Hij hangt !

Ik had al gemeld dat dat ding dan nu eindelijk hangt. Eindelijk ja.
De titel van mijn eerste logje over die letterbak was gewoon Project klaar !! Hoe ironisch. Dat logje was dus van 5 oktober 2008.
Het duurde lang voordat ie geleverd werd, het duurde lang voordat ik 'm 'ns in elkaar ging zetten, het duurde ook lang om 'm in elkaar te zetten (aangezien hij ook weer uit elkaar moest omdat ie niet goed in elkaar zat) en het duurde lang om 'm te laten ophangen.

Zij * deed er gewoon maar een dag of wat over om het ding geleverd / inelkaar en opgehangen te krijgen, bij mij duurde alles bij elkaar dus zo'n jaar en 4 maanden.
Maar goed, hij hangt nu al een paar weken en aangezien we nu ook weer in ons huis wonen heb ik er een doekje over gehaald en gevuld met troepies.

Dussssss ... fotomomentje:




*) met het opzoeken van de link zie ik dat we precies dezelfde titel hebben gekozen... grappig. En jaja , ook voor de handliggend.

Updeetjes

Bouwvergunning schuur
Nou nou nou, het valt allemaal wel weer mee. Zou ik willen geloven. En het lijkt erop. Maar je weet het maar nooit.

Zoals ik hier beschreef was mijn 2e aanvraag kwijt, weg, niet aangekomen, of wel, maar dan verdwenen. Foetsie.
En om nou niet weer de inspectie over de vloer te hebben en alles te moeten uitleggen ging ik rapido aan de slag met het 1) opnieuw 6 x printen van de aanvraag 2) 6 x tekenen van de aanvraag met 2 handtekeningen per stuk 3) 6 x een foto met plattegrondje printen en uitknippen 4) weer een situatieschets maken en die weer 5 x kopieren. En natuurlijk een briefje typen, hoe het allemaal is gegaan en dat dit nou al de zoveelste keer is dat ik me suf kopieer.

De bedoeling was dat ik dit vorige week vrijdagochtend even af zou geven. Nog voordat we naar de Efteling zouden gaan. Maar hé, keep on dreaming, zou ik meteen tegen mezelf zeggen. Duhhuh, iedereen die ons een beetje kent weet dat dat dus noooooit zou gaan lukken. En inderdaad. Ik koos voor minder stres en meer plezier voor m'n kind en bedacht me dat ik dan doordeweeks voor m'n werk wel even zou gaan.
En dat kwam er dus ook niet van.

Dus dan maar op de planning om dan vrijdagochtend, mijn vrije dag, maar wat sneller op en aangekleed te zijn en langs het gemeentehuis te rijden.

Mijn getreuzel werd beloond. Want wat lag er gister op naast de deurmat ?? Een brief van de gemeente. Dat ze mijn aanvraag op 26 mei hebben ontvangen. Toevallig (?) dezelfde dag als dat ik gebeld heb en ze niks konden vinden. Ook apart.
Hopelijk komt het dan nu eindelijk allemaal goed.

De belastingdienst
Ik schreef hier het verhaal van de meneer van de belastingdienst die niet in mijn schoenen wilde staan.
N.a.v. de beschikking van de belastingdienst of ik even 5.000 euro wilde terug betalen heb ik natuurlijk bezwaar ingediend. Maar aangezien die hele beschikking voortkwam uit het feit dat zij mijn spullen niet hadden ontvangen OF niet akkoord vonden, dat weet ik dus niet, wilde ik wel even checken of mijn bezwaarschrift wel was aangekomen. Dus ik bel weer dat 0800 nummer.
Een vriendelijke dame. Kort samengevat.

Nee, ze kon niet zien of het binnen was.
Ik moest binnen 10 weken wel een beslissing in de bus hebben, maar eerder al een ontvangstbevestiging.
Ik uitte mijn verontrusting dat als ze het bezwaarschirft nu weer niet binnen zouden hebben en ze mij dus zouden aanmanen voor die 5.000 euro, dat ik dan de pisang was. En dat zij dan zouden zeggen dat ik niet op tijd een bezwaarschrift ingedient had.
Volgens de aardige mevrouw zou het dan voldoende zijn als ik een kopietje had. Waarop ik verbaasd zei: maarreh, met alle respect, het feit dat ik een kopietje heb is toch geen voldoende bewijs dat ik het verhaal heb opgestuurd.
Volgens haar wel. Volgens haar was het voldoende bewijs als ik wel een kopie had maar geen origineel. Dan had ik aangetoond dat ik mijn uiterste best had gedaan. Sorry?
Nou ja, heel fijn hoor, als dat zo zou werken inderdaad. Maar ik geloof er niks van. Ten eerste zou iedereen logisch denkend mens toch kunnen bedenken dat dit geen bewijs is en ten tweede is de belastingdienst wel het toppunt van bureaucratie, dus niet binnen is niet binnen. En wiens schuld dat dan is, swah.

Ik denk dat ik nog even een weekje wacht. En als ik dan nog geen ontvangstbevestiging heb, dan stuur ik de hele zooi maar nog een keer. Maar dan aangetekend. Dat lijkt me nou wel voldoende bewijs.

De klikobak van de buren
Was dus weg. Dacht ik. Bleek mee te vallen.
Hij was er best nog wel. Verscholen ver achter de schuur.
Pffff.

Bouwvergunning opbouw
Is wel binnen.

Tegels keuken
Liggen nog steeds in de gang te liggen.


Letterbak
Hangt nog steeds niet aan de muur.

Laatste blubdate

En dus ben ik de hele dag de pagina van The Toy Society aan het refreshen, want je weet maar nooit.
En net, een paar minuten geleden, staat er ineens een nieuw berichtje op.
Met een grote foto. Zonder Blub, maar wel met een heel schattig (ik denk) Chinees meisje en haar oma.

Joehoe! Blub is gevonden. Gister.
Wat een blijheid op deze grauwe dag.

Voor de foto en het mailtje van de oma, klik hier.

Weer een blubdate

Zeg, kan iemand Blub niet even gaan halen? Gister lag ie er nog steeds. Zielig alleen.
Aangezien het hele Blub gebeuren op de emotieschaal aardig aan het verschuiven is van "joeohoe, wat leuk enzo" naar "grrr, schiet eens op" vind ik dat ik Blub blogtechnisch best een beetje uit mag melken. Dus.

Dat gezegd hebbende ben ik dus ook meteen klaar, want er valt dus niks meer te melden over Blub.
Behalve dan dat ie eindelijk ook op de site van The Toy Society vermeld staat en dat ie gelukkig onder een afdakje ligt en dus droog.
Misschien is het restaurant wel gewoon een paar dagen dicht geweest. Of misschien is dit helemaal niet de ingang. Maar de uitgang.... en dat ze Blub dus alleen zien als ze ook nog even achterom kijken. En waarom zouden ze dat doen?

Misschien moet ik Blub verplaatsen. Toch maar naar die bushalte. Of ergens aan een voordeur hangen ofzo. Of misschien moet Blub van dat hele terrein af en ergens bij een school gedropt worden.

Vandaag was het "blijf binnen en doe niks-dag" dus heb ik niet gekeken. Morgen na m'n werk ga ik dan maar nog een keer kijken. Pfff. En dan beslis ik.

Blubdate

Dus ik rij nu op klaarlichte dag het terrein op, richting de plek waar ik Blub gedropped had.
En nu zie ik pas dat het helemaal niet de receptie is waar ik 'm heb achtergelaten, maar het restaurant ofzo.

Ik had bedacht dat het eruit moest zien alsof ik naar binnen zou lopen en dat ik dan, vlak voordat ik naar binnen zou gaan een gebaar zou maken als: oh stom, ik ben iets vergeten. En dat ik dan dus vanachter mijn zonnebril snel een blik opzij zou werpen naar de drop-plaats van Blub.
Maar die deur ging helemaal niet open en ik zag Blub al lang voordat ik sowieso bij die deur was. En aangezien die deur niet open ging en ik verder ook geen mensen zag heb ik mijn optreden als actrice nog maar even in de ijskast gezet.
Hij lag er dus gewoon nog te liggen. Wel een beetje sneu, voor mij dan eigenlijk...
Ik weet dus niet of het restaurant misschien gewoon de hele dag dicht was, of wel open, maar dat niemand Blub gezien heeft. Of wel gezien maar niet meegenomen...

Ik heb Blub dus maar even meer in het zicht, vlak voor de deur gelegd.

Morgen weer kijken.

Free Blub

Ik heb afscheid genomen van Blub.

Ik had bedacht dat ik Blub maar moest droppen als er niemand in de buurt is. En op zo'n groot terrein als waar ik 'm wil droppen lopen overdag altijd wel mensen rond.
En dus had ik me bedacht dat ik na mijn dierenambulance-dienst van vanavond even het terrein op zou rijden en Blub zou droppen bij de receptie van het terrein.

Pikkedonker was het er. En best een beetje eng eigenlijk. Ik had heel erg het gevoel dat ik iets deed wat niet mocht.
Ondanks dat ik mijn dierenambulance-kloffie aan had en er dus heel opvallend en alles behalve als een inbreker uitzag. En ondanks dat ik best een goed en lief en aardig verhaal te vertellen had. ALS er een beveiligingsmeneer even zou komen vragen wat ik in hemelsnaam om 23.30 uur bij de dichte receptie deed.
Dus ik reed naar de receptie. Durfde niet Bedacht me en reed door. Misschien toch maar bij de bushalte op het terrein?


Bij de bushalte gekomen leek me dit ook geen goed idee, dus weer terug naar de receptie. Hier brandde wel licht, dus misschien was er nog wel iemand binnen? Maar niemand te zien. Ik misschien wel op de camera's?
Dus ik loop naar de automatische toegangsdeur, hard hopend dat ie niet open zou gaan, en drop Blub op het muurtje en maak snel een foto. Tegelijk hoor ik stemmen. Niet al te ver weg.

Jaha, op dat muurtje ligt Blub wel heel erg in het licht en het zicht. En als er dan Koninginnedag-afdruipende dronken gasten over het terrein zouden lopen dan zou Blub misschien wel in verkeerde handen vallen.
En dus verplaats ik Blub naar een plantje bij de ingang en maak heel snel een foto. Op de verkeerde flitserstand. Grrrrr. Goede stand instellen en nog een keer proberen.

Snel terug naar de auto en zonder licht rij ik weg. Ik voel me net een kleine crimineel. Alhoewel ik natuurlijk niet weet hoe dat voelt. Eigenlijk.


Als ik thuis ben heb ik eigenlijk een beetje spijt. Ligt Blub daar wel duidelijk genoeg?
Ik ga morgen maar even kijken.

Blub is ready to go

Nou, het pakketje is klaar.

Knuffel. Check. Plastic zakje tegen het Hollandse weer. Check. Briefje over het melden op de site. Check. In zelf gefreubeld envelopje. Check. Kaartje dat het een gevalletje "meenemen zonder te betalen en zonder te jatten" is. Check. Verhaal over Prins Blub. Check. Mooi.

Ik ben van plan om Blub achter te laten bij Huize Ursula. U weet wel, van zuster Ursula, maar dan anders.

Huize Ursula ligt een paar meter verderop. En in Huize Ursula wonen gehandicapte kindjes. Vooral geestelijk gehandicapte kindjes. Dus dat leek me leuk. Om Blub daar dan te deponeren.

En ook omdat die kindjes misschien wel blijer zijn met Blub dan een kindje zonder handicap. Of is dat nou weer raar om te zeggen?

Blub mag nog 2 nachtjes hier logeren. Want ik ga 'm niet met K-dag droppen. De kans dat ie dan gevonden wordt door een "zomaar iemand" is dan groter. Het terrein van Ursula is namelijk gewoon vrij toegankelijk en je kunt hier bijvoorbeeld best lekker wandelen.

En dus gaat Blub vrijdag richting z'n nieuwe huisje. Dusseh, doei hè Blub.

Blub de prins

Maandag weet ik het. Blub is een prins. Om zijn simpele uiterlijk op te leuken wordt ie maar een prins dan.

En wat spreekt het meest tot de verbeelding van een jongetje (geen meisje, want Blub is niet roze, dus het zal wel een jongetjesvinder worden denk ik)? Nou eigenlijk dus een piraat of een ridder ofzo. Maar die kan ik niet maken, dus een prins it's gonna be.

Dus moet Blub een kroontje. Van goud. En bij gebrek van gouden stof dan maar van gele stof. Maar die heb ik natuurlijk ook niet. Gele stof.

Dus waar haal ik zo snel gele stof vandaan voordat mijn vlaag gedoofd is? Niet vlakbij mijn werk en ook niet vlakbij mijn huis. En op een werkdag echt geen tijd om op zoek te gaan naar een stoffenwinkel ofzo.

Onderweg naar huis rij ik wel langs een Praxis waar ik nog even heen moet i.v.m. hor-aankopen. En daar verkopen ze toevallig gele vaatdoekjes. Bij de Praxis, ook raar. Maar goed, altijd makkelijk veel vaatdoekjes in huis te hebben. En dus ook makkelijk om te verknippen tot kroon.


Dus nu heeft Blub een kroon. Nu nog een verhaal.

It's the thought

that counts. Dat hou ik mezelf dan maar voor.

Van de week kwam ik na een paar keer doorklikken op de site van The Toy Society . Een Australisch kunst-gebeuren-initiatief.

Kort samengevat: maak een speelgoed-knuffel-ding en laat deze ergens op straat achter. Maar wel zo dat het duidelijk is dat de vinder de knuffel mag houden. Zomaar. Voor niks.

Een foto van de knuffel en de locatie worden geplaatst op de site en de vinder wordt, middels een briefje bij de knuffel, gevraagd te laten weten dat hij / zij de knuffel heeft gevonden.

Leuk idee. En best spannend ook wel. Dat je iets ergens achter laat en dat iemand anders er dan mee aan de haal gaat.

Ik heb wel eens verteld van mijn vlagen. Nou, dit is er weer 1 dus. Zondag kreeg ik het in m'n bol Ik moest een knuffel gaan maken.

Hoe in godsnaam. Geen idee. Waarvan? Geen idee. Natuurlijk heb ik geen lapjes stof in huis ofzo (duh) en zondag, dus winkels dicht. Een oud (schoon) T-shirt dan misschien? Net allemaal weggegooid natuurlijk. Ah, misschien heeft Timmy wel iets van een knuffel waar ik iets mee kan. Nee nee, geen kindermishandeling. Natuurlijk zou ik er 1 gepakt hebben zonder emotionele waarde en waar hij ook nooit naar omkijkt.

Maar dan zie ik op de stapel "moet nog naar zolder" en achtergebleven kerstmuts. Zo'n goedkope van een soort vilt. Ha, dat is het !

Uit mijn knutsel-hutsel kast (ik wou doos zeggen, maar dat staat wat raar, een knutsel-hutsel-doos) haal ik wat versiersels tevoorschijn en na een avondje knippen en naaien is Blub geboren.

Trots op mezelf. Best knap voor iemand die het aantal aangezette knopen op 1 hand kan tellen.

Natuurlijk is Blub wel een beetje simpel en zou ik echt niet weten wat iemand met Blub zou moeten. Dus moet ik Blub maar een beetje opleuken met een leuk levensverhaaltje ofzo. En daar ga ik dus nu over nadenken.

Over het levensverhaal van Blub. Dus. Schijnbaar heb ik niet veel beters te doen.

Gelukt !

Zijn jullie al letterbak-moe? Ik wel.


De constructielijm was ondertussen van mijn vingers afgesleten en m'n hand deed geen zeer meer. En aangezien het ding toch wel in de weg stond deed ik vandaag dus maar weer een poging.


Resultaat:


*) 1 keer heel hard met de hamer op m'n duim geslagen

*) meerdere keren constructielijm van zo'n houte pennetje moeten schrapen omdat gelekt was en hard was geworden en de plankjes niet meer op elkaar aansloten

*) 1 keer met zo'n houte pennetje DOOR de plank gegaan (oeps, schijnbaar niet genoeg in de plank geslagen)

*) bij die andere houte pennetjes dus nog maar eens flink geramd. Zonder resultaat. Met dank aan de constructielijm. Resultaat van deze aktie: houte pennetjes die een platgeslagen kopje hadden waardoor ze niet meer in de gaatjes paste en dus bijgeslepen moesten worden met een schroevendraaier


Maar hij klopt nu wel en hij staat dus. Nog steeds midden in de woonkamer. Want we zijn er nog niet. Dit was eigenljk pas fase 1.


Nu moet ik de ophang-dingen er nog opschroeven (als ik eruit ben welke kant ik boven wil hebben). Ding ophangen. En dan die andere plankjes van de muur ernaast er nog afhalen / gaatjes dichtsmeren en oververven.


Hoezo dacht ik dat dit project in 1 x klaar zou zijn?

Letterbak in vuilnisbak ?

Ik wilde eigenlijk een logje schrijven over 1 april en de grappen die ik heb meegemaakt. Maar ik voel me niet zo in de grap-modus op dit moment.

Om 21.00 begon ik dan eindelijk om die XL letterbak in elkaar te zetten. Het begon lekker. Het gereedschap en de lijm enzo lag nog klaar van Toon de rommelvreter.
Stap 1: al die klote houten staafjes insmeren met lijm en er dan met een hamer op rammen om ze in de net niet passende gaatjes te krijgen.
40 van die klote dingen en iedere keer weer die lijm neerzetten waardoor je er iedere keer weer op moest wachten totdat er wat uit dat flesje kwam.
Houtlijm had ik niet, dus gesmeerd met contructielijm, dan natuurlijk in de loop van de minuten ging lekken op de andere plankjes / mijn vloer / de tafel en de eetkamerstoel.

Vervolgens begon de puzzel. Welk plankje moet waar.
De plankjes hadden op de tekening allemaal een lettercode, maar er stond nergens uitgelegd welk plankje dan bij welke lettercode hoorde.
Dus ik ga aan de schroef en de slag. Letterlijk aan de slag. Met de hamer, maar ook met de muis van m'n hand.
Die doet nu zwaar zeer. Net als m'n ego.

Eigenlijk had ik het moeten weten. Het is namelijk altijd zo. Altijd. Als ik iets in elkaar ga zetten dan kom ik er altijd op het einde achter dat er iets niet goed zit. Hoe goed ik ook m'n best doe en oplet. Het gaat nooit in 1 keer goed. Want wat gebeurde er, nadat ik al 2 uur bezig was?

Alle plankjes op de 2 zij (of onder) planken na zaten erop. Dus alleen nog die 2 laatste. En die paste niet. Huh, hoe kan dat dan ?

Nou, omdat er dus schijnbaar ergens iets verkeerd zit. 2 vakjes verkeerd om. Maar vakjes kun je niet zomaar omdraaien. Dan moet je de plankjes om het vakje heen omdraaien. En dat zijn er nogal wat.

Alles moet dus weer uit elkaar. Als dat nog lukt met die constructielijm. Dat ga ik dus nu echt niet meer doen.

Misschien moet ik het maar zo laten als het is en die zijplanken er gewoon tegenaan schroeven. Of vragen of Ro ze er even tegenaan schroeft, das misschien beter.
De kans wordt steeds kleiner dat dat ding ooit opgehangen gaat worden.

En ik heb dus pijn aan m'n hand. Gebeurt ook vaker, omdat ik dan te hard timmer met m'n hand.

Wat een K-dag !

Pffff ... wat een K** dag. En waarom zou ik dat eigenlijk niet gewoon voluit typen? Een KUT dag dus.

En het jammere is dan ook nog dat ik er eigenlijk niet over kan bloggen. Want tactisch misschien niet handig zeg maar. Tis tenslotte een openbare blog.
Het komt neer op gedoe. Gedoe met de achtertuin. Meer kan ik er nog effe niet over zeggen.

Vanmorgen gingen we terrastegels uitzoeken, en borderstenen. Dat ging goed. Althans, ze zijn besteld, we hebben ze nog niet natuurlijk. Levertijd een week. We wachten af.
Nou ja, en toen dan toch maar die tegels van de keuken ophalen. We lopen naar de balie om te melden dat we de tegels komen halen. Natuurlijk is er iets mis met ons ordernummer waardoor er even geen factuur uitgedraaid kan worden. Natuurlijk.
Maar het geeft niet, want Timmy moet plassen. En poepen. En dat duurt wel even, want hij heeft ineens een soort angst voor lampen op een toilet ontwikkeld. Niet op ons eigen toilet, maar wel op die van andere, die lampen hebben die op ballen lijken. Want die vallen ... uhuh.

Dus als we terugkomen van het toilet is daar de factuur en de mededeling dat we om de hoek bij Jaap de tegels op kunnen halen. Ik ben al voorbereid op fouten.

Ik maak de doos open om te controleren of de tegels goed zijn en ineens begrijp ik waarom het waarschijnlijk zo'n gedoe was om een kloppende orderbevestiging te krijgen (zie alle blogjes hiervoor).
De door mij bestelde tegeltjes zijn allemaal rechthoekig, behalve de 3 tegels met de boven- en zijkant afgerond, die zijn 4kant. En bij 4kante tegels maakt het niet uit of je de rechter of de linker zijkant afrond, want die draai je een stukje en dan klopt het. Maar bij rechthoekige gaat dat niet op.
Dus dan heb ik allemaal rechthoekige tegels ... met uitzondering van 3, die zijn dan 4kant. Nah ja. Kijk als het niet anders kan, dan maar niet, maar ik wil het wel even weten. Dus ik weer terug naar de balie met die 3 4kante tegels en leg het verhaal uit.
De meneer die het begintraject zo langdradig had gemaakt werkt er niet meer. Verbaast me niks. Dus komt er iemand anders naar beneden. En wat blijkt. Tsja, de maat stond wel op de orderbevestiging en die heeft u wel getekend.
Zucht.
Ja, daar had ik dan niet opgelet. Heb ik helemaal niet aan gedacht om daarop te letten. Het leek mij toch eigenlijk heel logisch dat als je rechthoerkige tegels besteld, dat ze dan allemaal rechthoekig zijn. Niet dus. En wel getekend. Nog een zucht.
OK, nou, bestel dan maar 3 rechthoekige met afgeronde hoeken. Die bestaan namelijk gewoon wel, leren we na een telefoontje aan de leverancier.

Niet erg bevredigend allemaal.

Als ik bezig ben Timmy's loopfiets in elkaar te zetten komt de tuinman wat zenuwachtig binnen. Ehm, bouw- en woningtoezicht staat in de tuin.
De mannen willen weten wat we doen. Ehm, tuin aanleggen. Schuurtje / vlonders / terras / kunstgras. Onderheid terras? Nee, onderasfalt terras.
En vervolgens ontstaat er een gesprek over de "misschien nodige bouwvergunnig voor de schuur"... oh oh ... nooit bij stil gestaan.
Het komt erop neer dat Ro maandag even langs de gemeente moet met de maten van de schuur om te bekijken of we een bouwvergunning moeten aanvragen.
Zo ja ... verwacht ik geen problemen, maar het gaat natuurlijk weer heel lang duren allemaal.

Zucht.

Om dan vervolgens de dag af te sluiten met een sagarijnige Timmy die 's middags wel in z'n bedje heeft gelegen, maar niet heeft geslapen. En, blijkt ineens, wel in z'n bedje heeft geplast. En die vooral ook echt niet op zijn nieuwe loopfiets wil. Nee hoor, dat hele kleine plastic fietsje is veel leuker. Ik denk dat we die morgen niet meer kunnen vinden.

Project achtertuin

Ben een beetje inspiratieloos.
En niet omdat ik nou niks te vertellen heb ofzo. Ik kan de onderwerpen wel verzinnen, maar de verhalen komen gewoon niet.
Peuterzwemmen met Timmy, de ringen van mijn oma (die volgt vast nog wel) of het in elkaar zetten van Toon de rommelvreter, en het weer uit elkaar halen van Toon omdat de scharnieren binnenstebuiten zaten en het weer in elkaar zetten van Toon en het weer uit elkaar halen van Toon omdat de scharnieren ondersteboven zitten en dan weer in elkaar.

Of de tuin. Dat is nu wel het grootste ding.

4,5 jaar wonen we hier nu en eindelijk krijgen we een achtertuin. Maar dat heeft nog wel wat voeten in de aarde. Of in het asfalt in ons geval.
Wij hebben namelijk achter ons huis een grote asfalt-vlakte. Met daar onder een heleboel puin. Van stenen tot oude autobanden tot ... nou ja, van alles. En dan kan je dus niet even een grasmatje neerleggen. Op asfalt.
Of zomaar even een terrasje tegelen. Dat kan niet, want dan loopt het water weg met het zand waar de tegels in liggen en dan is het daaaaaag terras. Dus dan moet je die tegels in cement leggen. Zegt de 1. Maar de ander zegt weer dat zand wel weer kan.

Enneh, gras kan ook wel, maar dan moet je dat puin weg laten graven en een heleboel aarde storten en dan kan je er een grasmatje op kwijt. Maar dat doen ze niet voor niks natuurlijk, dat puin weggraven, daar gaat heel wat werk en dus geld in zitten.

En je kan wel iets met potten ook. Maar daar zijn wij niet goed in in potten. Die moet je namelijk water geven... en dat vergeten wij nogal eens. En dan gaan de bloempjes in de potten dus dood. Dus dat is eigenlijk geen optie.

En dan hebben we nog het terrasje dat er nu ligt, wat willen we daarmee. Effe recht laten leggen met dezelfde stenen ? Nieuwe stenen ? Of toch maar vlonders.
Vlonders it is. Hout of kunststof? Bruine of grijze? Met de kleine ribbels of de grote ribbels naar boven?
Ook nog verlichting erin? Wat voor spotjes dan en hoeveel en waar moeten ze heen schijnen en hoeveel lichtknopjes / groepen wil je hebben?
En het pad naar het hek om de tuin te verlaten? Tegels, vlonders, verlichting? En wat voor hekje wil je en hoe hoog moet de omheining worden? En de schuur, hoe groot moet die? En moet die een plat dak of een puntdak? En moet de vloer van steen of van hout? En die bomen? Wat voor bomen? Oh en u wilt verlichting op de bomen, wat voor lampjes en hoeveel. En die ene boom die we nu weggehakt hebben ... laat die andere boom nu wel erg goed zien. En die is wel erg slecht, moet die boom ook niet weg? En wat doe je er dan voor in de plaats? En wat voor kleur rubber tegels wil je eigenlijk? En de border voor die plantjes, wat voor stenen? En wat voor plantjes?
Oh en je wilde toch een veranda-idee? Nou dan heb ik hier een voorbeeld van hekjes, of wil je liever deze?
En het pad naar de schuur, moet dat recht of krom en met welke tegels moet die en met wat voor lampjes moet die verlicht worden?

En dan hadden we eindelijk de tegels voor het terras uitgezocht en dan roept er iemand dat je daar dus echt niet met blote voeten op moet gaan lopen, want dan haal je ze open. En, met een blik op Timmy, dat het voor kleine kinderen misschien ook niet zo handig is, die scherpe randjes.
Dat hadden aaaaaaal die andere mensen allemaal niet gezegd. Ik ga natuurlijk geen risico's nemen met de voetjes van mijn skatje, of die van mezelf dus moeten we andere tegels.
En wel snel. Want de tuinman moet weten hoe hoog ze zijn, want die moet zand (toch zand) bestellen en storten. En hij kan ook de schuur niet neerzetten als ie niet weet hoe hoog de stenen en dus het terras gaat worden.

Oh ja, en die schuur.... die is toch wel heel erg groot. Ineens.
Ik ben zo slecht in het inschatten van groottes, dus ik riep: doe maar de grootste, lekker veel ruimte voor de bakfiets en alle andere ellende die in een schuur moet staan.
Op de tekening zag het er wel OK uit. Maar nu zie ik het afgebakende stukje ... en dat is dus best wel een heel groot stuk.

Zucht.

Maar ach, het is nu eenmaal al besteld en geleverd en lelijker dan een plak asfalt kan het niet worden.

Updeetjes

De beker haha, ik heb er weer 1. Al een tijdje eigenlijk, een maandje ofzo. Dat heeft dus ruim een maand geduurd voordat er weer een nieuwe was. En hij is nog heel.

Project achtertuin is in progress. De tuinmannen doen hard hun best om door het asfalt te breken en stuiten daarbij natuurlijk op allerei moeilijk te breken puin en stenen waardoor alles langer gaat duren dan gepland.
Foto's volgen nog.

Project voortuin is even on hold (wat een engelse termen allemaal). Eerst maar de steigers in de tuin voor de opbouw en daarna zien we wel weer verder.

Project opbouw, het wachten is op de gemeente voor het afgeven van de vergunning. Ze hebben nog iets van 2 - 3 weken de tijd, dan is de maximale termijn van 3 maanden verstreken.

Project keukentegels, we hebben ondertussen 3 brieven gekregen met het verzoek ze op te halen. Bellen is schijnbaar erg moeilijk voor de mensen van deze zaak. We zullen ze eerdaags maar gaan halen.

Project letterbak, ehm ... nog steeds naast die piano.

Blij

De gemeente vindt het goed ... ratadatadat ... de gemeente vindt het goed.
Althans, ze moeten nog wel de bouwvergunning afgeven, dat dan wel, maar daar verwachten we (=aannemer) niet zoveel problemen mee.
Als we ons aan de bouwregels houden is het namelijk goed. Wij kennen namelijk geen welstandscommissie hier in het deurp.
En als we (=aannemer) snel de nieuwe tekeningen inlevert dan gaan de 3 maanden die max. staan voor een vergunning niet opnieuw in en kost het ook geen tijd.

En dus kan ook de tuinman aan de achtertuin beginnen.

Nou ja zeg, wat een goed nieuws allemaal. Zou ik dan deze zomer een tuin hebben? En misschien ook al een opbouw? En heel misschien ook wel een betegelde keuken, want als die aannemer er toch is ... (en ik dan eindelijk die tegels opgehaald heb).

En dan gaan we ook nog morgenochtend op vakantie ... ratadatada ... en er ligt veel sneeuw ... ratadatada.

Updeetjes

En daar zijn we weer met wat updeetjes.

Project letterbak. Status onveranderd. Zit nog steeds in de doos waarin ie is bezorgd, naast de piano.
Stalkers. Status onveranderd. Zijn er nog steeds.

Timmy zonder luier. 2 nachten goed gegaan, 2e nacht zelfs zonder 's avonds te laten plassen.

Project achtertuin. Stapje gezet. We hebben een tekening van de tuinman en de tuinman staat de springen om te beginnen maar moet wachten op de uitkomst van project opbouw.
Project voortuin. Status onveranderd. Nog steeds lege zooi. En gelukkig maar, gezien aanpassing van project opbouw.
Project opbouw. Status: stapje terug. We zijn van gedachte veranderd, opbouw meer aan de voorkant dan aan de achterkant. Veel meer voordelen. Nadeel, we moeten opnieuw naar de gemeente. Groot voordeel, ze kunnen vast beginnen met de achtertuin... als tenminste de gemeente akkoord gaat.
Gelukkig hebben we de voortuin nog niet opnieuw laten bestraten. Als er straks steigers enzo komen te staan. Aannemer gaat volgende week naar de gemeente en dan weten we meer.

Project tegels. Status onveranderd. Ik hoop dat ze flink in de weg liggen in het magazijn daar.

Vlagen

Heb ik last van, van vlagen. Althans, zo noem ik het, vlagen. Creatieve vlagen.

Hmm … nou ja, ik zou mezelf nou niet kunstzinnig willen noemen, het is eerder gefreubel. En gefreubel noem ik dan voor het gemak maar even creatief. Dat klinkt serieuzer.

Zo 1 keer in de zoveel tijd krijg ik zin om iets te freubelen, te maken, te pielen. Ik begin dan heel enthousiast met een idee en kan niet wachten om de bijbehorende materialen te kopen. En dan ook meteen van alles. Dus niet 1 potje verf, maar wel een heleboel, want stel je voor dat je net op zondag aan het freubelen bent en je wilt een andere kleur, dan heb je een probleem. En dat willen we niet hè, problemen op zondag. Dus om dat te voorkomen koop je dan heel veel kleuren, waar je het grootste deel niet van nodig blijkt te hebben. Net als al die kwasten waar je er dan voor de zekerheid een aantal van koopt en waarvan blijkt dat je een nog groter aantal in de kelderkast had staan … voor de zekerheid.

Het probleem met mijn vlagen is juist dat ze vlagen zijn. Ik begin dus heel enthousiast, met alle zooi uitgestald op de eettafel en heb dan halverwege geen zin meer en maak het kunstwerk vervolgens maar half af. Laat de zooi, tot ergernis van schoonmama, heeeel lang op de eettafel staan of liggen (omdat ik dan denk: als ik het nu opruim in de kast dan komt er echt nooit meer iets van) waarna het uiteindelijk na lange tijd alsnog in de kast verdwijnt.

Probleem 2 met mijn vlagen is dat ze iets te ambitieus zijn. Ik ben namelijk helemaal niet zo handig. Ik kan wel leuk dingen verzinnen (vind ik zelf), maar hoe ik ze dan moet gaan maken … geen idee. Zo had ik ooit bedacht dat ik een kamerscherm ging maken. Zo´n Japans-achtig ding. Tegenwoordig kan je die vast overal voor een habbenkrats kopen, maar 10 jaar geleden niet. En ik wilde er 1. Zo´n raster met doek ertegenaan gespannen. Klinkt simpel toch?
Dus ik kocht hout en verf en doek en spijkers. “Spijkers ?” riep Ro. “Hoe ga je dat doen dan met spijkers? Timmeren in een raster? Enneh, is dat dan wel stevig genoeg?” Nooit aan gedacht natuurlijk. Uiteindelijk heeft Ro het scherm in elkaar gezet (met schroeven en metalen plaatjes) en het doek er tegen aan geniet en heb ik alleen maar het raster geverft.

Hiervan geleerd hebbende heb ik op dezelfde manier een klimrekje voor m´n klimop in de tuin gemaakt, ook een raster. Kon ik ´m namelijk zo groot maken als ik zelf wilde in de juiste kleur.
Gevolg: verkeerde hout en verkeerde verf. Na een jaar was het rekje weggerot.

Ik ben trouwens niet altijd zo´n freubelaar geweest, dat kwam ineens opzetten. Het begon zo´n 11 jaar geleden met crepe-papier zonnebloemen (jaja, ik weet het, hoe truttig, maar ik had nep zonnebloemen op het toilet staan en wilde er nog meer maar kon ze niet meer kopen en dus ben ik ze maar zelf gaan maken) en het eindigde met een groot dienblad. Leuk, dacht ik, zo´n groot dienblad voor op de bank, makkelijk voor m´n kopje thee. Dan verf ik ´m en teken ik er net zulke leuke bloemen op als die op mijn zitzakpoefding staan.
Dus ook sjablonenplastic gekocht. Bloemen overgetrokken en uitgeknipt en vastgeplakt op het dienblad. Maar zoals ik al zei, ik ben dus niet zo handig. Verkeerde verf gekocht (namelijk acrylverf bij de Gamma ipv uit een knutselzaak en dus veels te dik) waardoor de verf niet mooi binnen de lijntjes bleef. Gevolg: geen zin meer en een dienblad met halve bloemen die schoonmama uiteindelijk afgemaakt heeft naar eigen inzicht en die nu achter de bank staat. Omdat op de bank eigenlijk vooral niet zo handig is omdat Timmy daar graag met z´n autootjes rijdt.

Ik ga jullie niet verder vermoeien met al mijn mislukkingen of half afgemaakte projecten (alhoewel dat scheve prikbord wel grappig is), daar heb ik dan mijn collega´s voor. Die vertel ik iedere keer heel enthousiast over mijn nieuwe ideeen en projecten om ze daarna maar stil te zwijgen en te hopen dat niemand er meer over begint.
Het enige freubelproject dat ik nog wel even wil noemen omdat ik er wel blij mee ben en die ook wel aardig gelukt is zijn mijn figuurzaag-figuren. Begonnen in mijn zwangerschap met een heleboel kleine kroontjes voor de babykamer en geeindigd met een paar letters voor mijn slaapkamer (ik hou van letters). Waarschijnlijk hebben mijn hormonen een handje geholpen met afmaken…

En waarom nou dan toch dit hele verhaal ? Nou ik bedacht me vanmorgen dat dit bloggen misschien ook wel zo´n vlaag is. Dan niet in de constructieve categorie, maar in de digitale (want die heb ik ook nog, digitale vlagen). Want het voelde als een aflopende vlaag. Nog niet klaar, maar ook niet zo´n zin meer…. Geen inspiratie. Totdat dit blogje dan ineens kwam binnenzetten.

Tegels - en we gaan weer door

25-11 was de laatste post ... dat ik dan toch eindelijk m'n orderbevestiging getekend terug had gestuurd.

Nou, het was natuurlijk erg mooi geweest dat ik nu kon melden dat ik bericht had dat ik de tegels af kon halen... erg mooi wel. Gelukkig had ik hier al niet op gehoopt.

Nu ... wat is het ... ruim 2,5 week absolute radiostilte. Ik snap het wel. Ik had ze gevraagd mij het even te bevestigen als ze de tegels besteld hadden.
Tsja en als je ze dan nog niet besteld hebt .... 2,5 week later, dan laat je natuurlijk niks horen, stel je voor... en stel je voor dat je ze ook zou gaan bestellen.

Welnee, daar moet je dan eerst als klant zelf weer over bellen, bijna afgescheept worden door de telefoniste omdat de meneer die het in behandeling heeft even met klanten bezig is en dat ze wel een briefje sturen als het binnen is ... geen briefje = niet binnen.
Na mijn vraag of ze misschien even in het systeem kon kijken wanneer ik eea kon verwachten werd ik doorverbonden met een andere collega die vervolgens alleen maar in het systeem kon zien dat er nog niks besteld was.... of ik wel een getekende orderbevestiging had teruggestuurd .

Grrrrrrrrr !!

Ja, op 25-11 per e-mail aan je collega MW.

Hij ging het uitzoeken en mij terugbellen wanneer ik eea zou kunnen verwachten.
Heb hem ook nog maar eens vriendelijk verteld dat ik er eigenlijk al erg lang klaar mee was, maar dat die tegels zo leuk zijn... maar dat ik nu toch echt wel een klacht in wil gaan dienen en wilde graag weten waar ik dat dan kan doen.

Moest ik even naar de site gaan, daar stond wel een e-mail adres....

Dit was dan wel de eerste medewerker die zich aan zijn woord hield, want vanmiddag had ik een voicemail van weer een andere collega die ook niet precies wist wat er mis was gegaan, maar dat het dan nu wel besteld is en dat die tegeltjes met die afgeronde hoeken een iets langere levertijd hebben en dat het nu de verwachting is dat ik in week 3 (12-01) eea geleverd krijg.

Als dit al zo zou zijn dan duurde het hele verhaal 4 maanden ... ik denk dat ik ze ook maar 4 maanden op hun betaling laat wachten.

Oh en trouwens, ik had de naam van deze ballentent nog niet genoemd geloof ik... het gaat om de Carpentier in Aalsmeer.

Tegels - een updeetje

Het was te volgen via Twitter ...

Maar aangezien er maar bar weinig mensen zijn die ik ken (eigenlijk maar eentje) die Twitteren, hieronder een overzicht (van onder naar boven lezen).

Met andere worden, ik heb eindelijk een voor akkoord getekende orderbevestiging kunnen terugsturen.... JOEHOE !!

Vervolg: hier.

Tegels - een up-date

Een up-date inderdaad ... nog geen happy end.

Eigenlijk is er na mijn log van 4 november niks veranderd.

Op 4 november heb ik de meneer in kwestie weer eens een mail gestuurd met het verzoek de orderbevestiging aan te passen.
Op maandag 17 november ben ik maar eens gaan bellen, deze meneer is duidelijk niet zo digitaal, dus misschien heeft ie een mondeling zetje nodig.

Meneer is vrij en ik krijg een aardige collega. Ik leg het probleem uit en laat ook even vallen dat ik het nu toch wel zat begin te worden.
Aardige collega is de volgende dag vrij en zal dus wel even een mailtje sturen. Aardige collega is iets digitaler en heeft mijn e-mailadres uit het dossier opgeduikeld en stuurt mij dus een CC van de mail.
In de mail staat (weer) wat er moet gebeuren met de orderbevestiging + het verzoek:

quote: Graag aanpassen en spoedig contact opnemen met de klant! unquote

We zijn een week verder en taal noch teken van de meneer in kwestie.
Ik ga dus maar weer bellen.
Meneer is weer vrij cq werkt dus niet op maandag, dus vraag ik naar de aardige collega. Die probeert eerst even of ik niet gewoon morgen terug kan bellen, maar hoort wel aan mijn reactie dat ik het toch wel heel erg op prijs zou stellen als zij er ook even een mailtje aan wijdt.

Zo gezegd zo gedaan, ik krijg weer een CC. De tekst: Paul, wil jij a.u.b. spoedig contact opnemen met mevr., tel: xxxx-xxxxxx?
Klant wacht op de orderbevestiging.

Morgen maar weer een poging wagen om Paul te pakken te krijgen.

Als ik al niet zo lang aan het zoeken was geweest had ik het hele verhaal allang afgeblazen ... en mijn nieuwe badkamer gaat daar ook zeker niet gekocht worden.

Pfoeh, ik kan er zo langzamerhand een aparte categorie voor opzetten.

Vervolg: hier.