragen vervangen, maar hier is een nieuwe vraag: Wat zou je nooit op je blog zetten?

En dan tik ik ´m nu door aan Irenekes wereld (sorry toetsenbord werkt weer ´ns niet mee) en Mamaloena.

Traktatie

Oorsponkelijk was het idee om samen taarten te gaan bakken. Geboortejaargenoot K. en ik. Dat zou lachuh worden aangezien we allebei geen keukenprinsesjes zijn. En ik dan nog misschien iets meer dan zij, aangezien zij laatst bij ons voor het eerst een knoflookje perste.
Maar op de 1 of andere manier raakte dat idee in de vergetelheid en gingen we iets leuks maken. Iets grappigs. En makkelijk. Maar wat dan?

De paasatributen in de winkels bracht ons op een idee.

Zag er gezellig uit en was weer eens wat anders dan gebak.
Oh ja, en voor de lijners hadden we ook wat :-) .