Het echte leven begint weer

Oké, we zijn er klaar voor. Nou ja, soort van klaar. En ik spreek alleen voor mezelf en dan nog niet eens op alle vlakken. Psychisch weet ik het nog zo net niet, maar praktisch gezien wel.

Mijn kleren voor morgen liggen soort van klaar. Een gedeelte ligt klaar en een ander gedeelte heb ik wel al bedacht. En daar gaat meestal het meeste werk / tijd in zitten. Te bedenken, "wat doe ik aan vandaag". Hopelijk is het niet te koud morgen.
Verder liggen de kleertjes van madame klaar. Inclusief luier.
Alle fruithouders (voor Timmy, niet dat u denkt dat ik Rosalie al fruit geef) / flesje / voedingsbakje / slaapzakje / mapje-om-dingen-in-bij-te-houden zijn gelabeld. Timmy's bekers en lunchboxje (niet gelabeld want voorgedrukt) staan klaar om gevuld te worden en alle tassen zijn gevuld met hetgeen erin moet. Tenzij hetgeen erin moet eerst nog even gevuld moet worden met hetgeen daar weer in moet (beker melk bijv).

Mijn tas staat ook weer klaar. Agenda / telefoon, zelfs mijn toegangspasje vant werk heb ik gevonden en ik ben ook nog net even wezen tanken. Scheelt morgenochtend weer.
Want natuurlijk was mijn tank leeg. Lekker handig voor de eerste werkochtend. Net als dat mijn koffiecupjes natuurlijk weer eens op zijn. Ook al zo handig voor de eerste werkochtend.

Planning is nu dus dat ik morgenochtend om 07.30 uur wegrij *ahum* en de mensen die mij kennen weten dat dat dus een giga uitdaging is.
07.30 weg betekent iets van 06.30 uur op *oooooow*, Rosalie flesje en aankleden. Zelf aankleden. Broodje en melk voor Timmy klaarzetten om mee te nemen, Ro wakker maken (meeste tijd voor ingecalculeerd) en dan dus om 07.30 uur in de auto. Uurtje of 8 beginnen ergo uurtje of half 5 weer naar huis om boodschappen te doen en kindjes op te halen. Waarna we moeten eten en waarschijnlijk alle 3 instorten.
Mijn eerste werkdag / Timmy's eerste schooldag in groep 2 / Rosalies eerste crechedag.

Tijdom te gaan slapen.

Het echte leven gaat weer beginnen. Wish me luck.

Ik tilde olifanten

Ik deed heel veel en ook heel weinig in de maand juli. Ik ging een weekje naar Hoenderloo, bezocht de Apenheul en Koningin Julianadorp. Deed wat boodschappen, shopte online. Twitterde wat, blogde iets minder. Hield Timmy bezig en zag Rosalie groeien. En draaien. Ik stond vroeg op en sliep uit. Zocht en vond een paar caches en deed een lange fietstocht. Oh ja en ik tilde 2,3 Afrikaanse Olifanten. Geen Aziatische, maar  Afrikaanse. Wat dan weer een beetje jammer is, want Aziatische olifanten zijn zwaarder dan Afrikaanse en waren dus stoerder geweest.
Maar ach, ik doe het ook wel voor 2,3 Afrikaanse Olifanten. Dat is zo'n 8.480 kg. Dat u het even weet.

En ik verbrandde een paar calorieen. Niet zoveel. Maar een half roomijsje. Dat zijn zo'n 218 calorieen.

Leuk hoor, die beeldvorming. Maakt dat je het in perspectief kunt zien.
De vorige keer bewerkstelligde dit "motiverende" mailtje van de sportschool precies het tegenovergestelde. Namelijk dat ik dacht: "al die moeite voor een half roomijsje? Right. Zonde van mijn tijd en inzet." Dat ik toen weet-ik-veel hoeveel olifanten getild had toen deed niet ter zake. Toch lastiger in-perspectief zien, olifanten tillen. Doe ik niet dagelijks namelijk.

Deze keer kreeg ik dus ook zo'n "motiverend" mailtje. En ik heb maar bedacht dat ik het ga vergeten, dat halve roomijsje. Dat ik het hier nu even op-pen (intyp) en dat ik het dan ga vergeten. Of eigenlijk beter, dat ik ervoor ga zorgen dat het de volgende keer meer is dan een half roomijsje. Misschien wel een hele ...

Moet ik denk ik toch op dat cross-ding-from-hell.

Time flies

Ik SMSde het net naar een jarige vriendin, time flies. Maar echt, het is ook zo. Time flies. Heul hard.
Zo hard dat je de dingen die je in die tijd had willen doen dus niet voor elkaar krijgt. Ik niet in ieder geval. En hoe dat komt... geen idee. Op de hormonen kan ik het eigenlijk niet meer gooien nu.
Zo wilde ik dus in mijn zwanger- / bevallings- / ouderschapsverlof / vakantie (totaal 6 maanden) op z'n minst Timmy's fotoboekjes maken. Baby / dreumes / peuter / kleuter. En ik wilde heel veel caches gaan vinden en ook nog de 3 boeken van Stieg uitlezen. Allemaal maar een beetje gelukt. Timmy's foto's heb ik een klein betejeuitgezocht, ik heb een paar caches gevonden en ik heb 2 boeken van Stieg gelezen. In het derde deel ben ik bezig. Al heel lang. Zo lang dat je iedere keer weer opnieuw moet beginnen met lezen, want hoe zat het nou ook alweer.

Ik heb nu dus nog anderhalve week om deze 3 dingen voor elkaar te krijgen en dat gaat dus niet lukken. Anderhalve week mensen ! En dan moet ik weer aan het werk, an die arbeit. Ik weet niet zo goed of ik er zin in heb. Gisteravond in bed ben ik eens terug gaan denken aan de laatste weken voor mijn verlof. Heel kort en toen heb ik het snel weer geblockt. Oh ja ... ellende ellende. Dingen die niet goed gaan,. ergernissen frustraties. Misschien gevoed door de hormonen (vast een beetje), maar ongetwijfeld ook gewoon omdat het zo is.
Toen ik met verlof ging heb ik alles heerlijk opzij kunnen zetten. Af en toe een mailtje aan collega's over hoe het ging, maar vooral niet teveel en vooral niet meegedacht. Maar dat houdt op. Eerdaags moet ik weer vroeg op, in de auto richting hoofdstad en werken.
Zal wel even wennen worden aan het nieuwe ochtendritme. Zomervakantie is dan ook over, dus Timmy weer naar school en Roaslietje voor het eerst naar de creche. En afkicken van Twitter ook. En van blogjes lezen / schrijven wanneer ik dat wil en van uitslapen en van boodschappen midden op de dag doen.

Gelukkig ga ik in eerste instantie 3 dagen werken i.p.v. 4. Dus dat scheelt al wel iets. En misschien krijg ik er in de loop van de anderhalve week ook wel weer een beetje zin in... zou kunnen. Theoretisch.

Dank je wel boom

Ik weet het, eigenlijk mag het niet. Wildplassen. Maar ja, wat moet je dan als je mannetje roept dat ie moet plassen en je nog heel erg ver van een toilet af bent.
Juist, dan zoek je een boom op. Kan ie mooi tegen mikken. En dat deed is ook. Om vervolgens te zeggen:

"zo, ik heb lekker geplast"
de tak van de boom te schudden en te zeggen
"dank je wel boom"

Sportactie nummer 2

Een paar weken geleden deed ik een wandeling voettocht van ruim 8 km door de duinen van Katwijk. Op zoek naar een cache. U weet wel. Het was warm, het was lang en het was vermoeiend, want lopen door rul zand, duin op duin af, is nou eenmaal vermoeiend. Voor zo'n sporty-girl als dat ik ben in ieder geval.
Vermoeiend dus, maar ook bevredigend. Niet alleen omdat we de betreffende cache hadden gevonden, maar ook omdat ik nou niet dagelijks 8 km loop. Oke oke, ik was wel stuk aan het einde van de rit, maar hé, that's all in the game.

En dus werd ik een beetje overmoedig en dacht ik niet helder na toen ik hoorde dat dezelfde twitteraarster met wie ik door de duinen wandelde ook een andere cache ging doen. Op de fiets. Hoe vermoeiend kan dat nou zijn dacht ik nog. Fietsen.
35 km. Nouw, moet toch ook geen probleem zijn, dacht ik nog.
Dus zaterdagochtend draaide Ro nog even wat moertjes (of zijn het boutjes) aan op mijn fiets en propte hij mijn fiets in mijn auto. Want ik ga natuurlijk geen km teveel rijden op die fiets. Auto, fiets en ik reden zo dus naar Leiden. Om daar bij het station een parkeerplek te vinden en naar de ingang van het station te fietsen. Waar mijn mede-cachers bijna allemaal al klaar stonden. Met fiets. Met mountainbike-fiets met heul veel versnellingen. Heb ik niet. Versnellingen op mijn fiets. Wel een geinig kratje voorop en een leuk bloemig zadelhoesje. Maar die helpen je niet makkelijker fietsen. Eerder lastiger. Geen versnellingen dus. En ook geen fiets-broekje. Had ik ook niet aan.
1 van de medecachers had zelfs zo'n banaan mee... zo'n ligfiets met omhulsel. En hij was dus vanuit Brabant ergens komen fietsen en had er al 100 km opzitten.
Nou, dat gaf dus even de sportifiteit weer van de rest van het groepje zeg maar. Sa far so good, dacht ik toen nog.

Goed, onderweg. De heenweg ging aardig. Met mij dan. Met mijn fiets minder, Die schoot compleet in de stress van al die actie ineens. Sja, die is gewend om naar de andere kant van het dorp te fietsen voor wat boodschappen. Niet om in gezelschap van mountainbikes heuveltje op heuveltje af op een fietspad te fietsen. Fiets dus in de stress. Deed iets van kawoem kawoem, ik stop, KNAL. Klapband.

Daar sta je dan. Ik beken hier maar even eerlijk dat ik geen plaksetje bij me had. Nooit aan gedacht. En ook gelukkig maar, want nog eerlijker, ik zou niet weten hoe ik een band zou moeten plakken. Iets met een emmer water (die we niet hadden) om de bubbeltjes op te sporen en daar houdt mijn kennis dan dus op. Nou, die bubbeltjes hoefde niet opgespoord te worden en plakken zat er ook niet in begreep ik. Het was namelijk een best groot gat in mijn binnenband die ook nog eens tussen mijn buitenband vandaan stak. Oei oei. Ik hoorde mijn medecachers al denken: "ja hoor, ze fietst al zo langzaam en dan ook nog een klapband, schiet lekker op zo".
Uiteindelijk is de klapband opgelost doordat ik achterop sprong bij een medecachers (met een tourfiets en dus bagagedrager gelukkig) / een andere cacher mijn fiets bij de hand nam / wij zij naar het huis van die 2e cachers fietste (en ik achterop heel hard mijn best deed om niet van de bagagedrager te vallen... buikspieren ... pfff) / ik daar een fiets leende en naar de HEMA fietse om een nieuwe binnenband te kopen / die 2e cacher die er voor mij opzette en we weer verder konden fietsen.

Nou hè hè, na een aantal uurtjes dus de cache gevonden (yeah) en toen moesten we nog terug. Mèn, ik was in staat Roland te bellen om me maar op te komen pikken. Met fiets en al. Maar dat ging niet, want hij had de kids en in zijn auto passen wij niet met z'n allen plus fiets met kratje. Dus ik moest echt fietsen. Weer heuveltje op heuveltje af. Ik kreeg daar ter plekke al spierpijn.

Eénmaal bij mijn auto aangekomen hees ik in m'n up en met mijn laatste krachten die fiets in de auto en ging ik zitten. In mijn autostoel. Oooooh, die had nog nooit zo lekker gezeten, die autostoel.
 De volgende keer zullen ze me wel niet mee willen hebben ga ik eerst even goed checken hoe lang de rit duurt en zorg ik op z'n minst voor een versnellingenfiets.

En hier heb ik dus de hele week van moeten uitrusten. Vervelend hoor ...

Sporty-Linda in een bungalowhuisje

Ik ben er effe niet hoor. Niet thuis dan, wel in het land. Ik zit op de Veluwe, of is het "in" de Veluwe. Of IN het bos OP de Veluwe... Nou ja, ik zit dus in een bungalow op een bungalowpark. Alweer. Voor iemand die eigenlijk niet houdt van bungalowparken zit ik er eigenlijk best wel vaak. Want het is zo lekker praktisch met kinderen. En that's me hè, misses praktisch.

En wat doe ik hier dan op dat bungalowpark? Uitrusten. Uitrusten van vorige week. Want toen deed ik hartstikke sportief.
Om te beginnen had ik een afspraak gemaakt met mijn sportschool. Die sportschool waar ik een hele tijd geleden lid van werd om er een paar keer langs te gaan en vervolgens alleen maar dure contributie aan overmaakte. Ik ging niet meer, maar zegde/zei ook niet op. Want als ik dat zou doen dan zou ik echt nooit meer gaan. Maar ik ging dus ook al niet, dus eigenlijk sloeg dat nergens op.
Deze week kwam het eindelijk goed uit dat ik nooit had opgezegd want ik kreeg ineens de geest. Nou ja, ook weer niet helemaal ineens eigenlijk. Het kwam door een blik in de spiegel en het reflectererende spiegelbeeld van mijn buik en ik in badpak, de vorige keer dat ik in zo'n bungalowhuisje zat. Zo'n buik waardoor je nog eens even een blik werpt in het campingbedje annex box, daar een heel schattig babytje in ziet liggen en denkt: ja, zie je wel, ik was WEL al bevallen.
Dus afspraak gemaakt. Zodat ze me die apparaten nog maar eens een keer konden uitleggen. Zo geschiedde. De ga-maar-lekker-zitten-op-dit-niet-lekker-zittende-apparaat-dat-doe-ik-ook-altijd-en-daarom-zie-ik-er-zo-goed-uit-instructeur legde mij in een half uur uit hoe al die moe-en-spierpijn-makende-apparaten ook weer werkte en ik ging aan de bak.
Het was best OK. Het viel me niet tegen. Alhoewel ik het apparaat from hell maar even over heb geslagen. Dat cross gebeuren ding.
Na ruim een uur lopen / fietsen / spieroefeningen tracteerde ik mijzelf op zwembad / Turks stoombad / bubbelbad en hete douche. En het was zelfs gewoon even lekker om met niemand te hoeven praten en op niemand te hoeven letten. Voor herhaling vatbaar zeg ik.

Tot zover sportieve actie nummer 1. Actie nummer 2 krijgt een eigen logje heb ik net bedacht. Aangezien ik in dit bungalowhuisje dus gewoon internet heb ga ik eerst even wat logjes bijlezen. Want ik kwam hier dus om uit te rusten.

Met andere woorden: to be continued.

p.iemeltjes geheim van een kleuter

Ik heb lang na zitten denken of ik dit verhaal nou wel of niet moest vertellen en zo ja, hoe dan. Om het punt 1 niet raar te laten zijn (want toch een p.iemeltjes-onderwerp) en punt 2 om het net zo grappig op te schrijven als dat ik het ervaarde, Ik ga m'n best doen hieronder.

Bedtijd. Voor die kleine man dan. Dus ik loop naar de badkamer om hem uit bad te halen.
Stop eruit, handdoek klaar.
"Heb je wel even je p.iemeltje schoongemaakt?" Standaard vraag aan Ro.
Dat was dus niet het geval en dus haalt Timmy zijn velletje een beetje naar achteren. "Hé zegt Timmy, nu heb ik net zo'n p.iemeltje als B.". Neefje B. is besneden en heeft dus een iets ander p.iemeltje.
Aangezien neefje B. en Timmy elkaar naar mijn weten een jaar geleden voor het laatst naakt hebben gezien (pierebadje ofzo) vind ik dat toch een beetje gek. Dattie dat nog weet dan. P.iemeltjes zijn op dit moment wel een beetje een item, maar een jaar geleden nog niet zo volgens mij.

Neefje B. en Timmy hebben wel vorige week alleen boven gespeeld. B.'s mama en ik waren allebei op visite bij mijn ouders. En de kleine mannetjes wilde graag alleen spelen. Boven. Want ze hadden allebei een zaklamp gekregen. En die zie je niet schijnen met die felle zon. Dus boven spelen. In het donker. Maar wel met kleren aan.
Dus ik vraag: "hoe weet je dat dan? Hoe B's p.iemeltje eruit ziet?" Geen reactie. "Vertel 'ns dan?" Geen reactie. "Heb je dat gezien toen je bij opa en oma was". Een jajajajajaja op een toon van ja-ja-laat-me-nou-maar-met-rust volgt. Ondertussen blijft hij z'n velletje naar achteren doen om maar net zo'n p.iemeltje als B. te hebben.

En dan kijkt ie ineens heel schuldig en fluistert heel zachtjes en samenzweerderig: "Dat is een geheimpje".

Timmy is niet zo heel goed in het bewaren van geheimpjes. Sterker nog, als iets een geheimpje is komt ie vlak na het horen dat iets een geheimpje is aan mij vertellen dát het een geheimpje is en meteen ook wat dan het geheimpje is. Dus ik dacht: "Eitje. Die vertelt mij meteen wat dan dat geheimpje is". Dat bleek iets anders.
"Wat is dan dat geheimpje?" "Dat mag ik niet zeggen" "Jewel, tegen mij mag je dat wel zeggen" "Nee hoor, dat is een geheimpje en dat mag ik niet zeggen".

Oké, toen begon ik mij toch een beetje lichterlijk ongerust te maken. Wat voor acties doen die kiddo's met z'n 2en in het donker? En waarom riepen ze heel hard "wij doen niks hoor!" als er een volwassene boven kwam. En vooral, waarom wil hij het me nu niet vertellen dan...

Na veel ge-maar-ik-ben-je-mama begon ie toch te twijfelen, kijkt heel schuldig en fluistert dan in mijn oor:
"we hebben alle chippies opgegeten ....".

Edit 0.10 uur: in reactie op dit logje kreeg ik via Twitter deze link opgestuurd met een grappig en ook "eng"  p.iemelverhaal.