Pffff. Ik ben saggo.
Het lukt me niet m'n logjes bij te houden. Zowel lezen als schrijven.
Het is wederom K*T weer. Fijn. Neem ik even 2 maanden vakantie / ouderschapsverlof en dan gaat het regenen.
M'n hele huis ligt onder de stof. Van de stucadoors.
Oh, u dacht dat ik allang klaar was met de verbouwing? Nou guess again. Niet dus. Nee hoor, ik heb gewoon nog iedere dag een aannemer over de vloer. Meestal uit het zicht (niet uit het gehoor) op de zolder. Dus ik heb er niet heul veul last van. Maar hij is er wel.
En ik ben er een beetje klaar mee. Dat ik door de gang loop en dat er een plakaat van stof of zaagsel (of allebei) onder je voeten blijft plakken die je dan gezellig meeneemt 1 van de slaapkamers in. Of m'n bed. Of dat je de trap afloopt zonder schoenen en dat er ineens een schroef uit je voet steekt. Of IN je voet eigenlijk.
En dat je de hele tijd maar keuzes moet maken. Wat wil je op deze muur. Welke kleur. Wat wil je voor deuren? Welke kleur? Hoe hoog moet dit en hoe laag moet dat. Moet dit vóór dat dingetje of erna. Weet ik veel allemaal. Doe maar wat. Doe maar wat het snelste klaar is.
Er ligt niet alleen maar stof. Neehee, nu is het ook nog vochtig boven. Van dat stucwerk. En vocht stinkt. Het stinkt in m'n huis naar een leeg huis. Naar een bouwplaats. En het slaat meteen op m'n borst dat vocht. Als in lastiger ademhalen. Want ik ben namelijk allergisch voor vocht. En trouwens ook voor stof.
Het lijkt wel of ik in mijn zwangerschap een soort van immuun was geworden voor deze allergie. Nergens last van. Nou ja, van andere dingen dan, maar niet van mijn allergie. Zwangerschap is over, huppa, kom maar op met dat benauwd voelen en gekrab aan je lijf.
En verder regent het dus. En iedere keer dat ik in mijn auto rij met regen denk ik: oh ja ... moet ik regelen. Want mijn ruitenwisserrubbers zitten lossen en doen dus niet wat ruitenwisserrubbers zouden moeten doen, namelijk ruiten wissen. Dus bewegen ze maar wat doelloos heen en weer. Over het voorraam met die onwijze barst die alleen maar groter wordt ook. Moet ik ook nog regelen.
Net als de kinderopvang voor Rosalie. Formuliertjes ingestuurd, mailtjes gestuurd, maar nog geen bevestiging cq antwoord op mijn mail. Pffff. Moet ik ook weer even achteraan.
Maar niet vandaag, want vandaag moeten we geloof ik deuren uit gaan zoeken. En misschien ook nog wel tapijt voor op zolder. En moet ik van mezelf een bladblazer / zuiger gaan kopen. Voor al die irritante blaadjes die nu van de boom denderen. Nu? Ja nu ... niet in de herfst. Nee, juist op het moment dat je theoretisch gezien in de tuin zou willen zitten vallen die krengen in grote getale naar benee. Het zijn ook nog hulstblaadjes, dus sommige prikken. Nu zijn mijn voeten ondertussen wel wat gewend met al dat stof / zaagsel / schroeven / splinters, maar toch doet dat zeer.
En niet dat ik er dan wat aan heb vandaag hoor. Aan een bladblazer / zuiger, want het regent en is dus nat. En natte blaadjes kun je dan weer niet blazen / zuigen volgens mij. Dat ook al niet.
Snapt u waarom ik saggo ben?
Posts tonen met het label emo. Alle posts tonen
Posts tonen met het label emo. Alle posts tonen
donderdag 10 juni 2010
woensdag 28 april 2010
Verklapt !
Of dat het nou ineens in 'm op kwam of omdat hij een beetje uit z'n doen was omdat zijn juf bij ons op kraamvisite kwam (leuk hè? is dat nou altijd zo of komt dat omdat dit zo'n deurp is).
Vanmiddag zei Timmy ineens:
"Lieve mama,
Hier een bakje,
En een kus met een smakje,
Laat de ballon maar gauw op,
Mama jij bent TOP !"
Waarbij hij dan ook nog zijn duim omhoog deed.
Hmm, waarvoor zou hij dit rijmpje geleerd hebben? :-)
Vanmiddag zei Timmy ineens:
"Lieve mama,
Hier een bakje,
En een kus met een smakje,
Laat de ballon maar gauw op,
Mama jij bent TOP !"
Waarbij hij dan ook nog zijn duim omhoog deed.
Hmm, waarvoor zou hij dit rijmpje geleerd hebben? :-)
zaterdag 24 april 2010
Kraamcadeau's
Een kindje krijgen is natuurlijk het mooiste geschenk dat je kunt krijgen. Geen discussie.
Maar met het krijgen van een kindje krijg je nog meer leuke dingen. Natuurlijk heel veel kaartjes, veel aandacht en visite en veel kleertjes.En een urineweginfectie, pijnlijke borsten, een ontplofde egel, zweet- en gebroken nachten.
Maar de leukste cadeautjes zijn wel de cadeautjes die je niet verwacht. Of van mensen van wie je het niet verwacht.
Zo kreeg ik dus van een aantal blogdames cadeautjes opgestuurd. Hoe leuk en onverwacht is dat !! En nu moet ik ze natuurlijk even laten zien. Een schattig rompertje van Nicolette, lieve sokjes van Madelief, een heel origineel en leuk luierzakje en receptenboekje van Mammalien en herkent u die laarsjes? Samen met een vrolijk rompertje EN sokjes (en ook nog een chocoreep voor Timmy) opgestuurd door onze lieve TV-ster / bijna BNer-Ilse. Ze schreef er zelf al over, hier, laarsjes helemaal uit Kopenhagen, hoe cute zijn die.
Allemaal onwijs lieve en leuke cadeautjes voor Rosalie.
Maar het allermooiste en emotionelige cadeautje kreeg ik toch wel van mijn ouders en mijn zussie+vriend. Om te beginnen natuurlijk omdat het voor mijzelf was ... maar vooral ook omdat het zo mooi en vol betekenis is.
Die 2 kleine steentjes die aan de hanger hangen zijn de geboortesteentjes behorende bij de maanden waar mijn kids in geboren zijn. De zeegroenblauwige is van december / Timmy en de lichtblauwe van maart / Rosalie.
Die komt niet meer van mijn nek af.
Maar met het krijgen van een kindje krijg je nog meer leuke dingen. Natuurlijk heel veel kaartjes, veel aandacht en visite en veel kleertjes.
Maar de leukste cadeautjes zijn wel de cadeautjes die je niet verwacht. Of van mensen van wie je het niet verwacht.
Zo kreeg ik dus van een aantal blogdames cadeautjes opgestuurd. Hoe leuk en onverwacht is dat !! En nu moet ik ze natuurlijk even laten zien. Een schattig rompertje van Nicolette, lieve sokjes van Madelief, een heel origineel en leuk luierzakje en receptenboekje van Mammalien en herkent u die laarsjes? Samen met een vrolijk rompertje EN sokjes (en ook nog een chocoreep voor Timmy) opgestuurd door onze lieve TV-ster / bijna BNer-Ilse. Ze schreef er zelf al over, hier, laarsjes helemaal uit Kopenhagen, hoe cute zijn die.
Allemaal onwijs lieve en leuke cadeautjes voor Rosalie.
Maar het allermooiste en emotionelige cadeautje kreeg ik toch wel van mijn ouders en mijn zussie+vriend. Om te beginnen natuurlijk omdat het voor mijzelf was ... maar vooral ook omdat het zo mooi en vol betekenis is.
Die 2 kleine steentjes die aan de hanger hangen zijn de geboortesteentjes behorende bij de maanden waar mijn kids in geboren zijn. De zeegroenblauwige is van december / Timmy en de lichtblauwe van maart / Rosalie.
Die komt niet meer van mijn nek af.
zaterdag 23 januari 2010
Met recht Volkomen kut
Ik schreef er al eens eerder over. Hier.
Veldhuis en Kemper. Bijna iedere week bij Giel op de radio. Een heel vrolijk melodietje met een grappige, op de actualiteit toegespitste tekst.
Ik luister er graag naar in de auto naar m'n werk, zing hard mee met de vaste tekst en moet bij tijd en wijlen glimlachen om hun grapjes.
De versie van deze week was anders. Geen geglimlach van mijn kant. Wel kippe(n?)vel.
Zoals gezegd is de tekst normaal grappig bedoeld, dus als je het liedje niet kent is het misschien voor het contrast aardiger om toch eerst even een grappige versie van eind vorig jaar te horen. Klikkerdeklik.
En dan daarna de versie over Haiti.
Veldhuis en Kemper. Bijna iedere week bij Giel op de radio. Een heel vrolijk melodietje met een grappige, op de actualiteit toegespitste tekst.
Ik luister er graag naar in de auto naar m'n werk, zing hard mee met de vaste tekst en moet bij tijd en wijlen glimlachen om hun grapjes.
De versie van deze week was anders. Geen geglimlach van mijn kant. Wel kippe(n?)vel.
Zoals gezegd is de tekst normaal grappig bedoeld, dus als je het liedje niet kent is het misschien voor het contrast aardiger om toch eerst even een grappige versie van eind vorig jaar te horen. Klikkerdeklik.
En dan daarna de versie over Haiti.
zondag 17 januari 2010
Lieve Ilse, dank je wel
Kijk, van die hormonen word ik gewoon ook een beetje koopziek. Wel baby en kindergerelateerd, dat wel. Meestal.
Alles waarvan ik denk dat het leuk gaat staan in Timmy's of de babykamer of gewoon alleen maar de goeie kleur heeft koop ik. Niks geen nuttige vragen meer aan mezelf stellen als: "waar ga ik dit eigenlijk neerzetten / ophangen / aan vastmaken / in doen?" Het antwoord maakt toch niet uit. Dat zie ik later wel dan.
Meestal dus voor 1 van de kinderkamers en soms dan ook iets voor de woonkamer of gewoon mezelf. Vrijdag nog een nieuwe wekker. Heb ik die nodig dan? Mwah, neu, voorlopig niet, met een half jaar verlof EN een baby op komst. Wassie goedkoop dan? Neuh, ook niet echt.
Maar wel leuk. Wel leuk.
En van de week had ik een bestelling gedaan bij Tuttemerull. U kent d'r wel.
Lieve hartjes (ik zie nog wel waar ik ze precies op ga hangen) een lief bordje met BabyGirl erop (weet ook nog niet waar) ultra-stoer/schattige armbandjes (voor mezelf dan hè, ik ga een baby nog niks omhangen natuurlijk) en letters, ik ben verzot op letters, waar dan ook, hoe dan ook.
Goed, bestelling en betaling dus gedaan en binnen no time een mailtje dat de bestelling verzonden was. Joehoe.
Nu woon ik dus nog steeds niet in m'n huis en kom daar ook niet iedere dag, dus zag ik het pakketje pas gister.
Nou vind ik pakketjes in de post altijd leuk. Of ik het nou zelf heb besteld of niet, het is toch een soort cadeautje wat je in de bus krijgt. En helemaal de pakketjes van Tuttemerull. Daar zijn alle bestelde artikelen namelijk ook echt als cadeautjes ingepakt. Wat een werk iedere keer, maar wat leuk om te ontvangen.
En deze keer was het echt een feestje. Met gewoon een echt cadeautje !! 1 pakje teveel, met een lintje eromheen waarop KADO stond. Iets zachts... eerst had ik het niet door en dacht ik vergeten te zijn dat ik iets zachts besteld had (zwangerschapsdementie, dus zou zomaar kunnen). Maar nee, het was gewoon een onwijs schattig cadeautje van die lieve Ilse.
Sta ik daar in m'n stoffige keuken, met een brok in m'n keel. Wat een schat.
Lieve Ilse, ik had je via Twitter (bij gebrek aan een mailadres, waarvan ik nu denk: muts, je hebt natuurlijk het mailadres van Tuttemerull) al een keer bedankt, maar bij deze nog een keer: heel erg lief en heel erg attent. Dank je wel.
Alles waarvan ik denk dat het leuk gaat staan in Timmy's of de babykamer of gewoon alleen maar de goeie kleur heeft koop ik. Niks geen nuttige vragen meer aan mezelf stellen als: "waar ga ik dit eigenlijk neerzetten / ophangen / aan vastmaken / in doen?" Het antwoord maakt toch niet uit. Dat zie ik later wel dan.
Meestal dus voor 1 van de kinderkamers en soms dan ook iets voor de woonkamer of gewoon mezelf. Vrijdag nog een nieuwe wekker. Heb ik die nodig dan? Mwah, neu, voorlopig niet, met een half jaar verlof EN een baby op komst. Wassie goedkoop dan? Neuh, ook niet echt.
Maar wel leuk. Wel leuk.
En van de week had ik een bestelling gedaan bij Tuttemerull. U kent d'r wel.
Lieve hartjes (ik zie nog wel waar ik ze precies op ga hangen) een lief bordje met BabyGirl erop (weet ook nog niet waar) ultra-stoer/schattige armbandjes (voor mezelf dan hè, ik ga een baby nog niks omhangen natuurlijk) en letters, ik ben verzot op letters, waar dan ook, hoe dan ook.
Goed, bestelling en betaling dus gedaan en binnen no time een mailtje dat de bestelling verzonden was. Joehoe.
Nu woon ik dus nog steeds niet in m'n huis en kom daar ook niet iedere dag, dus zag ik het pakketje pas gister.
Nou vind ik pakketjes in de post altijd leuk. Of ik het nou zelf heb besteld of niet, het is toch een soort cadeautje wat je in de bus krijgt. En helemaal de pakketjes van Tuttemerull. Daar zijn alle bestelde artikelen namelijk ook echt als cadeautjes ingepakt. Wat een werk iedere keer, maar wat leuk om te ontvangen.
En deze keer was het echt een feestje. Met gewoon een echt cadeautje !! 1 pakje teveel, met een lintje eromheen waarop KADO stond. Iets zachts... eerst had ik het niet door en dacht ik vergeten te zijn dat ik iets zachts besteld had (zwangerschapsdementie, dus zou zomaar kunnen). Maar nee, het was gewoon een onwijs schattig cadeautje van die lieve Ilse.
Sta ik daar in m'n stoffige keuken, met een brok in m'n keel. Wat een schat.
Lieve Ilse, ik had je via Twitter (bij gebrek aan een mailadres, waarvan ik nu denk: muts, je hebt natuurlijk het mailadres van Tuttemerull) al een keer bedankt, maar bij deze nog een keer: heel erg lief en heel erg attent. Dank je wel.
vrijdag 27 maart 2009
DoReMi meets YouTube
Ik ben helemaal niet van de Sound of Music en eigenlijk ook niet zo van de YouTube filmpjes. Meestal kijk ik ze niet eens, maar zo af en toe komt er 1 (of dus 2, zie nml ook hier) voorbij die ik dus wel even aanklik.
En zo stond ik (zitten doe ik alleen als het echt moet, zie vorige blogje) de volle 4 minuten ademloos te kijken naar dit filmpje dat ik bij haar zag.
En zo stond ik (zitten doe ik alleen als het echt moet, zie vorige blogje) de volle 4 minuten ademloos te kijken naar dit filmpje dat ik bij haar zag.
 |
zaterdag 21 maart 2009
Madeliefjes in het gras
Het is een beetje een soort van oma-periode. Door het blogje dat ik blogde over een bakje appelmoes moest ik denken aan wat wij gedaan hebben met oma's sieraden (blogje volgt ongetwijfeld nog) na haar overlijden.
En vanmiddag moest ik ineens weer heel erg aan haar denken.
De lente is begonnen. Onder andere te herkennen aan de wildgroei van madeliefjes in de grasvelden.
Vanmiddag liep ik met Timmy langs zo'n grasveld en hij wilde graag een paar bloempjes plukken. En toen ik 'm in dat gras zag kreeg ik een flashback naar de tuin van mijn opa en oma. En het stukje gras dat ze daar in hadden. En vooral al die madeliefjes. Die ik dan ging plukken en die oma dan in een klein kristalachtig vaasje deed.
En vervolgens kwam het gedichtje dat zij in mijn poeziealbum had gezet bovendrijven.
De madeliefjes groeien in het gras,
een meisje erin dat Linda was.
Zij plukte de bloemetjes en gaf ze aan mij,
en ik was daarmee heel erg blij.
Schat als ik je zo zie bukken.
op die bloemtjes te plukken.
Dan hoop ik zo mijn lieve schat,
bergen bloemen op je levenspad.
|
donderdag 5 maart 2009
Gemene peuters
U krijgt nog een logje over de wintersport. Denk ik. Een samenvattingslogje dan denk ik, aangezien mijn hoofd ondertussen alweer gevuld is met andere zaken. Zo snel gaat dat dan.
Vooral de tuin en de keuze voor Timmy's school zitten flink de boel bezig te houden. In mijn hoofd.
Maandag einde van de middag kwamen we weer in Nederland. Maandagavond zat ik al op info-avond nummer 1. Dinsdag alweer werken en 's avonds de tuinmannen over de vloer, er moesten nog allemaal beslissingen genomen worden over lampjes en schuttingen.
Woensdag ook weer werken en 's avonds om 20.00 uur m'n bed in omdat ik de griep voelde kloppen aan m'n deur en deze toch echt buiten wilde laten. Donderdag weer gewerkt en 's avonds weer zo'n fijne info-avond, en natuurlijk de finale van WIDM.
Enniewee, dus nog geen tijd gehad om de logjes over de wintersport die door mijn hoofd spookte oppapier beeldscherm te zetten. Nog geen eens tijd gehad om m'n koffer uit te pakken of die bergen was weg te werken.
Logjes over wintersport en schoolkeuze volgen dus ongetwijfeld, maar wat ik nu even met u wilde delen is wat mij vanmorgen gebeurde. Vanmorgen kwam er een barstje in mijn hart.
Timmy is een aap, een apie, een aapmans en zo noemen wij hem dus te pas en te onpas. Als je aan Timmy vraagt "wat ben je?" dan zegt ie zelf trots "een aap ... en papa is een olifant" en hij is in de heilige veronderstelling dat als ie groot is, dat ie dan ook een olifant wordt. Wat zal ik zeggen, wij zijn dierenlievend in dit huis.
Als ik dus Timmy gedag zei bij de creche riep ik steevast "dag apie". Gewoon. Tot vandaag.
Vanmorgen bracht ik Timmy naar de creche. Niks mis mee, hij had er zin in. Zijn beste vriendje was er nog niet, dus deed Timmy een beetje verlegen / zielig / aan mama-vastklamperig. Een beetje maar, geeft niks, komt altijd goed.
Hij trok mij mee naar de autohoek "kom maar kijken mama" en ik liep braaf mee.
In de autohoek waren al een aantal kindjes aan het spelen. Gewoon ook van die peuters van een jaar of 3. Gewoon van die kindjes als Timmy. En toen gebeurde het.
2 van die **** peuters begonnen te roepen "dag apie" en "oehoeoe" geluiden te maken terwijl ze heen en weer sprongen met hun handen onder hun oksels in een poging een aap na te doen.
Ik verbaasde me er eerst alleen maar over dat ze Timmy's bijnaampje dus schijnbaar ooit hadden opgepikt en ook dat ze er op die manier mee omgingen, totdat ik naar Timmy keek.
Die keek met de allerzieligste blik naar mij op. En blik die zei "kijk mama, dat heb jij gedaan, jij hebt ervoor gezorgd dat ik nu al gepest word, niet eens door bullies op school, maar gewoon nu al door peuters op het kinderdagverblijf".
Zal ie wel niet gedacht hebben.Hoop ik heel erg. Neem ik aan. Maar zo zag z'n blik er wel uit.
Hopelijk waarschijnlijk heeft hij het niet eens opgemerkt of als vervelend ervaren en kwam die blik alleen maar voort uit het feit dat ie wat verlegen / zielig / aan mama-vastklamperig was. Maar toch. Die blik vergeet ik niet snel en ik ga 'm nooit meer apie noemen daar op die creche.
Vooral de tuin en de keuze voor Timmy's school zitten flink de boel bezig te houden. In mijn hoofd.
Maandag einde van de middag kwamen we weer in Nederland. Maandagavond zat ik al op info-avond nummer 1. Dinsdag alweer werken en 's avonds de tuinmannen over de vloer, er moesten nog allemaal beslissingen genomen worden over lampjes en schuttingen.
Woensdag ook weer werken en 's avonds om 20.00 uur m'n bed in omdat ik de griep voelde kloppen aan m'n deur en deze toch echt buiten wilde laten. Donderdag weer gewerkt en 's avonds weer zo'n fijne info-avond, en natuurlijk de finale van WIDM.
Enniewee, dus nog geen tijd gehad om de logjes over de wintersport die door mijn hoofd spookte op
Logjes over wintersport en schoolkeuze volgen dus ongetwijfeld, maar wat ik nu even met u wilde delen is wat mij vanmorgen gebeurde. Vanmorgen kwam er een barstje in mijn hart.
Timmy is een aap, een apie, een aapmans en zo noemen wij hem dus te pas en te onpas. Als je aan Timmy vraagt "wat ben je?" dan zegt ie zelf trots "een aap ... en papa is een olifant" en hij is in de heilige veronderstelling dat als ie groot is, dat ie dan ook een olifant wordt. Wat zal ik zeggen, wij zijn dierenlievend in dit huis.
Als ik dus Timmy gedag zei bij de creche riep ik steevast "dag apie". Gewoon. Tot vandaag.
Vanmorgen bracht ik Timmy naar de creche. Niks mis mee, hij had er zin in. Zijn beste vriendje was er nog niet, dus deed Timmy een beetje verlegen / zielig / aan mama-vastklamperig. Een beetje maar, geeft niks, komt altijd goed.
Hij trok mij mee naar de autohoek "kom maar kijken mama" en ik liep braaf mee.
In de autohoek waren al een aantal kindjes aan het spelen. Gewoon ook van die peuters van een jaar of 3. Gewoon van die kindjes als Timmy. En toen gebeurde het.
2 van die **** peuters begonnen te roepen "dag apie" en "oehoeoe" geluiden te maken terwijl ze heen en weer sprongen met hun handen onder hun oksels in een poging een aap na te doen.
Ik verbaasde me er eerst alleen maar over dat ze Timmy's bijnaampje dus schijnbaar ooit hadden opgepikt en ook dat ze er op die manier mee omgingen, totdat ik naar Timmy keek.
Die keek met de allerzieligste blik naar mij op. En blik die zei "kijk mama, dat heb jij gedaan, jij hebt ervoor gezorgd dat ik nu al gepest word, niet eens door bullies op school, maar gewoon nu al door peuters op het kinderdagverblijf".
Zal ie wel niet gedacht hebben.
|
woensdag 18 februari 2009
Je bent nog maar zo klein
Naar aanleiding van haar vraag, leek het me wel leuk om het liedje van Timmy's geboorte-CD eens op internet te knallen.
Ik heb nog even gezocht naar een leuke MP3 speler, maar iedere keer dat ik er 1 vond werkte het niet. Het zal wel, dan maar een lelijke.
Er is overigens nog een refrein op mijn verzoek geschrapt. Ik vond 'm wel grappig hoor, maar niet heel erg gepast op de 1 of andere manier. Ging over Bush en Irak en om er nou ineens een semi-politiel statement in te verwerken... mwah. Kan de tekst niet zo snel vinden dus daar moeten jullie even zonder doen.
Hieronder volgt de definitieve tekst, kan je mee-karaoke-en:
*snif*
Ik heb nog even gezocht naar een leuke MP3 speler, maar iedere keer dat ik er 1 vond werkte het niet. Het zal wel, dan maar een lelijke.
Er is overigens nog een refrein op mijn verzoek geschrapt. Ik vond 'm wel grappig hoor, maar niet heel erg gepast op de 1 of andere manier. Ging over Bush en Irak en om er nou ineens een semi-politiel statement in te verwerken... mwah. Kan de tekst niet zo snel vinden dus daar moeten jullie even zonder doen.
Hieronder volgt de definitieve tekst, kan je mee-karaoke-en:
Kleine jongen, nou je bent dan nu geboren
en de mensen die lachen je vrolijk toe.
Allemaal nieuwe dingen zien en horen,
maar ga nog maar wat slapen je bent vast moe.
Maar het volgende zie ik nu al gebeuren,
een boterham met jam in de DVD.
En kleurkrijt op papa’s mooie vleugel,
en nare Teletubbies op TV.
Het hele huis is no time naar de knoppen,
dit alles met de vaart van een trein.
Maar ik maak me vast veel te vroeg al zorgen,
want jongen je bent nog maar zo klein.
Straks vraag je je af wat je later wilt worden,
astronout, piloot of muzikant.
Nou die eerste twee dat zijn waarschijnlijk dromen,
met die laatste help ik jou uit de brand.
En er zullen later veel vriendinnen komen,
en de meeste die zullen ook weer gaan.
En sommigen die heb je misschien bedrogen,
en die leukste ja, die stuurt jou uit de laan.
Maar weet je jongen soms is zo het leven,
en het leven dat is niet altijd fijn.
Maar maak jij je maar vooral geen zorgen,
want jongen, je bent nog maar zo klein.
En op een dag zal je ons oude huis verlaten,
zelfstandig op je eigen benen staan.
Een eigen huis en een dak vol met gaten,
en vergeet niet af en toe langs ons te gaan.
En op een dag wordt je zelf misschien ook vader,
en uitslapen zal nooit meer hetzelfde zijn.
Maar ach dat zijn dingen voor later,
want jongen je bent nog maar zo’n jongen, je bent nog maar zo’n jongen,
je bent nog maar zo klein
*snif*
dinsdag 10 februari 2009
Boos
Normaal gesproken probeer ik te leven volgens 1 van mijn principes: "laat iedereen lekker z'n eigen ding doen, ook al ben je het er niet mee eens" en dan natuurlijk met wat beperkingen. Dus, mits ze anderen kwaad doen enzo.
Ik probeer me dan dus ook niet al te druk te maken als mensen dingen anders doen dan dat ik ze gedaan zou hebben en doe ook m'n best om mensen niet zo snel te veroordelen.
Je kent vaak niet het hele verhaal of de gevoelens, dus kun je ook geen goed oordeel vellen.
Dat probeer ik dan hè, om volgens (o.a.) dat principe te leven. Ik doe mijn best.
En wat daar dan dus mee samenhangt is: "leg anderen geen regels op" zeker niet als ze nergens op slaan.
Maar ja, wat ik dus nergens op vind slaan dat vindt een ander weer heel logisch... moeilijk wel soms.
En ik weet niet wat het is, maar proberende te leven volgens dit principe is er dus wel een ding dat als een lap op een rode stier werkt bij mij. Iets waar ik me heel boos over kan maken.
En ik weet wel dat dat niet helpt, dat boos maken en als ik iedereen z'n ding zou laten doen zou ik me hier eigenlijk ook niet druk over moeten maken. Maar ik kan er niks aan doen. Ik zit me dan dus zwaar op te winden hier op de bank.
Als ik net naar Netwerk kijk. En zie dat er volwassen bejaarden mannen, bijna huilend op straat ruzie maken over wie er nou eigenlijk een Christen is.
Aanleiding is Eluana Englara. 17 jaar in coma na een autoongeluk. 17 jaar !! Dat is lang, heel lang. 17 jaar geleden zat ik nog op school en had ik nog geeneens een rijbewijs. 17 jaar is heeeeeel lang.
De helft van mijn leven.
Ze had zelf bij bewustzijn nog gezegd dat ze niet kunstmatig in leven wilde worden gehouden. En toch lag ze dus al 17 jaar in coma.
Zij wilde dit niet en haar familie wilde dit ook niet. Maar hé, God schijnbaar wel. Aardige vent die God.
En het gaat ineens niet meer over wat Eluana wilde, of haar familie. Het gaat er niet eens om hoe zij zich voelde of haar familie. Het gaat er alleen maar om dat iemand, haar vader, besloten heeft dat ze niet meer ondersteund mag worden in het leven cq dat ze haar moeten laten gaan.
Wat denkt die vader wel niet? Daar mag alleen God over beslissen. En afhankelijk of je het eens bent met die stelling ben je wel of geen goede Christen.
En daar gaat het dan ineens over. Of andere mensen, die nergens mee te maken hebben en Eluana niet kende, of die dan goede Christenen zijn. Lekker belangrijk.
De artsen worden vergeleken met Josef Mengele en er wordt geroepen dat het Hitler-praktijken zijn.
Tuurlijk, dat is net zo erg. Iemand op eigen verzoek uit haar lijden verlossen en miljoenen Joden vergassen. Tuurlijk.
En daar word ik dan heel boos over. Denk na !! Dat die zogenaamde Christenen dan andere mensen dingen op gaan leggen en andere mensen gaan veroordelen. Dat het niet meer gaat om mensen, maar om God en geloof en natuurlijk de kerk. Ik snap daar echt helemaal niks van.
Van die kerk en die vent in die jurk snap ik trouwens sowieso helemaal niks. En ook niet van het feit dat die kerk en alles wat daarbij hoort mij zo boos kan maken.
Geloof zou iets moois moeten zijn. En ik denk dat dat vaak ook wel zo is. Geloof in wat dan ook. Geloof in een God, geloof in mensen, geloof in de natuur, what ever. Maar heb je daar dan die regelmakers van de kerk (wat voor kerk dan ook) bij nodig?
Maar goed, laat ik maar niet over de kerk beginnen, want dan zit ik me zo weer op te vreten.
Terug naar Eluana. Ik vraag me serieus af of het ontnemen van sondevoeding moord is. Lijkt mij toch wat anders als een mes tussen iemands ribben steken of zelfs iemand een spuitje met teveel morfine geven. Het is geen aktie die de dood tot gevolg heeft, het is het stoppen van een aktie.
Ik vind het de natuur. Het lichaam is niet meer in staat om zelf voor voeding te zorgen en houdt ermee op. Heel natuurlijk.
Ik probeer me dan dus ook niet al te druk te maken als mensen dingen anders doen dan dat ik ze gedaan zou hebben en doe ook m'n best om mensen niet zo snel te veroordelen.
Je kent vaak niet het hele verhaal of de gevoelens, dus kun je ook geen goed oordeel vellen.
Dat probeer ik dan hè, om volgens (o.a.) dat principe te leven. Ik doe mijn best.
En wat daar dan dus mee samenhangt is: "leg anderen geen regels op" zeker niet als ze nergens op slaan.
Maar ja, wat ik dus nergens op vind slaan dat vindt een ander weer heel logisch... moeilijk wel soms.
En ik weet niet wat het is, maar proberende te leven volgens dit principe is er dus wel een ding dat als een lap op een rode stier werkt bij mij. Iets waar ik me heel boos over kan maken.
En ik weet wel dat dat niet helpt, dat boos maken en als ik iedereen z'n ding zou laten doen zou ik me hier eigenlijk ook niet druk over moeten maken. Maar ik kan er niks aan doen. Ik zit me dan dus zwaar op te winden hier op de bank.
Als ik net naar Netwerk kijk. En zie dat er volwassen bejaarden mannen, bijna huilend op straat ruzie maken over wie er nou eigenlijk een Christen is.
Aanleiding is Eluana Englara. 17 jaar in coma na een autoongeluk. 17 jaar !! Dat is lang, heel lang. 17 jaar geleden zat ik nog op school en had ik nog geeneens een rijbewijs. 17 jaar is heeeeeel lang.
De helft van mijn leven.
Ze had zelf bij bewustzijn nog gezegd dat ze niet kunstmatig in leven wilde worden gehouden. En toch lag ze dus al 17 jaar in coma.
Zij wilde dit niet en haar familie wilde dit ook niet. Maar hé, God schijnbaar wel. Aardige vent die God.
En het gaat ineens niet meer over wat Eluana wilde, of haar familie. Het gaat er niet eens om hoe zij zich voelde of haar familie. Het gaat er alleen maar om dat iemand, haar vader, besloten heeft dat ze niet meer ondersteund mag worden in het leven cq dat ze haar moeten laten gaan.
Wat denkt die vader wel niet? Daar mag alleen God over beslissen. En afhankelijk of je het eens bent met die stelling ben je wel of geen goede Christen.
En daar gaat het dan ineens over. Of andere mensen, die nergens mee te maken hebben en Eluana niet kende, of die dan goede Christenen zijn. Lekker belangrijk.
De artsen worden vergeleken met Josef Mengele en er wordt geroepen dat het Hitler-praktijken zijn.
Tuurlijk, dat is net zo erg. Iemand op eigen verzoek uit haar lijden verlossen en miljoenen Joden vergassen. Tuurlijk.
En daar word ik dan heel boos over. Denk na !! Dat die zogenaamde Christenen dan andere mensen dingen op gaan leggen en andere mensen gaan veroordelen. Dat het niet meer gaat om mensen, maar om God en geloof en natuurlijk de kerk. Ik snap daar echt helemaal niks van.
Van die kerk en die vent in die jurk snap ik trouwens sowieso helemaal niks. En ook niet van het feit dat die kerk en alles wat daarbij hoort mij zo boos kan maken.
Geloof zou iets moois moeten zijn. En ik denk dat dat vaak ook wel zo is. Geloof in wat dan ook. Geloof in een God, geloof in mensen, geloof in de natuur, what ever. Maar heb je daar dan die regelmakers van de kerk (wat voor kerk dan ook) bij nodig?
Maar goed, laat ik maar niet over de kerk beginnen, want dan zit ik me zo weer op te vreten.
Terug naar Eluana. Ik vraag me serieus af of het ontnemen van sondevoeding moord is. Lijkt mij toch wat anders als een mes tussen iemands ribben steken of zelfs iemand een spuitje met teveel morfine geven. Het is geen aktie die de dood tot gevolg heeft, het is het stoppen van een aktie.
Ik vind het de natuur. Het lichaam is niet meer in staat om zelf voor voeding te zorgen en houdt ermee op. Heel natuurlijk.
 |
woensdag 28 januari 2009
Lekker ding
Het is zo'n lekker kind. Hij gaat zo makkelijk naar bed. Meestal.
En dat is fijn, zo'n rustmomentje samen. Na een dag werken.
Vroeger lag ie in m'n armen op ons bed (moeder)melk te drinken en keek ik alleen maar naar 'm. Gewoon alleen kijken, verder niks. Nou, en misschien een beetje vals zingen.
Later zal ie me in deze momentjes verhalen gaan vertellen over school of over stoute-jongetjes-dingen.
Maar nu volgt ie gewoon vrolijk z'n bedritueel, zeurt vrolijk over "no een haaltje mama" "Bumba Bumba Bumba" en maakt zich zorgen over waar z'n Japie en z'n speen zijn en of de deur wel een stukje open mag blijven.
Lekker ding.
En dat is fijn, zo'n rustmomentje samen. Na een dag werken.
Vroeger lag ie in m'n armen op ons bed (moeder)melk te drinken en keek ik alleen maar naar 'm. Gewoon alleen kijken, verder niks. Nou, en misschien een beetje vals zingen.
Later zal ie me in deze momentjes verhalen gaan vertellen over school of over stoute-jongetjes-dingen.
Maar nu volgt ie gewoon vrolijk z'n bedritueel, zeurt vrolijk over "no een haaltje mama" "Bumba Bumba Bumba" en maakt zich zorgen over waar z'n Japie en z'n speen zijn en of de deur wel een stukje open mag blijven.
Lekker ding.
|
vrijdag 23 januari 2009
Niet aan denken
Eigenlijk geen woorden en eigenlijk wil ik er niet aan denken dat dit mijn schatje zou kunnen gebeuren. Wat een gekken bestaan er op deze aarde.
Zo hard als we worden van alle oorlogsbeelden, echt of in de film. Zo goed als ik een knop om kan zetten als ik op de dierenambulance rij, om al die ellende maar niet binnen te laten komen.
Zo koud en naar word ik van dit bericht dat ik ook echt niet nog een keer ga lezen en waar ik niet meer over wil nadenken.
Zo hard als we worden van alle oorlogsbeelden, echt of in de film. Zo goed als ik een knop om kan zetten als ik op de dierenambulance rij, om al die ellende maar niet binnen te laten komen.
Zo koud en naar word ik van dit bericht dat ik ook echt niet nog een keer ga lezen en waar ik niet meer over wil nadenken.
|
woensdag 7 januari 2009
Ruzie met Timmy
Ik: je bent een schattepetat
T: NEE mama, jij bent een schattetat
Ik: nee hoor, jij bent een schattepetat
T: neehee, JIJ bent een schattetat
Ik: nee, jij bent een schattepetat
T: nee mama ! jij bent zelluf een schattetat
En toen zijn we maar gaan knuffelen.
T: NEE mama, jij bent een schattetat
Ik: nee hoor, jij bent een schattepetat
T: neehee, JIJ bent een schattetat
Ik: nee, jij bent een schattepetat
T: nee mama ! jij bent zelluf een schattetat
En toen zijn we maar gaan knuffelen.
| -x- |
zaterdag 3 januari 2009
DomDomDom
Okee, ik geef het toe en ik schrijf het zelfs hier op. Het was dom.
Iedereen die er wel eens geweest is weet dat je de spullen bij Ikea beneden uit het magazijn moet halen. Niet de kleine frutsel dingen, die kan je gewoon in zo'n grote gele lelijke draagtas doen, of in je veel te grote winkelwagen.
En ik kan het weten, in de tijd dat ik bij Moneyeyes werkte en het bedrijf bijna op z'n gat lag was ik net verhuisd. Moneyeyes lag op een steenworp afstand van Ikea, dus dan ga je wel 'ns snuffelen (of folders onder ruitenwissers plakken). Zoveel zelfs dat ik een tijdje Ikea-moe was ... voor zover je dat al niet van nature bent.
Ik zou dus moeten weten hoe het daar werkt.
Nadat ik uitgezocht had welke Ikea nou eigenlijk het dichtsbij was, Delft, Haarlem of Amsterdam, stapte ik in de auto richting Utrecht.
Nou ja, eerst richting Utrecht, want het bleek dat als ik eerst binnendoor richting Utrecht ging en dan bij Vinkeveen de A2 op ging richting Amsterdam dat me dat 30 km (ja echt) scheelde ten opzichte van de weg die ik gewend ben en als braaf gewoontedier dus altijd neem. Scheelde me dus de helft deze nieuwe weg.
Aangekomen bij Ikea zat ik in twijfel ... binnendoor kruipen (met de kans dat ik de afdeling die ik moest hebben zou missen, want ik had geen idee waar die afdeling was), of toch maar weer het hele rondje.
Het werd het hele rondje.
En in dat rondje kwam ik ook bij de stoelen. En ik zoek dus nog een stoel, voor bij het bureautje waar de laptop op staat. Dus de pas even vertraagt.
De stoelen bij Ikea staan allemaal in een rij opgesteld op een soort plank tegen de muur, hoog dus. En daaronder staan er ook nog een paar ... gewoon los, of in opstelling bij een eettafel ofzo.
En nu stonden er dus ook 6 stoelen midden op de afdeling. Op een soort pallet. Met een bord erboven. Afgeprijsd naar 19,95 en OP=OP.
Nou, dat had ik eigenljk nog nooit gezien bij Ikea, OP=OP, of zo een paar stoelen op een pallet bij elkaar.
Ik zocht de stoel met de minste beschadigingen uit, baalde dat ik geen wagentje mee had genomen maar zo'n gele tas (er bleken boven helemaal geen wagentjes te zijn trouwens), haakte de stoel onder m'n arm en ging op weg.
Omdat hetgeen ik wilde kopen in de aanbieding was als je lid was van de Ikea family ging ik onderweg naar de Familiy balie om lid te worden.
Eenmaal daar aangekomen, zei ik tegen de meneer die daar geheel overbodig achter de balie stond dat ik lid wilde worden. Geheel overbodig omdat je dus zelf je gegevens moet intypen en je tijdelijke "pas" zelf moet uitprinten. Maar voordat hij mij dit vertelde en de PC wees waar ik eea op kon regelen zei hij, redelijk onvriendelijk, "volgens mij loopt u met een showmodel te sjouwen, die kunt u niet kopen. Op het kaartje staat in welke stelling en vak u die stoel moet halen" en hij schudde met zijn hoofd.
Woeps, zink door de grond. Ik die halve Ikea doorgebanjerd met die stoel voor Piet Snot...
Ik vertelde de meneer dat ik de stoel terug zou zetten en ging snel verder. Heb de stoel snel bij de eerste de beste tafel neergezet en vervolgde mijn weg.
Eenmaal beneden in het magazijn realiseerde ik in mijn schaamte en haast om die stoel weer kwijt te raken dus niet had gekeken naar de stelling en het vak. En ik ging dus niet helemaal terug om te kijken.
Ik ben een beetje de stellingen waar de stoelen stonden langsgeslenterd en uiteindelijk vond ik de stoel. In het wit. En grenen. En niet afgeprijsd, want alleen die zwarte die ik wilde hebben was afgeprijsd. En op.
Had ik nou toch maar dat showroommodel meegesjouwd ...
Iedereen die er wel eens geweest is weet dat je de spullen bij Ikea beneden uit het magazijn moet halen. Niet de kleine frutsel dingen, die kan je gewoon in zo'n grote gele lelijke draagtas doen, of in je veel te grote winkelwagen.
En ik kan het weten, in de tijd dat ik bij Moneyeyes werkte en het bedrijf bijna op z'n gat lag was ik net verhuisd. Moneyeyes lag op een steenworp afstand van Ikea, dus dan ga je wel 'ns snuffelen (of folders onder ruitenwissers plakken). Zoveel zelfs dat ik een tijdje Ikea-moe was ... voor zover je dat al niet van nature bent.
Ik zou dus moeten weten hoe het daar werkt.
Nadat ik uitgezocht had welke Ikea nou eigenlijk het dichtsbij was, Delft, Haarlem of Amsterdam, stapte ik in de auto richting Utrecht.
Nou ja, eerst richting Utrecht, want het bleek dat als ik eerst binnendoor richting Utrecht ging en dan bij Vinkeveen de A2 op ging richting Amsterdam dat me dat 30 km (ja echt) scheelde ten opzichte van de weg die ik gewend ben en als braaf gewoontedier dus altijd neem. Scheelde me dus de helft deze nieuwe weg.
Aangekomen bij Ikea zat ik in twijfel ... binnendoor kruipen (met de kans dat ik de afdeling die ik moest hebben zou missen, want ik had geen idee waar die afdeling was), of toch maar weer het hele rondje.
Het werd het hele rondje.
En in dat rondje kwam ik ook bij de stoelen. En ik zoek dus nog een stoel, voor bij het bureautje waar de laptop op staat. Dus de pas even vertraagt.
De stoelen bij Ikea staan allemaal in een rij opgesteld op een soort plank tegen de muur, hoog dus. En daaronder staan er ook nog een paar ... gewoon los, of in opstelling bij een eettafel ofzo.
En nu stonden er dus ook 6 stoelen midden op de afdeling. Op een soort pallet. Met een bord erboven. Afgeprijsd naar 19,95 en OP=OP.
Nou, dat had ik eigenljk nog nooit gezien bij Ikea, OP=OP, of zo een paar stoelen op een pallet bij elkaar.
Ik zocht de stoel met de minste beschadigingen uit, baalde dat ik geen wagentje mee had genomen maar zo'n gele tas (er bleken boven helemaal geen wagentjes te zijn trouwens), haakte de stoel onder m'n arm en ging op weg.
Omdat hetgeen ik wilde kopen in de aanbieding was als je lid was van de Ikea family ging ik onderweg naar de Familiy balie om lid te worden.
Eenmaal daar aangekomen, zei ik tegen de meneer die daar geheel overbodig achter de balie stond dat ik lid wilde worden. Geheel overbodig omdat je dus zelf je gegevens moet intypen en je tijdelijke "pas" zelf moet uitprinten. Maar voordat hij mij dit vertelde en de PC wees waar ik eea op kon regelen zei hij, redelijk onvriendelijk, "volgens mij loopt u met een showmodel te sjouwen, die kunt u niet kopen. Op het kaartje staat in welke stelling en vak u die stoel moet halen" en hij schudde met zijn hoofd.
Woeps, zink door de grond. Ik die halve Ikea doorgebanjerd met die stoel voor Piet Snot...
Ik vertelde de meneer dat ik de stoel terug zou zetten en ging snel verder. Heb de stoel snel bij de eerste de beste tafel neergezet en vervolgde mijn weg.
Eenmaal beneden in het magazijn realiseerde ik in mijn schaamte en haast om die stoel weer kwijt te raken dus niet had gekeken naar de stelling en het vak. En ik ging dus niet helemaal terug om te kijken.
Ik ben een beetje de stellingen waar de stoelen stonden langsgeslenterd en uiteindelijk vond ik de stoel. In het wit. En grenen. En niet afgeprijsd, want alleen die zwarte die ik wilde hebben was afgeprijsd. En op.
Had ik nou toch maar dat showroommodel meegesjouwd ...
| -x- |
dinsdag 30 december 2008
By the way - BTW
Ik zit hier achter de PC. Boven. In een geweldige chaos. De "waar zullen we het laten, oh zet maar even daar neer en het komt er nooit meer uit"-kamer.
Maar dat geeft niet, dat ben ik wel gewend. Blik op de PC en niks aan de hand.
Maar blik is niet helemaal op de PC, blik is op de stapel bonnen en bankafschriften naast het toetsenbord.
In het kader van: ik heb geen verstand van muziek, maar kan ik misschien toch op een bepaalde manier een beetje meehelpen ofzo, als jij het druk hebt ofzo, heb ik ooit aangeboden om Ro's BTW aangifte te doen. Hij de muziek, ik de administratieve rompslomp.
Nou ja, BTW aangifte is niet helemaal de juiste benaming. Het is meer zo dat ik de bonnen overtype in een excel-bestand (want jij bent daar zo handig in, in excel ... duh, lekker veel handigheid voor nodig, overtypen).
En vorige maand had ik geen zin en Ro ook niet en hebben we het uitgesteld tot het allerlaatste moment. Zo laat dat Ro zei: nou, lama nu, heeft toch geen zin, zijn toch al te laat *joehoe*.
En die maand moet nu dus nog steeds. En de maand erna nu dus ook. Uiterlijk morgen, laatste dag van de maand. En het jaar toevallig, maar dat doet er niet toe.
En morgen is het dus oudjaarsdag en moet ik gewoon werken en komen er 's avonds vriendinnetje en vriendje gezellig met ons het nieuwe jaar inluiden. Dus dan ga ik het ook niet doen. Dus het moet eigenlijk nu.
Ik heb net al heeeeeel lang onder de douche gestaan, uitstelaktie nr. 1.
Want ik heb weer geen zin.
En het is ook al 22.00 uur en ik wilde net vanavond vroeg naar bed (duh) en ik moet ook echt het fotoboek voor schoonmama gaan afmaken en ik ga veel liever even pielen aan de lay out van m'n blog en ik zit dus nu dit blogje te typen.
Ro zou het ook kunnen doen. Morgen. En op zich is het zijn boekhouding. Maar ik had het aangeboden. Heel lang geleden. Nog voor dat we een kleintje hadden en ik dus oceanen van tijd over had om die boekhouding even erbij te doen.
Nu is het 1 avondvulling.
Maar ik had het zelf aangeboden.
En ik heb dus geen zin / puf / energie. Al een maand niet. Maar ik ga maar wat drinken pakken en toch maar een begin maken... denk ik.
Maar dat geeft niet, dat ben ik wel gewend. Blik op de PC en niks aan de hand.
Maar blik is niet helemaal op de PC, blik is op de stapel bonnen en bankafschriften naast het toetsenbord.
In het kader van: ik heb geen verstand van muziek, maar kan ik misschien toch op een bepaalde manier een beetje meehelpen ofzo, als jij het druk hebt ofzo, heb ik ooit aangeboden om Ro's BTW aangifte te doen. Hij de muziek, ik de administratieve rompslomp.
Nou ja, BTW aangifte is niet helemaal de juiste benaming. Het is meer zo dat ik de bonnen overtype in een excel-bestand (want jij bent daar zo handig in, in excel ... duh, lekker veel handigheid voor nodig, overtypen).
En vorige maand had ik geen zin en Ro ook niet en hebben we het uitgesteld tot het allerlaatste moment. Zo laat dat Ro zei: nou, lama nu, heeft toch geen zin, zijn toch al te laat *joehoe*.
En die maand moet nu dus nog steeds. En de maand erna nu dus ook. Uiterlijk morgen, laatste dag van de maand. En het jaar toevallig, maar dat doet er niet toe.
En morgen is het dus oudjaarsdag en moet ik gewoon werken en komen er 's avonds vriendinnetje en vriendje gezellig met ons het nieuwe jaar inluiden. Dus dan ga ik het ook niet doen. Dus het moet eigenlijk nu.
Ik heb net al heeeeeel lang onder de douche gestaan, uitstelaktie nr. 1.
Want ik heb weer geen zin.
En het is ook al 22.00 uur en ik wilde net vanavond vroeg naar bed (duh) en ik moet ook echt het fotoboek voor schoonmama gaan afmaken en ik ga veel liever even pielen aan de lay out van m'n blog en ik zit dus nu dit blogje te typen.
Ro zou het ook kunnen doen. Morgen. En op zich is het zijn boekhouding. Maar ik had het aangeboden. Heel lang geleden. Nog voor dat we een kleintje hadden en ik dus oceanen van tijd over had om die boekhouding even erbij te doen.
Nu is het 1 avondvulling.
Maar ik had het zelf aangeboden.
En ik heb dus geen zin / puf / energie. Al een maand niet. Maar ik ga maar wat drinken pakken en toch maar een begin maken... denk ik.
| -x- |
vrijdag 26 december 2008
Kerst voorbij
De kerstdagen zijn weer voorbij.
We zijn o.a. een aantal apparaten / heleboel speelgoed / heeeeel veel verpakkingskarton / paar onsjes vet / spierpijn in de bovenbenen en rechterarm* en heel veel foto's rijker. En natuurlijk geld armer.
Want al die cadeautjes voor iedereen kosten niet alleen maar tijd.
Maar eigenlijk maakt me dat dus niet uit. Het leukst van de kerst vind ik eigenlijk niet de cadeautjes krijgen, maar de cadeautjes geven (nee ECHT !!) . En dan eigenlijk niet de cadeautjes die mensen opgegeven hebben en waarvan ze misschien stiekem al weten / hopen dat ze het ook echt gaan krijgen.
Nee, dan bedoel ik de cadeautjes die ze wel eens hebben geroepen maar zelf alweer vergeten zijn, de cadeau's waar je lnag naar hebt lopen zoeken of de cadeautjes die je ergens in een crea bui hebt laten maken (foto-agenda voor schoonmama, route 66 bord met naam en startdatum van z'n bedrijf voor vriendlief).
De blijheid van die kinderen als ze weer een cadeautje uit mochten pakken ... en de teleurstelling als de cadeautjes op waren of niet voor hen waren. Prachtig.
En behalve al die cadeau's is het ook gewoon erg leuk en gezellig om als familie bij elkaar te zijn. Neven nichten, broers, zussen, van alles en iedereen gezien in deze 2 dagen, heerlijk.
Aan de ene kant jammer dat het voorbij is, maar aan de andere kant ook wel weer lekker. M'n hoofd is weer leeg en rustig (althans... niet drukker en voller als normaal). Nog 2 vrije dagen en dan begint het gewone leven weer.
Nou ja, voor 2 dagen dan, want dan is het weer O&N en weer een paar dagen vrij.
Timmy had trouwens de week van z'n leven. Zondag verjaardag vieren, donderdag en vrijdag kerst en dus ook weer cadeau's EN mama de hele week vrij. Hij vraagt 's morgens niet eens meer "mama niet welluke". Dat zal een tegenvaller worden maandag ... ook voor mij.
* benen: van zware Timmy 2 avonden achter elkaar met gladde zolen en hoge hakken al halfslapend de trap op dragen - arm: van de WII die eindelijk omgebouwd is (ons kerstcadeau aan elkaar ... in 2007).
We zijn o.a. een aantal apparaten / heleboel speelgoed / heeeeel veel verpakkingskarton / paar onsjes vet / spierpijn in de bovenbenen en rechterarm* en heel veel foto's rijker. En natuurlijk geld armer.
Want al die cadeautjes voor iedereen kosten niet alleen maar tijd.
Maar eigenlijk maakt me dat dus niet uit. Het leukst van de kerst vind ik eigenlijk niet de cadeautjes krijgen, maar de cadeautjes geven (nee ECHT !!) . En dan eigenlijk niet de cadeautjes die mensen opgegeven hebben en waarvan ze misschien stiekem al weten / hopen dat ze het ook echt gaan krijgen.
Nee, dan bedoel ik de cadeautjes die ze wel eens hebben geroepen maar zelf alweer vergeten zijn, de cadeau's waar je lnag naar hebt lopen zoeken of de cadeautjes die je ergens in een crea bui hebt laten maken (foto-agenda voor schoonmama, route 66 bord met naam en startdatum van z'n bedrijf voor vriendlief).
De blijheid van die kinderen als ze weer een cadeautje uit mochten pakken ... en de teleurstelling als de cadeautjes op waren of niet voor hen waren. Prachtig.
En behalve al die cadeau's is het ook gewoon erg leuk en gezellig om als familie bij elkaar te zijn. Neven nichten, broers, zussen, van alles en iedereen gezien in deze 2 dagen, heerlijk.
Aan de ene kant jammer dat het voorbij is, maar aan de andere kant ook wel weer lekker. M'n hoofd is weer leeg en rustig (althans... niet drukker en voller als normaal). Nog 2 vrije dagen en dan begint het gewone leven weer.
Nou ja, voor 2 dagen dan, want dan is het weer O&N en weer een paar dagen vrij.
Timmy had trouwens de week van z'n leven. Zondag verjaardag vieren, donderdag en vrijdag kerst en dus ook weer cadeau's EN mama de hele week vrij. Hij vraagt 's morgens niet eens meer "mama niet welluke". Dat zal een tegenvaller worden maandag ... ook voor mij.
| -x- |
* benen: van zware Timmy 2 avonden achter elkaar met gladde zolen en hoge hakken al halfslapend de trap op dragen - arm: van de WII die eindelijk omgebouwd is (ons kerstcadeau aan elkaar ... in 2007).
woensdag 24 december 2008
Doorstuur-tranen
Ik doe het eigenlijk nooit. Van die doorstuurmailtjes lezen / filmpje / foto / powerpointshit bekijken en doorsturen. En al helemaal niet berichtjes die via Hyves komen.
Maar deze opende ik dus wel. Wee nie wrom, maark dee ut dus wel.
Gevolg: tranen met tuiten.
Het zal de tijd van het jaar wel zijn ofzo.
Vergeet effe de boodschap enzo, kijk gewoon effe naar het filmpje en vooral naar de blijheid van die 2 mannen (en die leeuw natuurlijk).
Maar deze opende ik dus wel. Wee nie wrom, maark dee ut dus wel.
Gevolg: tranen met tuiten.
Het zal de tijd van het jaar wel zijn ofzo.
Vergeet effe de boodschap enzo, kijk gewoon effe naar het filmpje en vooral naar de blijheid van die 2 mannen (en die leeuw natuurlijk).
| -x- |
dinsdag 16 december 2008
Toeval
Tis niet dat ik er de hele tijd op aan het letten ben.
En dus is het wel heeeeeeeeeel erg toevallig dat ik nu net op de klok kijk.
Het is nu precies 3 jaar geleden dat het allermooiste / allerliefste kindje werd geboren.
En dus is het wel heeeeeeeeeel erg toevallig dat ik nu net op de klok kijk.
Het is nu precies 3 jaar geleden dat het allermooiste / allerliefste kindje werd geboren.
 |
donderdag 4 december 2008
EMOrning
Ik heb dat gewoon wel eens …dat ik ´s morgens half wakker, nog voor m´n eerste kop koffie in de auto zit en dan ineens een soort van emotioneel word.
Waar dat mee te maken heeft weet ik niet, met de tijd van het jaar of de maand, met het weer, met de kwaliteit van de nachtrust … geen idee.
Vanmorgen had ik weer zo´n momentje. Geen tranen met tuiten (zoals ik in dit soort gemoedstoestanden dan bij sommige liedjes heb), maar meer dat emotionelige gevoel van “aaaaaaaaaaahhhhhh ….. wat lief, wat schattig, wat poepig”.
Ik stond te wachten voor het stoplicht en voor mij stond een busje, ik weet niet meer wat voor busje het was, maar het was iets stoers, iets ruigs ... iets van een bouwvakker ofzo. Op zich niks bijzonders. Maar ineens zag ik de tekening die aan de binnenkant van de achterruit geplakt zat.
Een kindertekening van een rood gevaren3hoek met in het midden de tekst: Lieve papa aan boord.
Ik was natuurlijk te laat met een foto maken, maar toen ik later achter ´m op de snelweg reed heb ik, met gevaar voor eigen leven, toch maar even een poging voor jullie gedaan.
Waar dat mee te maken heeft weet ik niet, met de tijd van het jaar of de maand, met het weer, met de kwaliteit van de nachtrust … geen idee.
Vanmorgen had ik weer zo´n momentje. Geen tranen met tuiten (zoals ik in dit soort gemoedstoestanden dan bij sommige liedjes heb), maar meer dat emotionelige gevoel van “aaaaaaaaaaahhhhhh ….. wat lief, wat schattig, wat poepig”.
Ik stond te wachten voor het stoplicht en voor mij stond een busje, ik weet niet meer wat voor busje het was, maar het was iets stoers, iets ruigs ... iets van een bouwvakker ofzo. Op zich niks bijzonders. Maar ineens zag ik de tekening die aan de binnenkant van de achterruit geplakt zat.
Een kindertekening van een rood gevaren3hoek met in het midden de tekst: Lieve papa aan boord.
Ik was natuurlijk te laat met een foto maken, maar toen ik later achter ´m op de snelweg reed heb ik, met gevaar voor eigen leven, toch maar even een poging voor jullie gedaan.
|
vrijdag 28 november 2008
Moe(t) van alles
Ik moet nog zoveel...
Ik moet nog Timmy's traktaties afmaken, ik moet nog boodschappen doen voor het weekend, ik moet nog dweilen en de was doen, ik moet nog een verjaardagscadeautje bestellen, ik moet Timmy nog opgeven voor de ZAPP verjaardagservice, ik moet nog even langs een bepaalde winkel ... maar ik kom er net achter dat ik daarvoor eerst nog langs een andere winkel moet ivm kerstcadeautje Ro (kan ik natuurlijk niet verder over uitwijden), ik moet eigenlijk nog Timmy's blog updaten (schattige foto's van hem en Max die hier vanmorgen was), ik moet nog met Ro de tekeningen voor de verbouwing doornemen, ik moet nog een leuke Twitter-badge vinden die werkt, ik moet nog kleren kopen, ik moet nog de foto's van m'n laptop overzetten op m'n PC en backuppen, ik moet nog Ro's boekhouding doen, ik moet nog het bed verschonen, ik moet nog een (sint)cadeautje voor Timmy verzinnen, ik moet nog kijken of ons verjaardagscadeau voor Timmy wel werkt, ik moet m'n haar nog een beetje in de "leuk" zien te krijgen, ik moet nog doorgeven hoe en wat met de voortuin, ik moet de brochure van het schuurtje nog even scannen en mailen voor de achtertuin, ik moet het fotoboek voor m'n schoonmoeder nu eindelijk eens afmaken, ik moet het fotoboekje van de vakantie nog afmaken, ik moet Timmy's schoolfoto's nog bestellen, ik moet nog een foto regelen voor op het bord bij de KDV, ik moet nog bedenken of ik vrij wil rond kerst, ik moet nog kerstcadeau's gaan verzinnen en kopen, ik moet nog een uitnodiging versturen voor Timmy's verjaardag, maar eerst moet ik gaan bedenken van hoe laat tot hoe laat dit dan is (datum is 21-12)...
En er zal nog wel meer zijn.
Nu zou een goed moment zijn om iets van die dingen te gaan doen aangezien Timmy nu heerlijk ligt te ronken, maar ik heb geen zin.
Ik heb eigenlijk nergens zin in ... de hele week al niet.
Was ik vorige week nog aan het bedenken wat ik kon bloggen en was ik al mijn "volg-blogjes" constant aan het afstruinen of er nog iets nieuws op staat ... en niet vergeten m'n mail en Hyves.
De afgelopen dagen had ik daar dus echt geen zin in.
Vandaag waren er een paar van mijn volg-blogjes ge-up-date. Ik heb ze snel doorgelezen zodat ik geen achterstand krijg, maar veel lol heb ik er niet aan beleefd en dat lag zeker niet aan de schrijfster van de blogjes.
Ik heb gewoon nergens zin in ...
En das op zich rottig met een redelijk druk weekend voor de boeg.
Morgen Sint op m'n werk en zondag sta ik de hele dag voor de dierenambulance op Winner in de Rai... ook al geen zin in.
Ik zou natuurlijk met een kop thee op de bank niks kunnen gaan zitten doen, maar daar heb ik dus ook geen zin in.
Ik weet het effe niet meer.
Plichtsgetrouw (...) als ik ben zal ik dan maar even Timmy's blog gaan updaten, boodschappen verzinnen, wasje erin gooien en misschien een dweiltje door het huis halen. En als die kleine wakker is even boodschappen doen. De rest moet dan maar wachten.
Ik moet nog Timmy's traktaties afmaken, ik moet nog boodschappen doen voor het weekend, ik moet nog dweilen en de was doen, ik moet nog een verjaardagscadeautje bestellen, ik moet Timmy nog opgeven voor de ZAPP verjaardagservice, ik moet nog even langs een bepaalde winkel ... maar ik kom er net achter dat ik daarvoor eerst nog langs een andere winkel moet ivm kerstcadeautje Ro (kan ik natuurlijk niet verder over uitwijden), ik moet eigenlijk nog Timmy's blog updaten (schattige foto's van hem en Max die hier vanmorgen was), ik moet nog met Ro de tekeningen voor de verbouwing doornemen, ik moet nog een leuke Twitter-badge vinden die werkt, ik moet nog kleren kopen, ik moet nog de foto's van m'n laptop overzetten op m'n PC en backuppen, ik moet nog Ro's boekhouding doen, ik moet nog het bed verschonen, ik moet nog een (sint)cadeautje voor Timmy verzinnen, ik moet nog kijken of ons verjaardagscadeau voor Timmy wel werkt, ik moet m'n haar nog een beetje in de "leuk" zien te krijgen, ik moet nog doorgeven hoe en wat met de voortuin, ik moet de brochure van het schuurtje nog even scannen en mailen voor de achtertuin, ik moet het fotoboek voor m'n schoonmoeder nu eindelijk eens afmaken, ik moet het fotoboekje van de vakantie nog afmaken, ik moet Timmy's schoolfoto's nog bestellen, ik moet nog een foto regelen voor op het bord bij de KDV, ik moet nog bedenken of ik vrij wil rond kerst, ik moet nog kerstcadeau's gaan verzinnen en kopen, ik moet nog een uitnodiging versturen voor Timmy's verjaardag, maar eerst moet ik gaan bedenken van hoe laat tot hoe laat dit dan is (datum is 21-12)...
En er zal nog wel meer zijn.
Nu zou een goed moment zijn om iets van die dingen te gaan doen aangezien Timmy nu heerlijk ligt te ronken, maar ik heb geen zin.
Ik heb eigenlijk nergens zin in ... de hele week al niet.
Was ik vorige week nog aan het bedenken wat ik kon bloggen en was ik al mijn "volg-blogjes" constant aan het afstruinen of er nog iets nieuws op staat ... en niet vergeten m'n mail en Hyves.
De afgelopen dagen had ik daar dus echt geen zin in.
Vandaag waren er een paar van mijn volg-blogjes ge-up-date. Ik heb ze snel doorgelezen zodat ik geen achterstand krijg, maar veel lol heb ik er niet aan beleefd en dat lag zeker niet aan de schrijfster van de blogjes.
Ik heb gewoon nergens zin in ...
En das op zich rottig met een redelijk druk weekend voor de boeg.
Morgen Sint op m'n werk en zondag sta ik de hele dag voor de dierenambulance op Winner in de Rai... ook al geen zin in.
Ik zou natuurlijk met een kop thee op de bank niks kunnen gaan zitten doen, maar daar heb ik dus ook geen zin in.
Ik weet het effe niet meer.
Plichtsgetrouw (...) als ik ben zal ik dan maar even Timmy's blog gaan updaten, boodschappen verzinnen, wasje erin gooien en misschien een dweiltje door het huis halen. En als die kleine wakker is even boodschappen doen. De rest moet dan maar wachten.
|
Abonneren op:
Posts (Atom)