Scooter wordt een Peavey

Kerst 1996. Zoiets. Iets ervoor of iets erna.

Mijn verrassingskerstcadeau van Ro was een hondje. Met niet zo´n lange houdbaarheidsdatum helaas. Het was een schatje. Skippy.Een wit met bruine puppy. Met Parvo.

Ze leefde nog ongeveer een week waarvan de helft bij ons en de andere helft bij de dierenarts. Ergens na Oud & Nieuw werd ze ingeslapen omdat er niks meer aan te doen was.

De garantie was nog niet verstreken (grapje natuurlijk) en dus belde Ro met de broodfokker waar hij Skippy vandaan had en mochten we een nieuwe uitzoeken.

Omdat de verrassing er wel soort vanaf was mocht ik mee. En ik koos de kleinste en zieligste. Dat was nou volgens Ro typisch een vrouwending en niet zo´n goed idee. Zeker niet na de ervaring die we met Skippy hadden gehad. En dus werd het het dikste-ik-trek-me-nergens-iets-van-aan-exemplaar. Later genaamd: Peavey (als in het gitaarversterker-merk).

Ondanks zijn naamswijziging trok hij zich inderdaad nergens iets van aan. en met name als het ging over plassen en eten.

Plassen deed ie overal (vooral uit nijd of enthousiasme) en hij at alles. Kleine opsomming voor de gein:

• strip anticonceptiepillen (maar dan niet de strip, alleen de pillen)
• rieten mandje met badparels (mandje EN badparels dus)
• schaaltje paaseitjes (zonder schaaltje)
• boterham in boterhammenzakje (dus met zakje)
• stukken telefoondraad
• stukken COAX kabelhouten plankjes met spijkers (waar het tapijt op rustte)
• stukken tapijtnatuurlijk veel brood en vlees en alles wat maar onbeheerd op het aanrecht lag
• stuk Nivea zeep
• een kaars
• brok frituurvet

De enige 2 dingen die er ooit weer aan de voorkant zijn uitgekomen zijn de boterhammen in het zakje en de zeep. Niet het ergste overgeefsel dus. Die zeep-kots rook zelfs gewoon lekker.

Het mogen duidelijk zijn. Peavey vrat alles. Gaf je hem een koekje. Niet kauwen, snel slikken. Gaf je hem een bot ... weg.

En toen kwam Scooter. En die trok zich ook al nergens wat van aan. En al helemaal niet van Peavey. En ook niet van eten. Dat vond ie niet interessant. Met als gevolg dat Peavey ook Scooters eten naar binnen schrokte zodra ie de kans zag. En die kans zag ie vaak. Ook toen Scooter ondertussen een stukje groter was dan Peavey en het niet meer zo OK vond dat zijn eten werd opgegeten. Maar dat maakte Peavey allemaal niet uit. Bloedspatters op de muren, Peavey moest en zou dat eten hebben.

Met of zonder verpakking.

Zoals gezegd vond Scooter het allemaal niet interessant. Die is meer van het begraven. Geef hem een botje of een koekje en hij gaat het begraven. Het liefst buiten in de tuin, maar als dat niet gaat ergens tussen de kussens van de bank of achter de gordijnen.

En niet alleen botjes, ook knuffels en speeltjes van Timmy, van zichzelf of 1 x van de achterbuurkindjes (per ongeluk over de schutting gegooid).

Totdat.

Totdat Peavey niet meer bij ons was en Ro had bedacht dat Scooter dan best wel een hapje hier en daar kon krijgen als wij aan het eten waren. Onder het mom van: Scooter vindt dat toch niet interessant en bedelt toch nooit....

Vanaf dat moment werd het steeds erger.

Een paar weken geleden had ie een (dicht) pak Bostognes van tafel geplukt om de verpakking open te kauwen, de helft van de koekjes op te eten en de andere helft met verpakking en al te begraven onder wat blaadjes op het afgezette stukje achter de studio. Van de week had ie 2 grote chocoladeletters te pakken. Gelukkig zonder verpakking, en ik denk wel opgegeten.

En vlak na de kerst was ineens het pak kerstkranskoekjes waar ik zo dol op ben en m´n moeder speciaal bij haar bakker gaat halen weg. Weg. Gewoon weg.

Koekkruimels als stille getuigen.

De verpakking zal ik nog wel eens ergens tegengekomen denk ik. Misschien vergezelt door 2 chocoladeletters. Wie weet.

De hondenkapper

Daar wilde ik het over hebben. Over al die haren. En dat ie nu naar de kapper is geweest. Maar meer als dat kan ik er niet over vertellen eigenlijk. Want ik was er niet bij, dat ie bij de kapper was.
Het was een gevalletje wegbrengen en een paar uur later weer ophalen.

En op de foto's die ik van ERVOOR maakte zie je eigenlijk niet zo goed hoe het nou zat met al die losse haren en plukjes die uitstaken.
Maar ze zijn (per ongeluk) wel mooi geworden vond ik zelf. Dus ondanks dat het een verhaal van niks is, plaats ik toch maar de foto's.

Als het vuur gedoofd dan komen de wolven

Op geheel onverwachte wijze is het "probleempje" met de vinkjes opgelost.

In mijn reactie op Valez schreef ik nog dat het even rustig was geworden.
En in mijn reactie op haar veelvraatje schreef ik over Peavey, op de salontafel, paaseitjes etende. Ik wilde deze reactie nog aanvullen met de vermelding dat Scooter dus nooit iets eet danwel vangt maar vond dit te lang worden.

Goed, dus ik ben even in de voortuin bezig om wat huizenhoog onkruid eruit te trekken. En het mannetjesvinkje is in de boom van de buren gevlogen en zit daar "gevaar gevaar gevaar" te tjielpen. En ineens zie ik 'm vliegen. Naar de zijkant van mijn huis. En daar is mijn schuifpui. En die stond open. Even schoot het door me heen "het zal toch niet ... hij vliegt toch niet naar binnen"?
Maar als ik eenmaal weer binnen ben is er niks te zien dus vergeet ik het.

Ik ga verder met m'n dingetjes, haal Timmy uit bed, ga met hem buiten stoepkrijten en aan het begin van de avond loop ik weer naar binnen. Timmy zit op z'n knietjes te spelen met een konijntje of autootje of poppetje of .. nou ja, doet er niet toe.
En achter hem ligt een hoopje zwart.
Hè, wat is dat nou weer? Ik kijk iets beter en kan net een vleugel onderscheiden.

Ja hoor !! Een vogeltje. Helemaal verfrummeld en nat en heel erg dood.

Het vogeltje was dus toch naar binnen gevlogen en is in Scooters bek beland. Waarschijnlijk er zelf in gevlogen. Net als die duif ooit. Die duif die van schrik omhoog sprong, zo Scooters bek in. Of die muis die ook ooit door z'n bek heen is gewandeld om daar vervolgens zonder kleerscheuren weer uit te komen.
Scooter is namelijk een sul die nog geen koekje of bal kan vangen. Laat staan een fladderend vogeltje uit de lucht plukken. Maar ze komen 'm dus gewoon aanwaaien.

Aan de veren op Scooters kussen te zien heeft Scooter waarschijnlijk geprobeerd het vogeltje te begraven in z'n kussen. Bij gebrek aan aarde in huis wil hij botten / speeltjes / koekjes en nu dus ook vogeltjes in zijn kussen begraven voor later. En daarom zal ik 'm niet eerder hebben gezien.

En ondanks dat ik wel blij ben dat ik een bloederig gebeuren door het aldoor tegen het raam aanvliegen bespaard ben gebleven, vind ik dit natuurlijk wel erg sneu voor de weduwe-vink.

De zomer is begonnen

Het is weer zo ver. De vacht van mijn Alaskaanse (is dat een goed woord?) sledehond is, ondanks de weervoorspellingen en het herfstweer buiten, weer eens op het verkeerde moment in de veronderstelling dat het zomer wordt. Of is.

Onze hond heeft 2 vachten, een zomervacht en een wintervacht. De zomervacht is het buitenste laagje dat ie ook in de winter behoudt en de wintervacht is een wat wollige / donzige ondervacht die in de zomer uitvalt.
Of eigenlijk voor de zomer. Ver voor de zomer. En dan gedurende de hele zomer. En herfst. Nee, dat dan weer niet, zo erg is het niet.

Als de vacht besloten heeft uit te vallen kondigt hij dit aan door te beginnen met plukjes van de poten los te laten. Kleine, makkelijk op te pakken en weg te gooien, plukjes. Net watjes eigenlijk. Op dat moment denk je nog: ach, dat valt wel mee.
Maar tegelijkertijd laten er ook hele kleine fijne haartjes los die je eigenlijk alleen maar ziet als ze a) samenklitten tot een haarvlok die door de kamer over de grond zoeft. Natuurlijk vlak nadat je gestofzuigt hebt en er net visite binnenkomt b) Scooter zich eens flink uit schudt en zich in een wolk van haartjes vrijwel onzichtbaar maakt. Liefst ergens in de buurt van de salontafel met daarop glazen drinken of bordjes met eetgebeuren, liefst van de visite.

En dat is dan nog maar het begin.
Iets later in het jaar, zeg maar als de rest van de Nederland ook vindt dat het voorjaar wel ongeveer begonnen is, begint de ellende pas echt. Dan is 2 x op een dag stofzuigen eigenlijk al te weinig. Ondanks alle borstelpraktijken. Waar je overigens wel een flinke spierbundel of atleet voor moet zijn om a) hond in bedwang te houden of b) hond bij te houden als ie de benen neemt.

In alle gaten, hoeken, gleuven, onder alle kastjes, banken, tafels, krukjes, overal liggen dan vlokken haren.
En niet alleen onder de meubels, ook erop zijn voldoende haren te vinden.
Scooter heeft vooral in de zomer de gewoonte om tegen onze stoffen bank aan te gaan liggen, waardoor de voorkant van de bank in de zomer niet meer bruin maar wit is. En waardoor de voorkant van de bank, door het stofzuigen, zo mogelijk meer versleten is als de zitvlakken.

Wij nemen het maar voor lief (wat kunnen we anders?). Het hoort er nou eenmaal bij, veel buiten zijn of veel stofzuigen in de zomer. Bij Scooter net effe wat meer dan bij een andere "gewone" hond.

Maar wees dus gewaarschuwd. Als je van plan was om 1 dezer dagen / weken / maanden bij ons langs te komen zou het kunnen dat je een hond, aan haren op je broek geplakt, mee naar huis neemt.

Van Scooter naar Timmy

De reden om het verhaal in 2en te splitsen lag meer in het feit dat het anders zo'n lang verhaal zou worden dan dat ik de spanning op wilde bouwen ofzo.
Tis namelijk geen spannend verhaal en ik zal het nu dan ook maar doen, dat verhaal, voordat de spanning zo hoog oploopt dat het verhaal alleen nog maar kan tegenvallen.

Ongeveer 4 jaar na de discussie het overleg over de naam van Scooter werd Timmy geboren. Timmy Vai Gibson.

Wat mij betreft was het bij 1 naam gebleven. Vind ik wel genoeg 1 naam. Ik heb ook 1 naam en heb nooit een gemis gevoeld. We waren ook niet van plan om ons kindje te gaan vernoemen naar wie dan ook, dus hoezo dan meerdere namen?
Maar Ro heeft wel 3 namen en schijnbaar heeft hij dat dan weer nooit als een ballast gezien, dus die wilde meer namen geven. Vond ie leuk.

1 van de namen die bij Ro nog in zijn hoofd hing: Amadeus. U leest het goed, Ro wilde ons kind Amadeus noemen. Zelfs toen hij mij bleek weg zag trekken en spastische spiertrekkingen zag vertonen. Amadeus.
OK, hij had al redelijk snel door dat dit NO WAY de eerste naam van ons kindje ging worden, maar dan toch de 2e ... of de 3e. Of als 2e en 3e Wolfgang Amadeus. Hier moest ik heel wat overredingskracht in gaan zetten had ik al snel door. Want Ro is eigenwijs vasthoudend.

Voor de eerste naam hadden we allebei wat namen bedacht en ook weer doorgstreept. Ro wilde graag Andy, zoals de drummer van The Police. Maar ik moest alleen maar aan schoonmaakmiddelen denken.
Ik wilde graag Tim. Dat vond Ro ook leuk. Maar Ro´s broer heet Martin en wordt Tin genoemd. Dus dat lijkt wel erg veel op elkaar. En zo werd de eerste naam Timmy. Net als de hond uit de boeken van De Vijf (en mijn Barbie-hond die ik ook zo noemde).
Overigens was het bijna Ricky geworden. Zelfs op het proefdrukje van het geboortekaartje cd staat nog Ricky, op het laatst zijn we pas geswitched.

Maar toen dus die 2e naam. Want ik had eigenlijk bedacht dat het er dan maar 2 moesten worden. Ik wilde er 1, Ro 3, dus compromis, dan maar 2.
Ik moest iets verzinnen waardoor Ro af zou stappen van Amadeus, of Wolfgang. Dus iets met muziek.
En zo kwam ik op Vai en op Gibson. Eigenlijk meer voor óf Vai óf Gibson. Die andere zouden we dan voor ons 2e kindje als 2e naam kunnen gebruiken. Leken mij wel aparte namen.

Enneh, hoe "muziek" wil je het hebben. Steve Vai is 1 of andere engbek/gitarist die Ro helemaal geweldig vindt en Gibson is behalve ook wel echt een voornaam ook een gitaarmerk.
Ro was zo enthousiast over die 2 namen dat ze het dus uiteindelijk maar allebei zijn geworden. Ik vond het allang best. Alles beter dan Timmy Wolfgang Amadeus.

Dat wordt nog een gedoe leuk als er ooit nog een 2e komt ...

Van hondennaam naar kindernaam

Op verschillende plekken heb ik al verhalen gelezen over waarom kinderen heten zoals ze heten. En aangezien ik denk dat ons verhaal ook wel een grappig verhaal is zal ik het hier ff neertypen.

Zonder het toen te weten ligt de bron van de naamgeving eigenlijk bij de discussie voor de naam van onze 2e hond. We hebben deze hond bij een gezin vandaan die zich na een maand toch vergist bleek te hebben in alle energie die je in een puppy moet steken. Ro zag een foto in de parkeergarage hangen, is gaan kijken en zo geschiedde, een 4-voeter erbij.
Dit monster had dus al een naam toen we 'm kregen. Oscar. Maar dat vonden wij niet leuk.

Omdat Oscar wel wat weg had van een wolf werd al snel de link gelegd naar Wolf - Wolfgang - hé, Wolfgang Amadeus Mozart. En Ro is muzikant, dus dat sprak 'm wel aan.
Amadeus vond Ro wel wat. Maar die naam is moeilijk af te korten Ama ? Deus ? en dat is toch wel handig als je buiten loopt en de hond moet roepen.
En daarbij is de naam ook moeilijk met kracht uit te spreken, want waar leg je de klemtoon, Aaaamadeus kom hier !... klinkt niet echt krachtvol.

De pup in kwestie wilde eigenlijk sowieso niet luisteren. Niet naar het gegrom van Peavey als ie weer eens een speeltje pakte (Peavey is trouwens een gitaarversterkermerk) noch naar ons. Als we Oscar riepen bewoog er misschien nog wel een oor en heel af en toe keek ie ook (per ongeluk) onze kant op, maar verder konden we het shaken.
Voor ons ... nou ja, mijn gevoel moesten we dus iets verzinnen wat een beetje hetzelfde klonk als Oscar.
Het is Scooter geworden. Klinkt natuurlijk helemaal niet hetzelfde als Oscar. Behalve dat er een SC-klank in zit.

Achteraf gezien hadden we 'm net zo goed Amadeus kunnen noemen. Luisteren is nog steeds niet zijn sterkste kant.
Gaat best goed hoor, totdat ie buiten iemand ziet die ie leuk vindt ... hond of mens. Maar vooral mens. Dan dendert hij erop af, oren in de nek en racen.
Aangezien hij ook niet de kleinste is schrikken de meeste mensen zich het apenzuur. En het feit dat wij hem dan roepen en hij helemaal niet luistert helpt niet mee aan het vertrouwen van deze mensen dat hij ook echt "niks doet hoor".
Hij doet ook echt niks. Alleen maar heel enthousiast begroeten en tegen je aan gaan staan. Of je omgooien als je zelf niet te zwaar of groot bent.

Mensen die honden gewend zijn en niet eng vinden vinden Scooter geweldig. Mensen die honden niet zo leuk vinden, vinden Scooter ook echt niet leuk. En dat snap ik natuurlijk wel.
Ondanks dat het een sul is, snap ik dat wel.

Dus dit verhaal is het begin van de naam van mijn mannetje Timmy Vai Gibson. Jullie zullen de link niet leggen, dus doe geen moeite.

To be continued.

Hele echte nepplant

Van pup af aan is Scooter al niet een echte eet-hond. Waar Peavey zijn voerbak binnen een paar seconden leegschrokte en de strijd met alles en iedereen aan ging voor een koekje, liet Scooter z'n eten vaak staan (tot vreugde van Peavey) en botjes en kluifjes waren ook niet in 1 keer op, maar begroef hij het liefst in de tuin.

Ook van pup af aan geeft Scooter al gal op. Meestal door net als katten, het eten van gras of een stukje plant.
Volgens de dierenarts had dit te maken met de verwachting van eten in zijn maag. Zijn maag zou dan denken: "he, we gaan zo eten" en zou vast maagzuur aan gaan maken om dat eten te verteren. Als er dan geen eten kwam, was er een overschot aan zuur en dat moest er dan weer uit. De oplossing was om hem een paar koekjes te geven voor het uitgaan zodat zijn maag iets te doen had en hij niet de neiging had om gras te gaan eten.

Meestal is het gras, maar aangezien er binnenshuis geen gras groeit wil hij, bij aandrang, ook wel eens een stukje van de 1 of andere plant eten.
Gisteravond was de limit. Eerder op de avond zag ik wat stukjes van onze nepplant (die ergens in een hoekje gemoffeld staat) op de grond liggen. Ik zei nog tegen Ro: he, wie heeft dat gedaan? Timmy of Scooter ? Ro wist het niet.

Toen ik de lichten uit wilde doen om naar bed te gaan zag ik ineens in de bijkeuken weer wat stukjes nepplant liggen. In een plasje gal. Ja hoor ! We hebben echte planten genoeg, hoezo dan die nepplant?

Een hond kan toch wel ruiken dat dit geen echte plant maar alleen maar een bergje plastic is? Het is officieel. Scooter spoort niet. Maar hopelijk heeft ie wel alles uitgespuugd.