Ik schreef er al eens eerder over. Hier.
Veldhuis en Kemper. Bijna iedere week bij Giel op de radio. Een heel vrolijk melodietje met een grappige, op de actualiteit toegespitste tekst.
Ik luister er graag naar in de auto naar m'n werk, zing hard mee met de vaste tekst en moet bij tijd en wijlen glimlachen om hun grapjes.
De versie van deze week was anders. Geen geglimlach van mijn kant. Wel kippe(n?)vel.
Zoals gezegd is de tekst normaal grappig bedoeld, dus als je het liedje niet kent is het misschien voor het contrast aardiger om toch eerst even een grappige versie van eind vorig jaar te horen. Klikkerdeklik.
En dan daarna de versie over Haiti.
Posts tonen met het label news. Alle posts tonen
Posts tonen met het label news. Alle posts tonen
zaterdag 23 januari 2010
maandag 21 december 2009
Overdreven
Hier word ik toch wel een klein beetje bozig om. Of nou ja, misschien niet echt bozig, maar wel dat ik denk NAH JA. Niet een beetje overdreven allemaal ??
Kijk, dat Laura´s vader het oké vindt dat zijn kind met 14 jaar in d´r 1tje op zo´n zeilboot stapt, dat vinden sommige mensen belachelijk en andere niet.
Dat vervolgens de raad voor de kinderbescherming zich ermee gaat bemoeien vinden sommige mensen belachelijk en sommige niet.
Dat Laura het voor elkaar krijgt als minderjarige te verdwijnen en op St. Maarten weer op te duiken vinden sommige mensen belachelijk en sommige niet (persoonlijk ben ik wel erg nieuwsgierig hoe ze het voor elkaar heeft gekregen. Gevalletje "Foutje bedankt" of speelt er hier toch meer / iemand mee).
Iedereen z´n eigen mening. Maar persoonlijk vind ik bijvoorbeeld de verhouding Laura / Savanna shocking. En zoals Savanna zijn er natuurlijk nog meer voorbeelden.
Kleine niet mondige kindjes die geestelijk en lichamelijk mishandeld worden en gewoon bij paps of mams mogen blijven wonen.
Voor zover ik het kan inschatten woont Laura gewoon bij een liefhebbende paps die naar zijn mening het beste met haar voorheeft. Tieners lopen wel vaker weg. Misschien niet helemaal naar St. Maarten, maar doet dat er eigenlijk toe ? Worden tieners die naar Amsterdam vluchten ook bij hun ouders weggehaald.
Laura heeft in ieder geval laten zien dat ze behoorlijk zelfstandig is ...
Kijk, dat Laura´s vader het oké vindt dat zijn kind met 14 jaar in d´r 1tje op zo´n zeilboot stapt, dat vinden sommige mensen belachelijk en andere niet.
Dat vervolgens de raad voor de kinderbescherming zich ermee gaat bemoeien vinden sommige mensen belachelijk en sommige niet.
Dat Laura het voor elkaar krijgt als minderjarige te verdwijnen en op St. Maarten weer op te duiken vinden sommige mensen belachelijk en sommige niet (persoonlijk ben ik wel erg nieuwsgierig hoe ze het voor elkaar heeft gekregen. Gevalletje "Foutje bedankt" of speelt er hier toch meer / iemand mee).
Iedereen z´n eigen mening. Maar persoonlijk vind ik bijvoorbeeld de verhouding Laura / Savanna shocking. En zoals Savanna zijn er natuurlijk nog meer voorbeelden.
Kleine niet mondige kindjes die geestelijk en lichamelijk mishandeld worden en gewoon bij paps of mams mogen blijven wonen.
Voor zover ik het kan inschatten woont Laura gewoon bij een liefhebbende paps die naar zijn mening het beste met haar voorheeft. Tieners lopen wel vaker weg. Misschien niet helemaal naar St. Maarten, maar doet dat er eigenlijk toe ? Worden tieners die naar Amsterdam vluchten ook bij hun ouders weggehaald.
Laura heeft in ieder geval laten zien dat ze behoorlijk zelfstandig is ...
donderdag 29 oktober 2009
Dweilwater en de griep
Vanmorgen hoorde ik bij Giel dat er in Harderwijk een overvaller op een ludieke manier was weggejaagd en ik dacht meteen aan haar.
Maar nee, het bleek een man te zijn geweest die zijn vrouw was komen helpen schoonmaken in het restaurant waar zij werkte. Toen hij de deur open deed stond er een overvaller met een pistool voor z´n neus.
Hij twijfelde geen moment en gooide de emmer met heet dweilwater over ´m heen ... hahaha, dat is nog eens roeien met de riemen die je hebt.
En dan die Mexicaanse griep. Of met name de inenting daarvoor.
Het schijnt dat ze binnenkort beginnen met inenten had mijn hoogzwangere-had-al-bevallen-moeten-zijn-vriendin gehoord bij de verloskundige.
En ik behoor dan dus wel tot wat onze overheid heeft bestempeld als de risicogroep, maar eigenlijk wist ik al dat ik me niet wilde laten inenten.
Teveel verhalen over dat die griep zelf helemaal niet zo erg is (mits je geen andere ernstige aandoeningen hebt), maar dat je er alleen maar flink ziek van wordt. Verpleegkundigen die zich niet willen laten inenten. Verhalen over een onderzoek, die door de medische industrie zelf zou zijn uitgevoerd. De commerciele afweging van de overheid dat ze al die ingeslagen inentingen toch ook kwijt moeten. Het gebrek aan info over de bijwerkingen.
Gister zag ik netwerk. En dan blijkt, volgens huisarts zusenmezo, dat er best risico´s kleven aan de inenting. Weliswaar is de kans heel klein dat je te maken krijgt met de risio´s (als zijn daar neurologische aandoeningen) maar het feit dat de overheid dus niet informeert over deze kleine risico´s zegt toch ook wel wat... vindt mijn complot-brein.
En toen hoorde ik ook nog dat het vaccin niet getest is op zwangere vrouwen (wie zou daar nou ook aan meewerken ?). Maar toch raar. Niet getest. Dus onzeker.
En dat dan allemaal voor een griep.
Vervolgens zag ik een verloskundige in beeld die het ook niet wist. Maar zij zei dan weer wel dat bijvoorbeeld hele hoge koorts kan leiden tot vervroegde weeen. Wat dan in mijn geval met 20 weken dus dramatisch kan zijn.
Vooralsnog ga ik niet voor inenten, maar die opmerking heeft me wel weer aan het denken gezet. En toen vanmorgen een collega aan het hoesten en proesten was ben ik toch maar even uit de buurt gebleven.
Collgea ondertussen ziek naar huis, dus ik ben weer veilig. Voor zolang het duurt.
Maar nee, het bleek een man te zijn geweest die zijn vrouw was komen helpen schoonmaken in het restaurant waar zij werkte. Toen hij de deur open deed stond er een overvaller met een pistool voor z´n neus.
Hij twijfelde geen moment en gooide de emmer met heet dweilwater over ´m heen ... hahaha, dat is nog eens roeien met de riemen die je hebt.
En dan die Mexicaanse griep. Of met name de inenting daarvoor.
Het schijnt dat ze binnenkort beginnen met inenten had mijn hoogzwangere-had-al-bevallen-moeten-zijn-vriendin gehoord bij de verloskundige.
En ik behoor dan dus wel tot wat onze overheid heeft bestempeld als de risicogroep, maar eigenlijk wist ik al dat ik me niet wilde laten inenten.
Teveel verhalen over dat die griep zelf helemaal niet zo erg is (mits je geen andere ernstige aandoeningen hebt), maar dat je er alleen maar flink ziek van wordt. Verpleegkundigen die zich niet willen laten inenten. Verhalen over een onderzoek, die door de medische industrie zelf zou zijn uitgevoerd. De commerciele afweging van de overheid dat ze al die ingeslagen inentingen toch ook kwijt moeten. Het gebrek aan info over de bijwerkingen.
Gister zag ik netwerk. En dan blijkt, volgens huisarts zusenmezo, dat er best risico´s kleven aan de inenting. Weliswaar is de kans heel klein dat je te maken krijgt met de risio´s (als zijn daar neurologische aandoeningen) maar het feit dat de overheid dus niet informeert over deze kleine risico´s zegt toch ook wel wat... vindt mijn complot-brein.
En toen hoorde ik ook nog dat het vaccin niet getest is op zwangere vrouwen (wie zou daar nou ook aan meewerken ?). Maar toch raar. Niet getest. Dus onzeker.
En dat dan allemaal voor een griep.
Vervolgens zag ik een verloskundige in beeld die het ook niet wist. Maar zij zei dan weer wel dat bijvoorbeeld hele hoge koorts kan leiden tot vervroegde weeen. Wat dan in mijn geval met 20 weken dus dramatisch kan zijn.
Vooralsnog ga ik niet voor inenten, maar die opmerking heeft me wel weer aan het denken gezet. En toen vanmorgen een collega aan het hoesten en proesten was ben ik toch maar even uit de buurt gebleven.
Collgea ondertussen ziek naar huis, dus ik ben weer veilig. Voor zolang het duurt.
maandag 3 augustus 2009
Valsheid in geschriften
In Duitsland heeft een meisje van 14 geprobeerd een disco binnen te komen met een vervalst ID-bewijs.
De geboortedatum vervalst. Slim. Naar 60 jaar eerder. Niet zo slim. 1995 in 1935. Dus ze was ineens 74. Gewoon dom dus eigenlijk. Waarom niet 1985 van gemaakt ? Net zo makkelijk en een stuk geloofwaardiger lijkt mij. En ik kan het weten.
Ik heb ook ooit een ID-bewijs, vervalst. Ook om de kroeg in te kunnen komen. Een oud rijbewijs van m'n paps. Die had ie mogen houden omdat er toen geswitched werd van een groter formaat naar een kleiner exemplaar.
Een verlopen rijbewijs dus. Dus de geldigheidsdatum moest aangepast worden. En de foto. En de geboortedatum. Oh ja en het formaat dus, maar dat was het makkelijkst, gewoon met de schaar.
Ook de foto was niet al te ingewikkeld. Toendertijd zaten de foto's vast met 2 koperkleurige ringetjes die dwars door de foto heen gejenst waren.
Het enige dat ik hoefde te doen was de foto van mijn vader er tussenuit halen en mijn eigen foto er een beetje tussen pielen. Beetje lijm. Rijbewijs in een hoesje. Bleef netjes zitten.
De stempel op de foto van mijn vader was al zo vaag dat ik gewoon met een pen wat heb zitten pielen en dat dan weer wegveegde, bleven er restje inkt op de foto achter. Net als van de stempel.
Ook de datums waren niet zo'n probleem. Beetje tipp-ex op de datum, hard laten worden, weer eraf krabben en vervolgens bijwerken met een potlood. Voila.
Mijn vader is uit 1946 en ik weet niet meer precies wat ik ervan gemaakt had. Iets in de 30 moest ik volgens mij zijn. En aangezien ik dus nog geen 18 was zal het begin jaren negentig geweest zijn. Dus waarschijnlijk heb ik er 1966 van gemaakt.
Ik leek natuurlijk ook geen eind 20 toen ik nog geen 18 was, maar ik ging er dan maar vanuit dat de portier van de betreffende kroeg niet heel goed naar de datum zou kijken, of de datum niet goed zou kunnen zien in de donkerte. Het feit dat ik met een rijbewijs liep bewees tenslotte al dat ik 18+ was ... toch.
Ik weet nog dat het werkte. Dat ik de kroeg in mocht. Gezellig avond gehad. En dat we buiten stonden, te wachten op iemand ofzo. En dat de portier naar mij toe kwam lopen. En vroeg "Ben jij Linda B. ?" En dat ie met mijn rijbewijs vooruit gestoken eraan kwam lopen.
Ik schrok me de t**ing natuurlijk, dacht dat ik door de mand was gevallen en mooi kon fluiten om ooit nog naar binnen te kunnen. Of dat ie de politite zou bellen en dat ik opgepakt zou worden wegens valsheid in geschriften. Ik zag mezelf al in een cel zitten met junkies en dronken gasten. Alleen omdat ik zo graag die kroeg in wilde.
Maar gelukkig niks van dit alles. Ik was het stomme ding gewoon verloren. Uit m'n zak gevallen in die kroeg. En de beste man kwam 'm mij even brengen. That's all.
Ik kan me niet herinneren of ik het rijbewijs nog vaker heb gebruikt. Ik weet niet eens waar het gebleven is. Weg kwijt, foetsie.
Ik heb maar geen aangifte gedaan van een verloren rijbewijs. Leek me niet zo slim.
De geboortedatum vervalst. Slim. Naar 60 jaar eerder. Niet zo slim. 1995 in 1935. Dus ze was ineens 74. Gewoon dom dus eigenlijk. Waarom niet 1985 van gemaakt ? Net zo makkelijk en een stuk geloofwaardiger lijkt mij. En ik kan het weten.
Ik heb ook ooit een ID-bewijs, vervalst. Ook om de kroeg in te kunnen komen. Een oud rijbewijs van m'n paps. Die had ie mogen houden omdat er toen geswitched werd van een groter formaat naar een kleiner exemplaar.
Een verlopen rijbewijs dus. Dus de geldigheidsdatum moest aangepast worden. En de foto. En de geboortedatum. Oh ja en het formaat dus, maar dat was het makkelijkst, gewoon met de schaar.
Ook de foto was niet al te ingewikkeld. Toendertijd zaten de foto's vast met 2 koperkleurige ringetjes die dwars door de foto heen gejenst waren.
Het enige dat ik hoefde te doen was de foto van mijn vader er tussenuit halen en mijn eigen foto er een beetje tussen pielen. Beetje lijm. Rijbewijs in een hoesje. Bleef netjes zitten.
De stempel op de foto van mijn vader was al zo vaag dat ik gewoon met een pen wat heb zitten pielen en dat dan weer wegveegde, bleven er restje inkt op de foto achter. Net als van de stempel.
Ook de datums waren niet zo'n probleem. Beetje tipp-ex op de datum, hard laten worden, weer eraf krabben en vervolgens bijwerken met een potlood. Voila.
Mijn vader is uit 1946 en ik weet niet meer precies wat ik ervan gemaakt had. Iets in de 30 moest ik volgens mij zijn. En aangezien ik dus nog geen 18 was zal het begin jaren negentig geweest zijn. Dus waarschijnlijk heb ik er 1966 van gemaakt.
Ik leek natuurlijk ook geen eind 20 toen ik nog geen 18 was, maar ik ging er dan maar vanuit dat de portier van de betreffende kroeg niet heel goed naar de datum zou kijken, of de datum niet goed zou kunnen zien in de donkerte. Het feit dat ik met een rijbewijs liep bewees tenslotte al dat ik 18+ was ... toch.
Ik weet nog dat het werkte. Dat ik de kroeg in mocht. Gezellig avond gehad. En dat we buiten stonden, te wachten op iemand ofzo. En dat de portier naar mij toe kwam lopen. En vroeg "Ben jij Linda B. ?" En dat ie met mijn rijbewijs vooruit gestoken eraan kwam lopen.
Ik schrok me de t**ing natuurlijk, dacht dat ik door de mand was gevallen en mooi kon fluiten om ooit nog naar binnen te kunnen. Of dat ie de politite zou bellen en dat ik opgepakt zou worden wegens valsheid in geschriften. Ik zag mezelf al in een cel zitten met junkies en dronken gasten. Alleen omdat ik zo graag die kroeg in wilde.
Maar gelukkig niks van dit alles. Ik was het stomme ding gewoon verloren. Uit m'n zak gevallen in die kroeg. En de beste man kwam 'm mij even brengen. That's all.
Ik kan me niet herinneren of ik het rijbewijs nog vaker heb gebruikt. Ik weet niet eens waar het gebleven is. Weg kwijt, foetsie.
Ik heb maar geen aangifte gedaan van een verloren rijbewijs. Leek me niet zo slim.
woensdag 24 juni 2009
Nah ja !
Ik wou het gewoon effe kwijt. Dat ik het heel erg weinig vind. 4 jaar.
4 jaar gevangenisstraf voor het doodrijden van iemand die je schijnbaar in de weg stond.
Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken, dat heb ik net offline al gedaan toen ik het berichtje las. Belachelijk. 4 jaar. 4 jaar maar.
Goed, van de bezoekers van Ikea op een zaterdag of zondag krijg ik ook moordneigingen, maar natuurlijk niet dat ik daar aan ga toegeven. Ik ga gewoon nooit naar Ikea op die dagen.
Maar hé, als het me maar 4 jaar oplevert... dan is het misschien het overwegen waard.
En dat is dan een grapje hè, dat snapt u.
4 jaar gevangenisstraf voor het doodrijden van iemand die je schijnbaar in de weg stond.
Ik ga er geen woorden meer aan vuil maken, dat heb ik net offline al gedaan toen ik het berichtje las. Belachelijk. 4 jaar. 4 jaar maar.
Goed, van de bezoekers van Ikea op een zaterdag of zondag krijg ik ook moordneigingen, maar natuurlijk niet dat ik daar aan ga toegeven. Ik ga gewoon nooit naar Ikea op die dagen.
Maar hé, als het me maar 4 jaar oplevert... dan is het misschien het overwegen waard.
En dat is dan een grapje hè, dat snapt u.
dinsdag 9 juni 2009
dinsdag 10 februari 2009
Boos
Normaal gesproken probeer ik te leven volgens 1 van mijn principes: "laat iedereen lekker z'n eigen ding doen, ook al ben je het er niet mee eens" en dan natuurlijk met wat beperkingen. Dus, mits ze anderen kwaad doen enzo.
Ik probeer me dan dus ook niet al te druk te maken als mensen dingen anders doen dan dat ik ze gedaan zou hebben en doe ook m'n best om mensen niet zo snel te veroordelen.
Je kent vaak niet het hele verhaal of de gevoelens, dus kun je ook geen goed oordeel vellen.
Dat probeer ik dan hè, om volgens (o.a.) dat principe te leven. Ik doe mijn best.
En wat daar dan dus mee samenhangt is: "leg anderen geen regels op" zeker niet als ze nergens op slaan.
Maar ja, wat ik dus nergens op vind slaan dat vindt een ander weer heel logisch... moeilijk wel soms.
En ik weet niet wat het is, maar proberende te leven volgens dit principe is er dus wel een ding dat als een lap op een rode stier werkt bij mij. Iets waar ik me heel boos over kan maken.
En ik weet wel dat dat niet helpt, dat boos maken en als ik iedereen z'n ding zou laten doen zou ik me hier eigenlijk ook niet druk over moeten maken. Maar ik kan er niks aan doen. Ik zit me dan dus zwaar op te winden hier op de bank.
Als ik net naar Netwerk kijk. En zie dat er volwassen bejaarden mannen, bijna huilend op straat ruzie maken over wie er nou eigenlijk een Christen is.
Aanleiding is Eluana Englara. 17 jaar in coma na een autoongeluk. 17 jaar !! Dat is lang, heel lang. 17 jaar geleden zat ik nog op school en had ik nog geeneens een rijbewijs. 17 jaar is heeeeeel lang.
De helft van mijn leven.
Ze had zelf bij bewustzijn nog gezegd dat ze niet kunstmatig in leven wilde worden gehouden. En toch lag ze dus al 17 jaar in coma.
Zij wilde dit niet en haar familie wilde dit ook niet. Maar hé, God schijnbaar wel. Aardige vent die God.
En het gaat ineens niet meer over wat Eluana wilde, of haar familie. Het gaat er niet eens om hoe zij zich voelde of haar familie. Het gaat er alleen maar om dat iemand, haar vader, besloten heeft dat ze niet meer ondersteund mag worden in het leven cq dat ze haar moeten laten gaan.
Wat denkt die vader wel niet? Daar mag alleen God over beslissen. En afhankelijk of je het eens bent met die stelling ben je wel of geen goede Christen.
En daar gaat het dan ineens over. Of andere mensen, die nergens mee te maken hebben en Eluana niet kende, of die dan goede Christenen zijn. Lekker belangrijk.
De artsen worden vergeleken met Josef Mengele en er wordt geroepen dat het Hitler-praktijken zijn.
Tuurlijk, dat is net zo erg. Iemand op eigen verzoek uit haar lijden verlossen en miljoenen Joden vergassen. Tuurlijk.
En daar word ik dan heel boos over. Denk na !! Dat die zogenaamde Christenen dan andere mensen dingen op gaan leggen en andere mensen gaan veroordelen. Dat het niet meer gaat om mensen, maar om God en geloof en natuurlijk de kerk. Ik snap daar echt helemaal niks van.
Van die kerk en die vent in die jurk snap ik trouwens sowieso helemaal niks. En ook niet van het feit dat die kerk en alles wat daarbij hoort mij zo boos kan maken.
Geloof zou iets moois moeten zijn. En ik denk dat dat vaak ook wel zo is. Geloof in wat dan ook. Geloof in een God, geloof in mensen, geloof in de natuur, what ever. Maar heb je daar dan die regelmakers van de kerk (wat voor kerk dan ook) bij nodig?
Maar goed, laat ik maar niet over de kerk beginnen, want dan zit ik me zo weer op te vreten.
Terug naar Eluana. Ik vraag me serieus af of het ontnemen van sondevoeding moord is. Lijkt mij toch wat anders als een mes tussen iemands ribben steken of zelfs iemand een spuitje met teveel morfine geven. Het is geen aktie die de dood tot gevolg heeft, het is het stoppen van een aktie.
Ik vind het de natuur. Het lichaam is niet meer in staat om zelf voor voeding te zorgen en houdt ermee op. Heel natuurlijk.
Ik probeer me dan dus ook niet al te druk te maken als mensen dingen anders doen dan dat ik ze gedaan zou hebben en doe ook m'n best om mensen niet zo snel te veroordelen.
Je kent vaak niet het hele verhaal of de gevoelens, dus kun je ook geen goed oordeel vellen.
Dat probeer ik dan hè, om volgens (o.a.) dat principe te leven. Ik doe mijn best.
En wat daar dan dus mee samenhangt is: "leg anderen geen regels op" zeker niet als ze nergens op slaan.
Maar ja, wat ik dus nergens op vind slaan dat vindt een ander weer heel logisch... moeilijk wel soms.
En ik weet niet wat het is, maar proberende te leven volgens dit principe is er dus wel een ding dat als een lap op een rode stier werkt bij mij. Iets waar ik me heel boos over kan maken.
En ik weet wel dat dat niet helpt, dat boos maken en als ik iedereen z'n ding zou laten doen zou ik me hier eigenlijk ook niet druk over moeten maken. Maar ik kan er niks aan doen. Ik zit me dan dus zwaar op te winden hier op de bank.
Als ik net naar Netwerk kijk. En zie dat er volwassen bejaarden mannen, bijna huilend op straat ruzie maken over wie er nou eigenlijk een Christen is.
Aanleiding is Eluana Englara. 17 jaar in coma na een autoongeluk. 17 jaar !! Dat is lang, heel lang. 17 jaar geleden zat ik nog op school en had ik nog geeneens een rijbewijs. 17 jaar is heeeeeel lang.
De helft van mijn leven.
Ze had zelf bij bewustzijn nog gezegd dat ze niet kunstmatig in leven wilde worden gehouden. En toch lag ze dus al 17 jaar in coma.
Zij wilde dit niet en haar familie wilde dit ook niet. Maar hé, God schijnbaar wel. Aardige vent die God.
En het gaat ineens niet meer over wat Eluana wilde, of haar familie. Het gaat er niet eens om hoe zij zich voelde of haar familie. Het gaat er alleen maar om dat iemand, haar vader, besloten heeft dat ze niet meer ondersteund mag worden in het leven cq dat ze haar moeten laten gaan.
Wat denkt die vader wel niet? Daar mag alleen God over beslissen. En afhankelijk of je het eens bent met die stelling ben je wel of geen goede Christen.
En daar gaat het dan ineens over. Of andere mensen, die nergens mee te maken hebben en Eluana niet kende, of die dan goede Christenen zijn. Lekker belangrijk.
De artsen worden vergeleken met Josef Mengele en er wordt geroepen dat het Hitler-praktijken zijn.
Tuurlijk, dat is net zo erg. Iemand op eigen verzoek uit haar lijden verlossen en miljoenen Joden vergassen. Tuurlijk.
En daar word ik dan heel boos over. Denk na !! Dat die zogenaamde Christenen dan andere mensen dingen op gaan leggen en andere mensen gaan veroordelen. Dat het niet meer gaat om mensen, maar om God en geloof en natuurlijk de kerk. Ik snap daar echt helemaal niks van.
Van die kerk en die vent in die jurk snap ik trouwens sowieso helemaal niks. En ook niet van het feit dat die kerk en alles wat daarbij hoort mij zo boos kan maken.
Geloof zou iets moois moeten zijn. En ik denk dat dat vaak ook wel zo is. Geloof in wat dan ook. Geloof in een God, geloof in mensen, geloof in de natuur, what ever. Maar heb je daar dan die regelmakers van de kerk (wat voor kerk dan ook) bij nodig?
Maar goed, laat ik maar niet over de kerk beginnen, want dan zit ik me zo weer op te vreten.
Terug naar Eluana. Ik vraag me serieus af of het ontnemen van sondevoeding moord is. Lijkt mij toch wat anders als een mes tussen iemands ribben steken of zelfs iemand een spuitje met teveel morfine geven. Het is geen aktie die de dood tot gevolg heeft, het is het stoppen van een aktie.
Ik vind het de natuur. Het lichaam is niet meer in staat om zelf voor voeding te zorgen en houdt ermee op. Heel natuurlijk.
 |
vrijdag 23 januari 2009
Niet aan denken
Eigenlijk geen woorden en eigenlijk wil ik er niet aan denken dat dit mijn schatje zou kunnen gebeuren. Wat een gekken bestaan er op deze aarde.
Zo hard als we worden van alle oorlogsbeelden, echt of in de film. Zo goed als ik een knop om kan zetten als ik op de dierenambulance rij, om al die ellende maar niet binnen te laten komen.
Zo koud en naar word ik van dit bericht dat ik ook echt niet nog een keer ga lezen en waar ik niet meer over wil nadenken.
Zo hard als we worden van alle oorlogsbeelden, echt of in de film. Zo goed als ik een knop om kan zetten als ik op de dierenambulance rij, om al die ellende maar niet binnen te laten komen.
Zo koud en naar word ik van dit bericht dat ik ook echt niet nog een keer ga lezen en waar ik niet meer over wil nadenken.
|
dinsdag 6 januari 2009
Nu is sneller
Nou hoorde ik vanmorgen op de radio dat de vuilnismannen in Breda dus geen vuilnis ophalen omdat het te glad is ... ofzo.
En ook dat er ergens een onwijze file stond omdat er rijbanen dicht waren door de slechte kwaliteit van het asfalt. En daar kon dan niks aan gedaan worden, want asfalt kun je niet maken met deze kou ... ofzo.
Ik kijk op de buitenthermometer van mijn auto en ik zie -4, nou nou poeh poeh, het halve land plat bij -4 (nou ja, klein beetje overdreven, ik geef het toe) ...
Ik moest denken aan de vallende blaadjes in de herfst en wat dat met de treinen doet. Of eigenlijk dat de trein het dan dus niet meer doet.
Wat kan het weer dan toch een invloed hebben. En het is nou niet zo dat we helemaal ingesneeuwd zijn ofzo. Sterker nog, hier ligt geen vlokje.
Hoe doen ze dat dan in landen waar het vaker (en) kouder is? Halen ze daar alleen afval op in de zomer? En hebben ze daar dan veel zandpaden ofzo.
Maar goed, ik wilde hier dus een blogje over schrijven, over de invloeden van het weer op zaken waar je niet zo 1 2 3 aan denkt. Dus ik toog naar nu.nl om op te zoeken welke weg dat dan was van die file en dat asfalt en kwam er achter dat nu me voor was.
Scheelt weer schrijfwerk.
En ook dat er ergens een onwijze file stond omdat er rijbanen dicht waren door de slechte kwaliteit van het asfalt. En daar kon dan niks aan gedaan worden, want asfalt kun je niet maken met deze kou ... ofzo.
Ik kijk op de buitenthermometer van mijn auto en ik zie -4, nou nou poeh poeh, het halve land plat bij -4 (nou ja, klein beetje overdreven, ik geef het toe) ...
Ik moest denken aan de vallende blaadjes in de herfst en wat dat met de treinen doet. Of eigenlijk dat de trein het dan dus niet meer doet.
Wat kan het weer dan toch een invloed hebben. En het is nou niet zo dat we helemaal ingesneeuwd zijn ofzo. Sterker nog, hier ligt geen vlokje.
Hoe doen ze dat dan in landen waar het vaker (en) kouder is? Halen ze daar alleen afval op in de zomer? En hebben ze daar dan veel zandpaden ofzo.
Maar goed, ik wilde hier dus een blogje over schrijven, over de invloeden van het weer op zaken waar je niet zo 1 2 3 aan denkt. Dus ik toog naar nu.nl om op te zoeken welke weg dat dan was van die file en dat asfalt en kwam er achter dat nu me voor was.
Scheelt weer schrijfwerk.
| -x- |
donderdag 11 december 2008
Verveling is (hersen)dodelijk
Mensen die zich vervelen, kunnen zich niet goed concentreren omdat verbindingen tussen verschillende gebieden in hun hersenen falen. Dat hebben Amerikaanse wetenschappers ontdekt.
Dit las ik op nu.nl vandaag.
En dit is nou precies de aanleiding waarom ik vrijwilligerswerk bij de dierenambulance ben gaan doen. Klinkt raar, maar is waar.
8 jaar geleden (goh, zo lang alweer) was ik het zat om iedere dag blij te mogen zijn om op tijd thuis te zijn voor het 8 uur journaal wegens (onbetaald !) overwerken, dus ging ik op zoek naar een andere baan.
Leuke gevonden, leuk bedrijf, leuke doelstelling, leuke collega´s, leuke functie, minder leuke financiers waardoor het na een jaar (2 x) failliet ging.
Allemaal heel vervelend en ik kan er een boek over schrijven (nou ja … meerdere posts dan), over het samenhorigheidsgevoel, over het “wat nu?”-gevoel, maar vooral over de verveling.
De periode vóór het eerste faillissement en de periode hierna (tot het 2e faillissement) waren slopend. Als laatste der Mohikanen moesten we wel aanwezig zijn om eventuele klanten nog te woord te kunnen staan en lopende dossiers af te wikkelen … totdat we ook geen telefoon en internet meer hadden (11 september was voor ons “gewoon” een zweefvliegtuigje tegen een gebouw … totdat we ´s avonds thuis het nieuws zagen).
Ik heb daar op kantoor meerdere Harry P. boeken uitgelezen.
Eén van mijn collega´s, zeer begaan met gehandicapte kindjes, was (toen we dus nog wel internet hadden) op zoek naar vrijwilligerswerk … had ze altijd al willen doen.
Ik had er nooit bij stil gestaan … vrijwilligerswerk … oh ja, dat bestaat.
Maar ik had ondertussen na een aantal weken van niks doen en niet hoeven nadenken, toch zwaar het gevoel dat ik dat ook niet meer zo kon … nadenken. Tsja, en nadenken was mijn manier van werken ergo, nuttig bezig zijn ….
En jezelf nutteloos voelen is echt niet fijn.
Door collega D. realiseerde ik me dat ik me ook op een andere manier nuttig kon maken, dus ik gezocht op vrijwilligerswerk / dieren / Amsterdam en nou ja … tada !!
Ik heb meteen gebeld.
Werd bijna nog afgescheept met: “we nemen geen mensen aan die een baan hebben want de ervaring leert dat deze snel weer afhaken” … nu weet ik dat dat een waarheid is als een koe (om even in de dierensfeer te blijven), maar toen vond ik dat ik gediscrimineerd werd en vond ik het zwaar oneerlijk dat ik niet eens de kans kreeg om te laten zien dat ik het heus wel vol zou houden …
Schijnbaar maakte mijn relaas wel soort van indruk, want ik mocht op visite komen.
En nu 7 jaar, 1 baan en een kind later, rij ik nog steeds 1 x in de week op de dierenambulance.
Sterker nog, ik ga nu m´n boeltje pakken en in de file staan richting een avonddienstje door de stad “crossen”.
Dit las ik op nu.nl vandaag.
En dit is nou precies de aanleiding waarom ik vrijwilligerswerk bij de dierenambulance ben gaan doen. Klinkt raar, maar is waar.
8 jaar geleden (goh, zo lang alweer) was ik het zat om iedere dag blij te mogen zijn om op tijd thuis te zijn voor het 8 uur journaal wegens (onbetaald !) overwerken, dus ging ik op zoek naar een andere baan.
Leuke gevonden, leuk bedrijf, leuke doelstelling, leuke collega´s, leuke functie, minder leuke financiers waardoor het na een jaar (2 x) failliet ging.
Allemaal heel vervelend en ik kan er een boek over schrijven (nou ja … meerdere posts dan), over het samenhorigheidsgevoel, over het “wat nu?”-gevoel, maar vooral over de verveling.
De periode vóór het eerste faillissement en de periode hierna (tot het 2e faillissement) waren slopend. Als laatste der Mohikanen moesten we wel aanwezig zijn om eventuele klanten nog te woord te kunnen staan en lopende dossiers af te wikkelen … totdat we ook geen telefoon en internet meer hadden (11 september was voor ons “gewoon” een zweefvliegtuigje tegen een gebouw … totdat we ´s avonds thuis het nieuws zagen).
Ik heb daar op kantoor meerdere Harry P. boeken uitgelezen.
Eén van mijn collega´s, zeer begaan met gehandicapte kindjes, was (toen we dus nog wel internet hadden) op zoek naar vrijwilligerswerk … had ze altijd al willen doen.
Ik had er nooit bij stil gestaan … vrijwilligerswerk … oh ja, dat bestaat.
Maar ik had ondertussen na een aantal weken van niks doen en niet hoeven nadenken, toch zwaar het gevoel dat ik dat ook niet meer zo kon … nadenken. Tsja, en nadenken was mijn manier van werken ergo, nuttig bezig zijn ….
En jezelf nutteloos voelen is echt niet fijn.
Door collega D. realiseerde ik me dat ik me ook op een andere manier nuttig kon maken, dus ik gezocht op vrijwilligerswerk / dieren / Amsterdam en nou ja … tada !!
Ik heb meteen gebeld.
Werd bijna nog afgescheept met: “we nemen geen mensen aan die een baan hebben want de ervaring leert dat deze snel weer afhaken” … nu weet ik dat dat een waarheid is als een koe (om even in de dierensfeer te blijven), maar toen vond ik dat ik gediscrimineerd werd en vond ik het zwaar oneerlijk dat ik niet eens de kans kreeg om te laten zien dat ik het heus wel vol zou houden …
Schijnbaar maakte mijn relaas wel soort van indruk, want ik mocht op visite komen.
En nu 7 jaar, 1 baan en een kind later, rij ik nog steeds 1 x in de week op de dierenambulance.
Sterker nog, ik ga nu m´n boeltje pakken en in de file staan richting een avonddienstje door de stad “crossen”.
 |
woensdag 12 november 2008
Opvallend in het nieuws vandaag
- Kromme komkommers mogen weer, maar appels en tomaten moeten uitleg geven.
- Legoblokjes mogen nu ook gemaakt worden door niet Lego bedrijven.
- Man vermoord man omdat ie tegen z´n huis had staan plassen, niet fris.
- De lelijkste hond ter wereld is overleden.
- Franse studenten blazen zichzelf met een slok op.
- Philips meldt dat het de iPill heeft ontwikkeld.
- Een dronken machinist is van de trein geplukt, hij is meteen ontslagen maar krijgt hij ook een boete obv artikel 8 WVW (rijden onder invloed)?
- Een kwart van de gelovige Nederlander vindt god belangrijker dan zijn/haar partner en kinderen... Ik val stil.
- Google brengt griep in kaart via zoektermen.
|
maandag 10 november 2008
zondag 2 november 2008
Internetgebruik wijzigt hersenfuncties
Ik vond vandaag dit stukje op internet. HOEZEE ! Het brengt ook nog iets goeds, al dat digitale gebeuren.
In vervolg op mijn post van anderhalve week geleden (digital life) vind ik het wel leuk om jullie dit te laten lezen:
Internetgebruik wijzigt hersenfuncties
Zo 2 november 2008 10:08, Dominique Dewitte
Wie dagelijks op het internet actief is en sms't met zijn mobiele telefoon zal op termijn sneller beslissingen kunnen nemen en informatie beter kunnen filteren.
Dat zegt Gary Small, een neurowetenschapper aan de universiteit van California, die zijn bevindingen bundelde in het boek iBrain. Small onderzocht de de invloed van technologie op de ontwikkeling van de hersenen van jongeren. De studie wijst uit dat moderne communicatiemiddelen het leerproces versnellen en creativiteit verhogen.
'Wie bepaalde taken blijft herhalen versterkt bepaalde neurologische functies,' aldus de wetenschapper. 'Maar het zorgt er ook voor dat andere functies afzwakken,' zegt Small. 'Internetverslaving en sociaal isolement komen vaker voor. Bovendien is het aantal ADHD-patiënten dramatisch gestegen.'
Een ander nevenaspect dat vooral bij de zogenaamde digital natives (jongeren geboren na 1984 en opgegroeid met computers) kan optreden is stress, die gepaard gaat met het voortdurend zoeken naar nieuwe informatie.
'De toptalenten van de volgende generatie zijn degene die zowel technologische als sociale vaardigheden beheersen,' zegt Small. 'Zij voelen feilloos aan of je iemand moet sms'en of beter even persoonlijk kan aanspreken.'
In vervolg op mijn post van anderhalve week geleden (digital life) vind ik het wel leuk om jullie dit te laten lezen:
Internetgebruik wijzigt hersenfuncties
Zo 2 november 2008 10:08, Dominique Dewitte
Wie dagelijks op het internet actief is en sms't met zijn mobiele telefoon zal op termijn sneller beslissingen kunnen nemen en informatie beter kunnen filteren.
Dat zegt Gary Small, een neurowetenschapper aan de universiteit van California, die zijn bevindingen bundelde in het boek iBrain. Small onderzocht de de invloed van technologie op de ontwikkeling van de hersenen van jongeren. De studie wijst uit dat moderne communicatiemiddelen het leerproces versnellen en creativiteit verhogen.
'Wie bepaalde taken blijft herhalen versterkt bepaalde neurologische functies,' aldus de wetenschapper. 'Maar het zorgt er ook voor dat andere functies afzwakken,' zegt Small. 'Internetverslaving en sociaal isolement komen vaker voor. Bovendien is het aantal ADHD-patiënten dramatisch gestegen.'
Een ander nevenaspect dat vooral bij de zogenaamde digital natives (jongeren geboren na 1984 en opgegroeid met computers) kan optreden is stress, die gepaard gaat met het voortdurend zoeken naar nieuwe informatie.
'De toptalenten van de volgende generatie zijn degene die zowel technologische als sociale vaardigheden beheersen,' zegt Small. 'Zij voelen feilloos aan of je iemand moet sms'en of beter even persoonlijk kan aanspreken.'
|
zaterdag 4 oktober 2008
Opvallend in het nieuws
Wereld waakt online over Obama-bordje
De zestienjarige Preston Fosback werd er zo ziek van dat het Obama-bord steeds uit zijn tuin werd gestolen dat hij er een webcam op zette. Inmiddels volgen tienduizenden mensen het bordje online.
Na een dag werd de videostream van Fosback al door 450 mensen uit alle tijdzones gevolgd. 's Nachts wordt het bordje in de gaten gehouden door internetters uit Azië en Australië.
"We hadden niet de intentie om het zo groot te maken", zegt Fosback in de Wall Street Journal. "Het ging gewoon vanzelf." Inmiddels wordt de videostream wereldwijd door zo'n 40.000 mensen gevolgd.
Is het niet saai om zo'n stilleven op video te volgen? Nee, zegt Elena Johansson, een rechtenstudente uit Finland: "Er lopen eekhoorns rond." Johansson blijft regelmatig tot vier uur 's nachts wakker om het bord in de gaten te houden.
Community
Rond het Obama-bord is inmiddels een heuse online community ontstaan onder de naam CHAOS (Citizens Hanging Around Obama Sign).
Naast de videostream is het mogelijk om met andere 'bewakers' te chatten. Deze gesprekken gaan over de verkiezingscampagne, persoonlijke kwesties en natuurlijk het bord.
Omdat er over het algemeen weinig op de stream te zien is wordt door de bezoekers op de chat vaak opgewonden gereageerd op kleinigheden. Als een passerende auto zichtbaar is roept er altijd wel een chatter: "CAR!".
O'Merkley
Echte opwinding ontstond op de chat toen twee meisjes een keramieken tuinkabouter uit de tuin ontvreemdden. De tuinkabouter werd door de chatters O'Merkley genoemd, een combinatie van Obama en een lokale politicus.
Toen de chatters doorhadden dat de meisjes het op O'Merkley voorzien hadden werd opgeroepen 911 te bellen. Op dat moment werd de makke van de webcommunity duidelijk. Niemand kon immers in contact komen met Preston Fosback om hem te alarmeren.
"Ik voelde me hulpeloos", zegt Candice Smith die de diefstal live op de stream zag. De dag erna werd een minuut chatstilte in acht genomen ter nagedachtenis aan O'Merkley.
Video streaming by Ustream
De zestienjarige Preston Fosback werd er zo ziek van dat het Obama-bord steeds uit zijn tuin werd gestolen dat hij er een webcam op zette. Inmiddels volgen tienduizenden mensen het bordje online.
Na een dag werd de videostream van Fosback al door 450 mensen uit alle tijdzones gevolgd. 's Nachts wordt het bordje in de gaten gehouden door internetters uit Azië en Australië.
"We hadden niet de intentie om het zo groot te maken", zegt Fosback in de Wall Street Journal. "Het ging gewoon vanzelf." Inmiddels wordt de videostream wereldwijd door zo'n 40.000 mensen gevolgd.
Is het niet saai om zo'n stilleven op video te volgen? Nee, zegt Elena Johansson, een rechtenstudente uit Finland: "Er lopen eekhoorns rond." Johansson blijft regelmatig tot vier uur 's nachts wakker om het bord in de gaten te houden.
Community
Rond het Obama-bord is inmiddels een heuse online community ontstaan onder de naam CHAOS (Citizens Hanging Around Obama Sign).
Naast de videostream is het mogelijk om met andere 'bewakers' te chatten. Deze gesprekken gaan over de verkiezingscampagne, persoonlijke kwesties en natuurlijk het bord.
Omdat er over het algemeen weinig op de stream te zien is wordt door de bezoekers op de chat vaak opgewonden gereageerd op kleinigheden. Als een passerende auto zichtbaar is roept er altijd wel een chatter: "CAR!".
O'Merkley
Echte opwinding ontstond op de chat toen twee meisjes een keramieken tuinkabouter uit de tuin ontvreemdden. De tuinkabouter werd door de chatters O'Merkley genoemd, een combinatie van Obama en een lokale politicus.
Toen de chatters doorhadden dat de meisjes het op O'Merkley voorzien hadden werd opgeroepen 911 te bellen. Op dat moment werd de makke van de webcommunity duidelijk. Niemand kon immers in contact komen met Preston Fosback om hem te alarmeren.
"Ik voelde me hulpeloos", zegt Candice Smith die de diefstal live op de stream zag. De dag erna werd een minuut chatstilte in acht genomen ter nagedachtenis aan O'Merkley.
Video streaming by Ustream
|
Abonneren op:
Posts (Atom)