Hij hangt !

Ik had al gemeld dat dat ding dan nu eindelijk hangt. Eindelijk ja.
De titel van mijn eerste logje over die letterbak was gewoon Project klaar !! Hoe ironisch. Dat logje was dus van 5 oktober 2008.
Het duurde lang voordat ie geleverd werd, het duurde lang voordat ik 'm 'ns in elkaar ging zetten, het duurde ook lang om 'm in elkaar te zetten (aangezien hij ook weer uit elkaar moest omdat ie niet goed in elkaar zat) en het duurde lang om 'm te laten ophangen.

Zij * deed er gewoon maar een dag of wat over om het ding geleverd / inelkaar en opgehangen te krijgen, bij mij duurde alles bij elkaar dus zo'n jaar en 4 maanden.
Maar goed, hij hangt nu al een paar weken en aangezien we nu ook weer in ons huis wonen heb ik er een doekje over gehaald en gevuld met troepies.

Dussssss ... fotomomentje:




*) met het opzoeken van de link zie ik dat we precies dezelfde titel hebben gekozen... grappig. En jaja , ook voor de handliggend.

Verlof is begonnen

De 2e dag van mijn zwangerschapsverlof zit erop. Het is best wel een beetje wennen moet ik zeggen. Maar natuurlijk wel erg lekker.

Het dringt nog niet echt tot me door dat ik tijd genoeg heb voor al die dingen die ik nog moet doen. En dus doe ik 's morgens rustig aan maar ga 's middags lopen racen om toch nog even de ene of de andere winkel te bezoeken.
Het liefst wil ik alles vandaag af hebben. Wat natuurlijk helemaal niet kan.

Alles snel af hebben kan natuurlijk sowieso niet. Maar alles af hebben EN rustig aan willen doen dat gaat dus niet hè. En dat weet ik wel natuurlijk... maar het lukt me nog niet om ernaar te handelen.
Qua "moeten" spelen nu vooral het ledikantmatrasje en het uitzoeken van de bakken met Timmy's babyspullen (kleertjes en lakentjes enzo, dat soort zooi) door m'n hoofd.
Qua fröbelen het gepimpte kastje van Ro's oma dat weer een make-over moet krijgen en het dromenvanger-je-hebt-er-niks-aan-maar-het-staat-zo-schattig-dinges dat ik wil maken.

Voor morgen dus een tripje ledikant-matraswinkel en hobbywinkel op het programma. Nadat ik Timmy naar school heb gebracht.

Met de aannemer hebben we trouwens afgesproken dat we over zo'n 2 weken weer terugverhuizen naar ons huis. Dan zou de badkamer helemaal klaar moeten zijn (nu alleen nog de kranen en het wastafelmeubel) en ook de berging op de zolder. Dan kan de container leeg en kunnen de spullen verdeeld worden over de kamers - kringloopwinkel - vuilcontainer en Marktplaats.
Morgen komen de tegels voor het toilet en gezien de grootte van het hokkie zal dat toch ook niet lang gaan duren lijkt mij...

Oh en en en, de XL letterbank hangt eindelijk aan de muur en DE tegels zitten ook eindelijk tegen de muur in de keuken. Alleen nog even de voegen en dan is dat ook weer klaar.

Nou nou, als ik het zo beschrijf lijkt het ineens bijna klaar...

Weer mutsig

Ik denk altijd dat ik wel handig ben. Als in klus-handig. En tot op zekere laagte hoogte ben ik dat misschien ook wel. Een lampje ophangen lukt me wel en een haakje in de muur ook wel. Behalve dan die haakjes die ik op heb gehangen om de hondenriemen aan op te hangen, die brokkelen nu langzaam met stukjes muur erbij af.
En plankjes, ik heb ook een paar plankjes opgehangen. Zelfs waterpas.

Dus dat lukt wel. Maar waarom wordt ik toch zo vaak, meestal achteraf, geconfronteerd met dingen die ik niet helemaal goed heb gedaan.
Een fout in elkaar gezette letterbak (deel 1 en deel 2), een niet goed sluitende speelgoedkist of een tuinhuisje a la de toren van Pisa. Terwijl ik dan toch echt wel de gebruiksaanwijzing volg. Echt.
En ik vind het best leuk ook. Om iets in elkaar te zetten. Een soort puzzel zeg maar. Maar toch gaat het vaak mis.
Ik denk dat het iets te maken heeft met een soort ongeduld en al snel denken: "oohh, dit past niet helemaal, nou, dan maar doorduwen". In plaats van uit te zoeken waarom het eigenlijk niet helemaal past. Meestal dus gewoon omdat het niet goed was. En als je dan maar als een botte boer doorduwt dan kom je daar dus pas op het laatst pas achter. Omdat er dan iets anders ook niet meer past en doorduwen dan vaak niet meer helpt.

Maar dat alles kan niet de oorzaak zijn van het laatste foutje... dat was een opmeet-dingetje. Foutje van mij of foutje van de fabrikant van het bed... ik denk dat ik het wel weet, maar ik heb nog niet de moed gehad om het na te rekenen.

Watskebeurt?
Nou, klusbert heeft Timmy's bed in elkaar gezet en op z'n plek geschoven. De plek die ik had opgemeten en die nog 20 cm. speling zou hebben tussen de muur en het raam. Nou NOT dus.
Helemaal 0,0 cm. speling dus. Het paste precies. Nou nou, wat een mazzel dacht ik nog. Eerst.

Totdat Ro subtiel opmerkte dat we nu misschien wel iets zachts moesten vastmaken aan de punt van de vensterbank aangezien Timmy nu wel heel dicht met z'n hoofdje langs die punt gaat... oeps, had ik helemaal geen rekening mee gehouden, met die glijbaan en die vensterbank. Maar goed, dat was nog te overzien en op te lossen. Totdat.
Totdat de aannemer gister (ook al zo) subtiel opmerkte dat er ook nog een radiator geplaatst moest worden en dat Timmy dan toch echt tegen de radiator aan zou komen als ie fanatiek, en ook niet-fanatiek, van de glijbaan zou gaan.

Ooooowwww. Muts. Lekker opgemeten dus. Wat nu ? Timmy verbieden van zijn gloednieuwe-daar-hebben-we-'m-al maanden-lekker-mee-gemaakt-en-hij-is-er-ook-zo-blij-mee-glijbaan te laten gaan ? Of Timmy laten bevriezen door maar geen radiator te plaatsen dan? Of een stukje van die andere nieuwe-net-geplaatste-en-geverfde-vensterbank af te halen waardoor het bed een beetje op kan schuiven? Allemaal zo drastisch, maar alleen de laatste optie een uitvoerbare.
Gelukkig heb ik een meedenkende aannemer die de oplossing eigenlijk al bedacht had. Hij kon een stukje van het hekje van het bed afzagen en dan de hele boel opschuiven.
Nou, dat lijkt me een prima idee. Dus dat moet ie maar doen dan. Ondanks mijn weerzin tegen het fröbelen aan goed in elkaar zittende dingen.

Ben nu achteraf ook ineens wel blij dat klusbert het bed en de kasten in elkaar heeft gezet. Want daar dacht ik eerst ook nog zelf van: "aaah, dat kan ik wel, dat doen we wel zelf" totdat mijn vader zei: "ik weet nog dat jij ooit een tuinkast in elkaar hebt gezet ....". OK, genoeg beargumenteerd.

Ik ga klusbert ook maar vragen om die %^&$*&-letterbak dan ook maar eindelijk op te hangen. Zo aan de datum van mijn logjes te zien heeft ie dan net effe minder dan een jaar midden in m'n woonkamer gestaan en krijgt ie nu dan eindelijk z'n eigen plekje.


Timmy sprong ineens in beeld... ik dacht dat ie er niet op zou staan, net in het hoekje wel dus. En andere foto's van mijn mutsigheid heb ik natuurlijk niet gemaakt.

Nesteldrang versus ongemakken

Ai ai ai. Net als bij Timmy werd ik er de eerste maanden niet mee lastig gevallen, maar des te heviger neemt het nu weer bezit van me.
Nesteldrang dus.
De “wil” om alles klaar te hebben. Wil tussen friemeltjes omdat het niet eens meer een kwestie van willen, maar eerder van moeten is.

De verf MOET nu op de muur en de naam moet nu besloten worden. Maar dat gaat allemaal wat lastig. Aangezien de aannemer nog steeds hard z´n best doet om ons huis, en dan met name de slaapkamers en badkamer, op tijd af te krijgen voordat het meiske zich aandient.
As we speak is de stucadoor bezig de babykamer en Timmy´s kamer te stucen en kan er dus volgende week een laag verf overheen. Yeah, dat schiet al wel aardig op. Dus daar hoef ik me niet druk om te maken *klopt dit snel af op het enige echte hout hier in de buurt, de Yuka-achtige plant naast mijn bureau*.

De beslissing over de kleuren had ik snel genomen. En Ro was het er snel mee eens. Mooi.
Timmy´s kamer blauw met vissen en de babykamer paars / lila met een vleugje zilver en een vleugje roze… Klinkt niet moeilijk. Zou je denken. Nou wellus dus. Ga maar eens zoeken naar paarse rolgordijnen. Paars als in pimpelpaars. En niet als in rozig-paars of blauwig paars. Niet te vinden dus.
En door die nesteldrang MOET ik dus eigenlijk die rolgordijnen NU hebben en zou ik het liefst alle winkels in 1 keer aflopen. Maar dat gaat dus niet hè. Want werk en want zwanger. Het werk beperkt mijn tijd en het zwangerzijn mijn lichamelijke gesteldheid en vooral ook mijn snelheid. Met tot gevolg dat ik in korte tijd veel wil doen maar dit niet kan omdat mijn (best aan de grote kant zijnde) buik dan roept: “ho ho ho …. u loopt te hard en u wil teveel dus ga ik eens even in de verdediging. Door lekker aan te spannen en te steken en vooral mezelf heel zwaar te laten voelen”.
En daar raak ik dan weer soort van gefrustreerd van. En moe natuurlijk. Ook moe.

En weet je waar ik ook moe van word. Van al die dingen die nog in m´n hoofd zweven die eigenljk allemaal NU moeten gebeuren. Kledingkast voor Timmy kopen / kledingkast voor baby kopen / speelgoed-opruim-kast voor Timmy kopen / lamp voor Timmy kopen / eens even al Timmy´s kleertjes die nu nog in de opslag liggen (AAAAAAAAGGG) uitzoeken en wassen (Neutral al in huis, check) / oh ja, babby aanmelden bij KDV / nieuw matrasje ledikantje / muurstickers / niet vergeten om kerstcadeautjes te kopen en te bedenken / ouderschapsverlof aanvragen / Timmy´s verjaardag ´s comming up (waar ga ik dat vieren eigenlijk en met wie en doe ik dat dan met eten en zo ja wat voor eten dan) / afscheid KDV (oh ja, traktaties) / Timmy straks naar school / nieuw badkamermeubel uitzoeken / geboortekaartje, wat gaan we doen / naam verzinnen / en eigenlijk moet die XL letterbak nog steeds opgehangen worden voordat de kraamvisite er is / enzo verder.

Gelukkig kan ik mijn hoofd een beetje leegmaken in de TODO-list van mijn nieuwe Iphone (jippie) waar ik erg blij mee ben. Maar toch blijft het soort van spoken.

Tuttemerull-spul

En toen kwam ik thuis. En toen was m'n pakketje arrivé. Nou ja pakketJE, flink pakket. Karton met heul veul tape eromheen. En toen moest ik lachen, want toen zag ik een beeld voor me van Ilse die met 7 kinderen om zich heen verwoede pogingen doet om dat grote pakket een beetje dicht te krijgen.

Natuurlijk kwam er een schaar aan te pas om het pakket weer open te krijgen. En daar zaten mijn cadeautjes. Nou ja, wel zelf besteld en betaald enzo, maar leuk leuk leuk. Allemaal geweldig ingepakt, met een gaaf papiertje en ook nog versiersels op het pakketje zelf.

En ook nog een echt cadeautje van Ilse erbij. Een heel schattig kandelaartje.

Ik doe normaal geen reclame maken, maar echt hier moeten jullie even gaan kijken (alhoewel de meeste bloglezers Ilse wel kennen). Hele leuke huis-spulletjes. En los daarvan ook gewoon goed geregeld. Daar hou ik van. Een bevestiging van de bestelling, van de betaling en van het opsturen. En ook snel dat opsturen. Retesnel. Iets wat je graag wilt als je via internet besteld, dat je het dan ook snel hebt.

Dank je wel en goed gedaan Ilse !!

Ro en de beestjes

Wij zijn van de beestjes.

Wij vangen bijvoorbeeld de muizen in ons huis en laten deze een stuk verderop weer vrij. Niet al te opvallend natuurlijk, want niemand wil dat er vlakbij zijn huis aldoor muizen worden vrijgelaten.
1 keer ben ik gezien door buurman boer Jan, die snapte er niks van. "Wat ging jij nou doen met die muis?" "Nou, vrijlaten" "Huh, als voer voor de egeltjes ofzo" "Nee, gewoon ... om ze vrij te laten". Hij keek me aan alsof ik niet spoorde.

Slakken hoeven zich bij ons ook geen zorgen te maken.
In ons vorige huis met weelderige (onkruid)tuin heb ik ooit alle slakken die ik kon vinden in een bakje gedaan en ergens mee afgedekt om ze later in het plantsoen weer uit te zetten.

Toen ik dat echter een dag later wilde gaan doen was het bakje leeg. Hoe kon dat nou weer.
Toen ik het Ro vertelde werd het duidelijk "oh, heb jij die in dat bakje gedaan, ik dacht al dat ze daar geboren waren ofzo en vond het zielig dat ze niet uit het bakje konden komen ... dus ik heb ze weer vrij gelaten ... in de tuin".

Mijn eerste kerstcadeautje van Ro was een hondje. Skippy. Helaas had Skippy al parvo toen ie bij ons in huis kwam en moesten we 'm een week later laten inslapen.
Van de broodfokker waar Ro Skippy vandaan had mochten we een ander hondje uitkiezen en dat werd Peavey. En toen Ro zo'n 5 jaar later in de lift van een parkeergarage een foto van Scooter zag hangen waren we nog een hond rijker.

Een kat wil Ro niet. Want ik ben allergisch. Ik vind zelf dat het best kan. Als we de kat alleen beneden laten en niet naar boven laten gaan. Maar volgens Ro is het zielig voor de kat ivm Scooter. Ja ja.
Een koe of een geit zou dan wel weer kunnen. Nou ja, die koe kan natuurlijk niet, maar hij zou het wel graag willen. En volgens hem zou een geitje ook best kunnen. In de voortuin. Nou hebben wij best een grote voortuin, maar om daar nou een geitje in te zetten...

Een paar jaar geleden was ik de honden aan het uitlaten en liep langs de geitjes die hier aan de overkant van de straat in een weitje stonden en ik zag 2 babygeitjes geboren worden.
Het waren 2 bokjes. Als het vrouwtjes waren geweest had de eigenaresse/onze buurvrouw er 1 Linda genoemd. Nu kregen de geitjes de namen Roland en Sjaak. Onze andere buurman.

Roland blij. Natuurlijk niet zijn geitje, maar wel een geitje met zijn naam.

Tot een paar maanden later. De geitjes waren ineens weg. Na navraag bij de buurman bleek dat ze waren verkocht. Voor de slacht. Voor het offerfeest. Roland en Sjaak naar de slachtbank. Dag geitjes. Wij vonden dat natuurlijk heel zielig. Import-dorp-bewoners dat we zijn. Maar de buren vonden het heel normaal.

En nu wordt er een nieuwe tuin aangelegd. En daar hebben we een hulst staan, met een stuk aarde eromheen. En we weten niet zo goed wat we met dit stukje tuin aanmoeten. Boombankje? Of hulst toch maar weg. Of een fonteintje. En hoe gaan we het afwerken ... het is een beetje een stukje tuin dat niet helemaal bij de rest past.

Maar Ro heeft de oplossing. Kippen. Op het stukje aarde past wel een hok. En als we dan een hek van gaas om de aarde heenzetten dan hebben ze best een aardig stukje ruimte. En wij eieren.

Hij heeft me overgehaald met z'n enthousiasme, dus nu is ie dus op zoek naar kippen.


Edit iets later: nog voordat ik dit stukje het net op gooi blijkt dat we ondertussen al eigenaar zijn van 6 krielkippen. Op te halen over 2 weken. Effe snel regelen dus, dat hok en die omheining.

Eieren iemand?

Gevalletje karma

Ik had het kunnen weten natuurlijk. What goes around comes around.

Ik had dat kleine spinnetje niet dood moeten knijpen of door het toilet moeten spoelen. Dat had ik niet moeten doen. Nu moest ik het bekopen met een bijna hartaanval en een kleine angstaanval.

Ik word wakker, sta op, ga naar beneden en vind dit. In de wasbak in de keuken. Groot vet dik en eng.

Natuurlijk was ik wel even heel blij dat ik Timmy voor Sesamstraat had geparkeerd en dat er dus niks kwam van zijn: “helpen pappie maken”, want dan had ie op het krukje gestaan, met z´n snuit zo vlakbij die engerd. Maar nu, wat nu.

Even had ik een moment van helderheid en blijschap dat ik het insectenpak-ding laatst gevonden had in de badkamer. Dus ik race naar boven. Ja ja, ik weet wel dat ie er niet uit kan, die spin, te steil en te glad. Maar toch.
Het joehoe-momentje toen ik ´m zag staan was snel over want toen ik even voorprobeerde of ie nog werkte viel dat ding gewoon zo in mijn handen uit elkaar. OH NEE. En nu? Maken ging niet meer.

Dus schuifel ik weer terug naar beneden. Niet te snel. Want ik weet wat me te doen staat als ik beneden ben.
Ik moet ´m wel vangen, want ik kan niet het risico lopen dat dat monster ineens ergens is waar ik niet van weet waar ie is.
Eigenlijk zou ik ´m moeten vangen en buiten neerzetten. Maar dat gaat me te ver, daar begin ik niet aan.
Maar dan maar een glas erover heen. Want ik weet wel dat het steil en glad is, die wasbak, maar met een glas erover weet ik echt zeker dat ie niet ineens het aanrecht op komt kruipen als ik broodjes aan het smeren ben.

Eenmaal beneden werp ik een blik in de wasbak, ja, hij zit er nog, op dezelfde plek.
Ik pak een glas en blijf een aantal seconden met het glas in m´n hand staan. Ehm … gewoon erover heen zetten dus. Heel gewoon.
Ik doe een eerste dappere en voorzichtige poging. WAAAH, die engerd gaat ineens lopen. En ze zijn zo retesnel. Ik slaak een heel klein gesmoord gilletje ergens diep in m´n keel. Wil Timmy natuurlijk niet die keuken in lokken, die zit nog heel van niks wetend Sesasmstraat te kijken.

Dus ik doe nog een poging. Een hele snelle. HAHA, hebbes. Onder het glas. En daar laat ik ´m dus zitten terwijl ik aan de hele andere kant van het aanrecht een broodje ga smeren.
Gelukkig hebben we een groot aanrecht.

Nu maar hopen dat Ro snapt dat hij ´m even buiten moet neerzetten. Ergens heeeeeeeeeel ver weg.

Onder vuur

We liggen onder vuur. En niet alleen wij, eigenlijk ons hele huis. Niet letterlijk vuur als in vlammen, of als in kogels (alhoewel dat eigenlijk niet letterlijk is), met wel als in aanval.

Vanmorgen toen ik de eerste keer naar beneden liep zag ik er 1, bij het raam onder aan de trap, wegvliegen. Natuurlijk geen aandacht aan besteed, want he, ik zie zo vaak vogeltjes hier.

Maar de tweede keer dat ik naar beneden liep (nadat ik natuurlijk eerst naar boven was gegaan) zag ik het vogeltje op de vensterbank buiten zitten. Wat grappig (dacht ik toen nog), hij kijkt naar binnen. En dat was ook echt zo, hij keek naar binnen en deed van tjiep tjiep. De camera lag natuurlijk in de woonkamer, dus geen foto's.
En natuurlijk schrok ie toen ik vlak langs het raam verder de gang in liep en vloog ie weg.

Onder het mom van "je weet het maar nooit" pakte ik, behalve de kopjes koffie ook mijn camera en toog weer naar boven.
En ik wist het inderdaad maar nooit, want toen ik voor de derde keer naar beneden liep zat het vogeltje er weer. Dus ik sloop de trap af met mijn camera in de aanslag en had er weer eens spijt van dat ik de zoom-functie niet belangrijk had gevonden bij het uitzoeken van de camera.

Redelijk dichtbij kwam ik, dus ik ging op de trap zitten, camera in de uiterste zoomstand en schoot wat foto's en een filmpje.
Toen die er save opstonden riep ik Timmy of hij ook even kwam kijken. Ook Ro was net wakker dus het hele gezin in rep en roer door het vogeltje dat niet alleen naar binnen keek, maar ook wel naar binnen wilde komen.
Hij tjielpte en fladderde een end weg. Naar binnen wilde ie natuurlijk niet, maar ik dacht dat ie misschien het spinnetje wilde dat binnen op de vensterbank liep, of dat ie een takje van het plantje van de vensterbank wilde voor z'n nestje. Beetje dom, dacht ik og, dat ie dat nou nog niet snapt dan... ja, weet ik veel, waarom doet zo'n beest anders zo maf.

Na een tijdje gekeken te hebben hadden we er genoeg van en liepen de woonkamer in.
En daar was het vogeltje weer. Nu tegen het raam van de woonkamer aanpikken en vliegen. Zou ie met ons meegevlogen zijn. Nee toch?

Nee dus inderdaad. Dit was een ander vogeltje. Zelfde merk, maar meer kleurtjes. Het mannetje. Het vrouwtje zat nog steeds tegen het andere raam te tikken en te tjielpen.
Een mannetje en een vrouwtje en een grote boom in de tuin. We denken dat ze een nestje aan het maken zijn, zichzelf zien in de ramen en zichzelf dus duidelijk maken om op te rotten.

Hoe schattig. De eerste paar minuten.

Nou, nu dus eigenlijk helemaal niet meer schattig. Het mannetje zit nu. Uuuuuuren later. Nog steeds tegen het raam te tikken en te tjielpen en te vliegen.
Gordijnen dicht gedaan. Hielp niet. Zonnescherm naar beneden (de buren zullen wel denken dat we mesjogge zijn geworden, het regent namelijk), hielp niet.
En het is dus ondertussen best heel irritant. Dat getik. En ook wel dat gevoel dat het toch ook wel zielig is. Ro zei al, leg maar wat paracetamol buiten. Maar wat te doen?

M'n ramen insmeren met zeep, zodat ze zichzelf niet meer zien vind ik wat te ver gaan. Misschien moet ik maar even wat papier of karton tegen het raam aanplakken ofzo, dat het niet meer spiegelt.

Of wachten totdat ze moe worden.










Edit 15.38 uur: 1 raam is nu afgeplakt en terwijl ik daarmee bezig bent komt het mannetje heel dicht naast me zitten en kijkt me aan met een blik van: wat ben jij nou aan het doen? Volgens Ro ziet ons huis er nu uit als een kraakpand. Maar hé, als het helpt, dan helpt het.
Afwachten maar. Ik ben natuurlijk niet zo lang, dus ik kon niet bij de bovenkant van het raam komen... Misschien dat ze daar dan nog een poging willen wagen.

Pasen vergeten

Pasen. Het is pasen. Buiten wemelt het van de paashazen en we lopen hier op paaseieren. Niet natuurlijk. Er is niks te zien.
Behalve dat Pasen Kerst en Sinterklaas navolgt in de winkelgekte, met al die paastakken en paasversieringen merk je er niks van, dat het Pasen is.

Misschien wel als je een kerkganger bent, dan merk je het waarschijnlijk wel. Maar ik moet zelfs ieder jaar weer even opzoeken hoe het ook weer zat. Goede Vrijdag en Pasen enzo. Gevalletje "er vroeger niet ingestampt en nu willen mijn hersens het niet meer onthouden".

Vroeger thuis hadden we altijd een paasontbijt met boter in de vorm van lammetjes (lammetjes, pasen .. hmm). Maar hier niet. Niet omdat ik het niet leuk vind, maar eigenlijk gewoon omdat ik het vergeten ben. Gewoon vergeten.
Hoe kan dat nou, met al die paasfrutsels in de winkel? Nou, ik denk dat ik er gewoon immun voor ben geworden. Ergens in februari lagen er al chocolade-eitjes in de winkels, dus ik weet niet beter. Het ligt er allemaal al zo lang dat het er gewoon bij hoort en dat ik dus niet getriggered werd door eieren of paasstollen.

Ons paasontbijt: Ro ligt nog te slapen, ik heb 2 kopjes koffie op en Timmy de berenworst van zijn boterhammen en 1 boterham met boter.
En straks gaan we naar Piet Piraat, een voorstelling van Studio 100. Ook al zo "niet-Pasen".

Maar morgen gaan we naar mijn ouders, waar de kinderen ongetwijfeld eieren kunnen zoeken. Opa is tenslotte Sinterklaas, kerstman en paashaas in 1.

Ik heb trouwens nog wel een giga "versier je ei" chocolade ei dat ik, ter voorkoming van een schuldgevoel straks met Timmy ga beschilderen. Want als ik al die logjes lees over pasen dan voel ik me wel een beetje een ontaarde moeder.

Gelukt !

Zijn jullie al letterbak-moe? Ik wel.


De constructielijm was ondertussen van mijn vingers afgesleten en m'n hand deed geen zeer meer. En aangezien het ding toch wel in de weg stond deed ik vandaag dus maar weer een poging.


Resultaat:


*) 1 keer heel hard met de hamer op m'n duim geslagen

*) meerdere keren constructielijm van zo'n houte pennetje moeten schrapen omdat gelekt was en hard was geworden en de plankjes niet meer op elkaar aansloten

*) 1 keer met zo'n houte pennetje DOOR de plank gegaan (oeps, schijnbaar niet genoeg in de plank geslagen)

*) bij die andere houte pennetjes dus nog maar eens flink geramd. Zonder resultaat. Met dank aan de constructielijm. Resultaat van deze aktie: houte pennetjes die een platgeslagen kopje hadden waardoor ze niet meer in de gaatjes paste en dus bijgeslepen moesten worden met een schroevendraaier


Maar hij klopt nu wel en hij staat dus. Nog steeds midden in de woonkamer. Want we zijn er nog niet. Dit was eigenljk pas fase 1.


Nu moet ik de ophang-dingen er nog opschroeven (als ik eruit ben welke kant ik boven wil hebben). Ding ophangen. En dan die andere plankjes van de muur ernaast er nog afhalen / gaatjes dichtsmeren en oververven.


Hoezo dacht ik dat dit project in 1 x klaar zou zijn?

De zomer is begonnen

Het is weer zo ver. De vacht van mijn Alaskaanse (is dat een goed woord?) sledehond is, ondanks de weervoorspellingen en het herfstweer buiten, weer eens op het verkeerde moment in de veronderstelling dat het zomer wordt. Of is.

Onze hond heeft 2 vachten, een zomervacht en een wintervacht. De zomervacht is het buitenste laagje dat ie ook in de winter behoudt en de wintervacht is een wat wollige / donzige ondervacht die in de zomer uitvalt.
Of eigenlijk voor de zomer. Ver voor de zomer. En dan gedurende de hele zomer. En herfst. Nee, dat dan weer niet, zo erg is het niet.

Als de vacht besloten heeft uit te vallen kondigt hij dit aan door te beginnen met plukjes van de poten los te laten. Kleine, makkelijk op te pakken en weg te gooien, plukjes. Net watjes eigenlijk. Op dat moment denk je nog: ach, dat valt wel mee.
Maar tegelijkertijd laten er ook hele kleine fijne haartjes los die je eigenlijk alleen maar ziet als ze a) samenklitten tot een haarvlok die door de kamer over de grond zoeft. Natuurlijk vlak nadat je gestofzuigt hebt en er net visite binnenkomt b) Scooter zich eens flink uit schudt en zich in een wolk van haartjes vrijwel onzichtbaar maakt. Liefst ergens in de buurt van de salontafel met daarop glazen drinken of bordjes met eetgebeuren, liefst van de visite.

En dat is dan nog maar het begin.
Iets later in het jaar, zeg maar als de rest van de Nederland ook vindt dat het voorjaar wel ongeveer begonnen is, begint de ellende pas echt. Dan is 2 x op een dag stofzuigen eigenlijk al te weinig. Ondanks alle borstelpraktijken. Waar je overigens wel een flinke spierbundel of atleet voor moet zijn om a) hond in bedwang te houden of b) hond bij te houden als ie de benen neemt.

In alle gaten, hoeken, gleuven, onder alle kastjes, banken, tafels, krukjes, overal liggen dan vlokken haren.
En niet alleen onder de meubels, ook erop zijn voldoende haren te vinden.
Scooter heeft vooral in de zomer de gewoonte om tegen onze stoffen bank aan te gaan liggen, waardoor de voorkant van de bank in de zomer niet meer bruin maar wit is. En waardoor de voorkant van de bank, door het stofzuigen, zo mogelijk meer versleten is als de zitvlakken.

Wij nemen het maar voor lief (wat kunnen we anders?). Het hoort er nou eenmaal bij, veel buiten zijn of veel stofzuigen in de zomer. Bij Scooter net effe wat meer dan bij een andere "gewone" hond.

Maar wees dus gewaarschuwd. Als je van plan was om 1 dezer dagen / weken / maanden bij ons langs te komen zou het kunnen dat je een hond, aan haren op je broek geplakt, mee naar huis neemt.

Blij

De gemeente vindt het goed ... ratadatadat ... de gemeente vindt het goed.
Althans, ze moeten nog wel de bouwvergunning afgeven, dat dan wel, maar daar verwachten we (=aannemer) niet zoveel problemen mee.
Als we ons aan de bouwregels houden is het namelijk goed. Wij kennen namelijk geen welstandscommissie hier in het deurp.
En als we (=aannemer) snel de nieuwe tekeningen inlevert dan gaan de 3 maanden die max. staan voor een vergunning niet opnieuw in en kost het ook geen tijd.

En dus kan ook de tuinman aan de achtertuin beginnen.

Nou ja zeg, wat een goed nieuws allemaal. Zou ik dan deze zomer een tuin hebben? En misschien ook al een opbouw? En heel misschien ook wel een betegelde keuken, want als die aannemer er toch is ... (en ik dan eindelijk die tegels opgehaald heb).

En dan gaan we ook nog morgenochtend op vakantie ... ratadatada ... en er ligt veel sneeuw ... ratadatada.

Updeetjes

En daar zijn we weer met wat updeetjes.

Project letterbak. Status onveranderd. Zit nog steeds in de doos waarin ie is bezorgd, naast de piano.
Stalkers. Status onveranderd. Zijn er nog steeds.

Timmy zonder luier. 2 nachten goed gegaan, 2e nacht zelfs zonder 's avonds te laten plassen.

Project achtertuin. Stapje gezet. We hebben een tekening van de tuinman en de tuinman staat de springen om te beginnen maar moet wachten op de uitkomst van project opbouw.
Project voortuin. Status onveranderd. Nog steeds lege zooi. En gelukkig maar, gezien aanpassing van project opbouw.
Project opbouw. Status: stapje terug. We zijn van gedachte veranderd, opbouw meer aan de voorkant dan aan de achterkant. Veel meer voordelen. Nadeel, we moeten opnieuw naar de gemeente. Groot voordeel, ze kunnen vast beginnen met de achtertuin... als tenminste de gemeente akkoord gaat.
Gelukkig hebben we de voortuin nog niet opnieuw laten bestraten. Als er straks steigers enzo komen te staan. Aannemer gaat volgende week naar de gemeente en dan weten we meer.

Project tegels. Status onveranderd. Ik hoop dat ze flink in de weg liggen in het magazijn daar.

Moedervogel

Timmy was als baby een goeie eter, alles ging er in, met plezier.

Tegenwoordig is dat wel anders. Het wisselt per dag, dat wel. De ene dag proeft ie niet eens en de volgende dag eet ie weer heel goed, of 2 dagen later, of 3. En meestal eet ie dan maar 1 item uit de schijf van 5, meestal de koolhydraten, alleen de aardappeltjes, rijst of pasta.

De afgelopen (kerst / vakantie) dagen was het ritme sowieso een beetje zoek. Het slaapritme (later naar bed, later wakker ... heerlijk), maar ook het eetritme. Meer snoepen als normaal en minder gezond eten. Het was zelfs aan z'n stoelgang te merken (maar daar zal ik deze keer niet over uitwijden).

Vandaag was weer een beetje normale dag en aangezien Timmy voor de kerst (o.a.) een nieuw bestek-setje heeft gekregen dacht ik hier gebruik van te kunnen maken.
1 van de tips die je krijgt / leest als je kind slecht eet is om 'm te betrekken bij het bereiden van de maaltijd. Sinds het besteksetje (incl. bot mesje) wil Timmy ook graag snijden.

Dus Timmy mocht helpen snijden, de mozarella en de tomaten. En daarna samen met de pesto, pijnboompitten en rucola ("kijk mama, plantjes") door elkaar roeren. En nadat de ravioli gekookt was ook deze erdoor roeren. Wat een lol had ie.
Toen we gingen eten rende hij heel enthousiast naar de eettafel en klom op z'n stoel.

En toen kwam de Linda in Timmy boven. Dingetjes. Dingetjes in het eten.
Ik hoef ze ook niet.
Als ik bijv. iets eet met saus, dan wil ik graag dat de saus apart op m'n bord terecht komt en niet dat er al iets doodrenkt wordt met saus zonder dat dit de bedoeling was.
Teveel vulling op een pizza / door de spaghetti-saus (of wat voor saus dan ook) of door de nassi, van mij hoeft het niet. Zo glad mogelijk als 't effe kan. En mijn mayo komt NAAST mijn patat, niet erop en als ik vlees met puree eet (of zoiets) dan liever geen stukje vlees met een kwakje puree erop. Bijvoorbeeld.

Ik ben dus een miep met eten... ik geef het toe. Maar niet waar m'n kind bij is... dan hap en slik ik gewoon weg, of piel in stilte.
En toch. Toch is Timmy ook een miep. De mozarella en de tomaat waren te zwaar om aan de ravioli te blijven plakken, maar de gesneden rucola plakte des te beter.

"mama, afhalen"

En dus zat ik tussen mijn eigen happen door de rucola-fliebertjes van de ravioli af te peuteren, om de schone ravioli aan de zijkant van z'n bord te leggen. En oh oh, als er een stukje naar beneden gleed op z'n bord en er weer een fliebertje op zat.

Ik zat nog wel even in twijfel of ik dit wel moest doen, maar he, het alternatief was dat ie niet zou eten of gewoon zou leren met fliebertjes te eten natuurlijk.

Tsja, en wat moet je dan als moeder... ??

-x-

Grote kleine schoonmaak

Verjaardagen / feestjes, eigenlijk gewoon visite.

Een reden / aanleiding om dingen schoon te maken die je normaal gesproken laat gaan ... althans ik.
Over 1,5 uur verwacht ik de eerste mensen en ik heb het afgelopen ... uur (?) gebruikt om de kleine dingen aan te pakken.
Normaal vind ik het niet zo erg als er wat vegen (lees kleine vingerafdrukken op peuter-hoogte) op de spiegel zitten, of dat er een koffievlek op de suikerpot zit.
Maar niet als er visite komt, dan moet dat dus schoon. Je wilt natuurlijk niet dat andere mensen van je gaan denken dat je een viespeuk bent... ofzo.

Meestal rol je met het "oh, dan ook dit nog maar even" van het 1 in het ander. Doekje over de suikerpot ... dan ook doekje over de melk(poeder)pot. Niet dat ik die op tafel ga zetten ... die melkpot, want voor de gelegenheid heb ik echte koffiemelk (nou nou, pak maar uit) ... maar toch.
Doekje over de spiegel, doekje over het aanrecht, uiteraard de WC een grote beurt en oh ja, ook nog maar even snel een doekje over de lichtknopjes.
Denk ik normaal nooit aan ... aan de lichtknopjes. Alleen als er een feestje is krijgen ze een doekje... van mij. Van Ro krijgen ze al helemaal nooit een doekje, daar durf ik alles om te wedden. Misschien dat schoonmama ze nog wel eens een doekje geeft, dat zou kunnen. En anders dus 3 keer per jaar van mij.

Ja ja mensen, als u niet in de buurt bent leven wij met vieze lichtknopjes ... wel onze eigen viezigheid, dat scheelt dan weer.

Maar goed, de doekjes zijn over van alles en nog wat gehaald (wat een stof kom je trouwens ook tegen als je de slingers ophangt...) en Timmy is aan het stofzuigen met zijn nieuwe speelgoedstofzuiger (die is erfelijk belast door schoonmama en heeft de dubbele lading schoonmaak-genen gekregen, ook die van papa erbij meteen), dus het is hier nu spik en span.

Nu even genieten van de stilte voor de storm met een kopje koffie en dan in de aankleed-modus.

-x-

Vol hoofd

Ik ben helemaal niet zo'n stress-kip.

Sinds ik Ro zo'n 12,5 jaar heb leren kennen heb ik ook geleerd te denken: "en wat voor wereldschokkends gaat er dan gebeuren als je dit of dat niet regelt?" ...

Ro slaat wel eens door in deze gedachte en regelt dan vervolgens helemaal niks (fijn ook), totdat ik 'm achter z'n reet aan zit (meerdere keren meestal) om het dan toch maar wel te regelen.

Meestal lukt het me wel om een goeie balans te vinden tussen "en wat voor wereldschokkends gaat er dan gebeuren als je dit of dat niet regelt?" en "ik moet moet moet nu nu nu van alles regelen en als ik het nu niet doe dan gaat alles helemaal mis". Maar soms slaat de balans een klein beetje de ene kant of een beetje de andere kant op.

Op dit moment hangt de weegschaal een beetje met de "en wat voor wereldschokkends gaat er dan gebeuren als je dit of dat niet regelt?"- kant naar boven ergo met die andere kant naar beneden m.a.w. die weegt dus zwaarder ergo een druk hoofd.

Nog geen stress, dat niet, maar wel een druk hoofd.

Meestal kan ik mijn hoofd legen door op te schrijven wat ik allemaal moet doen, maar op de 1 of andere manier wil dat nu niet lukken.

En is het dan zo belangrijk wat ik moet regelen? En is het dan zo wereldschokkend als het niet geregeld is ... nee dat niet, dus hoofd, doe eens rustig.

Het gaat er om dat het veel kleine dingetjes zijn die ik moet doen ... en het probleem is dat ik de meeste dus nu niet kan doen.

Het liefst zou ik nu al alle ballonnen oppompen (helaas met de hand want mijn electrische pomp die ik van de zomer heb gekocht voor badje en ander zomer-stuff is niet sterk genoeg... wel voor een badje, maar dus niet voor een ballon), en de slingers ophangen. De helium-ballonnen en de meegeef zakjes vullen en al het lekkers uistallen.
Als ik het maar gedaan heb is het klaar en kan het mijn hoofd verlaten waardoor hoofd iets rustiger wordt.
Maar het is nog een beetje te vroeg ... voor een verjaardag van zondag.

En daar komt dan nog bij dat ik nog boodschappen moet doen. Hapjes (drankjes heeft Ro al gehaald) / eten en eigenlijk ook nog wat CARS slingers, als ik die kan vinden.
En dan moet ik nog even gaan bedenken wat we Timmy nou voor z'n bursdee gaan geven en wat voor kerst ... en dan ook nog inpakken natuurlijk.
En dat dan dus allemaal zonder dat hij het doorheeft.

En dan moet ik ook niet vergeten om de kerstcadeau's in te pakken en ook nog even langs *piep* voor cadeau paps (denk niet dat paps mee leest, maar je weet maar nooit). Maar goed, daar heb ik dan nog wel een paar dagen voor, maar gedaan is maar gedaan en daar wordt hoofd dus rustiger van.

Ik weet al hoe het gaat. Pas morgenavond tegen een uurtje of 11 zal mijn hoofd rustig zijn. Dan zijn de cadeau's uitgezocht en ingepakt, staan de hapjes in de starthouding, zijn de ballonnen opgeblazen en hangen de slingers, dan kan ik toch niks meer bijkopen, dus als er van iets te weinig is, jammer dan.

Nog ongeveer 34 uur te gaan ...

-x-

Tegels - en we gaan weer door

25-11 was de laatste post ... dat ik dan toch eindelijk m'n orderbevestiging getekend terug had gestuurd.

Nou, het was natuurlijk erg mooi geweest dat ik nu kon melden dat ik bericht had dat ik de tegels af kon halen... erg mooi wel. Gelukkig had ik hier al niet op gehoopt.

Nu ... wat is het ... ruim 2,5 week absolute radiostilte. Ik snap het wel. Ik had ze gevraagd mij het even te bevestigen als ze de tegels besteld hadden.
Tsja en als je ze dan nog niet besteld hebt .... 2,5 week later, dan laat je natuurlijk niks horen, stel je voor... en stel je voor dat je ze ook zou gaan bestellen.

Welnee, daar moet je dan eerst als klant zelf weer over bellen, bijna afgescheept worden door de telefoniste omdat de meneer die het in behandeling heeft even met klanten bezig is en dat ze wel een briefje sturen als het binnen is ... geen briefje = niet binnen.
Na mijn vraag of ze misschien even in het systeem kon kijken wanneer ik eea kon verwachten werd ik doorverbonden met een andere collega die vervolgens alleen maar in het systeem kon zien dat er nog niks besteld was.... of ik wel een getekende orderbevestiging had teruggestuurd .

Grrrrrrrrr !!

Ja, op 25-11 per e-mail aan je collega MW.

Hij ging het uitzoeken en mij terugbellen wanneer ik eea zou kunnen verwachten.
Heb hem ook nog maar eens vriendelijk verteld dat ik er eigenlijk al erg lang klaar mee was, maar dat die tegels zo leuk zijn... maar dat ik nu toch echt wel een klacht in wil gaan dienen en wilde graag weten waar ik dat dan kan doen.

Moest ik even naar de site gaan, daar stond wel een e-mail adres....

Dit was dan wel de eerste medewerker die zich aan zijn woord hield, want vanmiddag had ik een voicemail van weer een andere collega die ook niet precies wist wat er mis was gegaan, maar dat het dan nu wel besteld is en dat die tegeltjes met die afgeronde hoeken een iets langere levertijd hebben en dat het nu de verwachting is dat ik in week 3 (12-01) eea geleverd krijg.

Als dit al zo zou zijn dan duurde het hele verhaal 4 maanden ... ik denk dat ik ze ook maar 4 maanden op hun betaling laat wachten.

Oh en trouwens, ik had de naam van deze ballentent nog niet genoemd geloof ik... het gaat om de Carpentier in Aalsmeer.

Tegels - een updeetje

Het was te volgen via Twitter ...

Maar aangezien er maar bar weinig mensen zijn die ik ken (eigenlijk maar eentje) die Twitteren, hieronder een overzicht (van onder naar boven lezen).

Met andere worden, ik heb eindelijk een voor akkoord getekende orderbevestiging kunnen terugsturen.... JOEHOE !!

Vervolg: hier.

Tegels - een up-date

Een up-date inderdaad ... nog geen happy end.

Eigenlijk is er na mijn log van 4 november niks veranderd.

Op 4 november heb ik de meneer in kwestie weer eens een mail gestuurd met het verzoek de orderbevestiging aan te passen.
Op maandag 17 november ben ik maar eens gaan bellen, deze meneer is duidelijk niet zo digitaal, dus misschien heeft ie een mondeling zetje nodig.

Meneer is vrij en ik krijg een aardige collega. Ik leg het probleem uit en laat ook even vallen dat ik het nu toch wel zat begin te worden.
Aardige collega is de volgende dag vrij en zal dus wel even een mailtje sturen. Aardige collega is iets digitaler en heeft mijn e-mailadres uit het dossier opgeduikeld en stuurt mij dus een CC van de mail.
In de mail staat (weer) wat er moet gebeuren met de orderbevestiging + het verzoek:

quote: Graag aanpassen en spoedig contact opnemen met de klant! unquote

We zijn een week verder en taal noch teken van de meneer in kwestie.
Ik ga dus maar weer bellen.
Meneer is weer vrij cq werkt dus niet op maandag, dus vraag ik naar de aardige collega. Die probeert eerst even of ik niet gewoon morgen terug kan bellen, maar hoort wel aan mijn reactie dat ik het toch wel heel erg op prijs zou stellen als zij er ook even een mailtje aan wijdt.

Zo gezegd zo gedaan, ik krijg weer een CC. De tekst: Paul, wil jij a.u.b. spoedig contact opnemen met mevr., tel: xxxx-xxxxxx?
Klant wacht op de orderbevestiging.

Morgen maar weer een poging wagen om Paul te pakken te krijgen.

Als ik al niet zo lang aan het zoeken was geweest had ik het hele verhaal allang afgeblazen ... en mijn nieuwe badkamer gaat daar ook zeker niet gekocht worden.

Pfoeh, ik kan er zo langzamerhand een aparte categorie voor opzetten.

Vervolg: hier.

Tegels - the story continues

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHH !!
en

Diepe zucht ....

Ik kom vandaag thuis van m'n werk en loop door naar de brievenbus.
He, een enveloppe van het bedrijf van de tegels ...

Ik maak de enveloppe open, een orderbevestiging. Huh, hoezo nu weer niet per mail?
Misschien omdat je dan de verzenddatum niet kunt manipuleren?

Nou, de prijs is inderdaad aangepast, scheelt me in totaal ongeveer 150 euro ... je zal het maar niet gezien hebben.
De 3 tegels staan er helaas nog steeds op als 3 tegels met boven- en zijkant afgerond.
Ik begin bijna aan mezelf te twijfelen ... je kunt ze toch niet omdraaien?

Nee, ik word niet gek, je kunt ze natuurlijk wel omdraaien, maar dan heb je een afgeronde onderkant ipv een afgerond bovenkant.

Zo maar weer een mailtje sturen.




Voor het vervolg op deze blog, klik hier